Helwin

Helwin

Właściwości chemiczne i fizyczne
Inne nazwy	helvin[1]
Skład chemiczny	Be3MnII4(SiO4)3S[2]
Twardość w skali Mohsa	6–6,5[2]
Przełam	nierówny /nieregularny, muszlowy[2]
Łupliwość	wyraźna/dobra[2] lub niewyraźna[1]
Pokrój kryształu	izometryczny[2]
Układ krystalograficzny	regularny[1]
Właściwości mechaniczne	kruchy[2]
Gęstość	3,2–3,4[2]
Właściwości optyczne
Barwa	złotożółta, brązowa, czerwona, szarożółta, żółtozielona[2]
Rysa	szarobiała, szarobrunatna[1]
Połysk	tłusty, żywiczny[2]
Współczynnik załamania	1,728–1,749[2]
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	9.FB.10[2]

Helwin, helvin – bardzo rzadki minerał z gromady krzemianów^[1][3].

Został opisany po raz pierwszy przez prof. Friedricha Mohsa^[3], a następnie, w 1925 r., przez chemika i mineraloga z Uniwersytetu w Tybindze, prof. Christiana Gottloba Gmelina^[3][4].

Nazwa pochodzi z łac. helvus – „żółty”^[2][4].

Spotykany jest w Niemczech, Szwecji, Rumunii, Rosji, USA oraz Brazylii. W Polsce spotykany w pegmatytach granitowych koło Strzelina na Dolnym Śląsku. Jest składnikiem skarnów, pegmatytów granitowych, gnejsów również tworów hydrotermalnych^[1]. Jest minerałem rzadkim^[3][1]. Towarzyszą mu najczęściej kwarc, spessartyn, kwarc dymny, muskowit, mikroklin, kalcyt, albit, fluoryt, danalit i rodochrozyt^[2].

Tworzy kryształy o pokroju izometrycznym. Ich postać to najczęściej czworościan, rzadko ośmiościan lub dwunastościan rombowy. Czasem wytwarza szczotki krystaliczne. Barwa helwinu to żółć, czerwień i zieleń. Ziarna helwinu w Polsce mają zwykle 2 mm średnicy, choć w innych krajach mogą mieć nawet 5-6 mm, lecz takie kryształy są rzadkie i cenione^[1].

Helwin ma znaczenie naukowe i kolekcjonerskie^[1].