Henryk Borek-Prek

Henryk Borek-Prek herbu własnego^[a] (ur. 20 kwietnia 1878) – polski właściciel ziemski, działacz społeczny, gospodarczy i samorządowy, rotmistrz rezerwy kawalerii Wojska Polskiego.

Urodził się 20 kwietnia 1878^[1]. Na początku XX wieku był właścicielem dóbr tabularnych koło Kałusza: Łuka (z Kuleszówką i Stopami)^{[2.1][3.1][4.1][5.1]}, Moszkowce (1904 samodzielnie^[2.2], 1905 władał nimi hr. Klemens Dzieduszycki^[3.2], a w drugiej dekadzie XX wieku posiadali Moszkowce wspólnie Henryk Prek i hr. K. Dzieduszycki^[4.2][5.2]), Siwka Wojniłowska i Stopa^{[3.3][4.3][5.3]}.

Od około 1902 do około 1905 był członkiem oddziału kałuskiego C. K. Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarskiego we Lwowie^[6]. Był działaczem wydziału okręgowego C. K. Galicyjskiego Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego Kałusz-Dolina, gdzie od około 1907 do około 1914 był zastępcą delegata^[7], a od około 1912 jednocześnie pełnił funkcję detaksatora^[8]. Od około 1908 do co najmniej 1914 był zastępcą członka wydziału Galicyjskiego Towarzystwa Łowieckiego^[9].

Jako właściciel ziemski wybrany z grupy większych posiadłości od około 1908 do co najmniej 1914 był członkiem Rady c. k. powiatu kałuskiego^[10], zaś od około 1912 jednocześnie sprawował stanowisko prezesa (marszałka) wydziału powiatowego^[11]. Od około 1911 do co najmniej 1914 piastował posadę prezesa wydziału Powiatowej Kasy Oszczędności w Kałuszu^[12]. Od około 1911 do około 1913 był członkiem rady nadzorczej Spółki Agronomów we Lwowie^[13]. Jako delegat Rady powiatowej był członkiem C. K. Rady Szkolnej Okręgowej w Kałuszu od około 1912 do co najmniej 1914^[14][15]. Przed 1914 został członkiem wydziału Galicyjskiego Klubu Automobilowego (analogicznie Henryk Prek)^[16][17][18].

W rezerwie kawalerii C. K. Armii został mianowany kadetem z dniem 1 stycznia 1902^[19], a potem mianowany na stopień oficerski porucznika z dniem 1 stycznia 1906^[20]. Był przydzielony do 6 pułku ułanów w Rzeszowie^[21]. Po przeniesieniu do C. K. Obrony Krajowej został zweryfikowany w stopniu porucznika oddziałów konnych w grupie nieaktywnych z dniem 1 stycznia 1906^[22]. Był przydzielony do grup oficerów nieaktywnych pułku ułanów nr 3 w Rzeszowie (przydział posiadał tam też Lucjan Borek-Prek)^[23][24] do około 1912^[25]. Po zakończeniu wojny i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany na stopień rotmistrza rezerwy kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919^[26]. W 1923 był oficerem rezerwowym 21 pułku ułanów w Równem^[27][28]. W 1934 jako rotmistrz rezerwy był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr VI w grupie oficerów pospolitego ruszenia kawalerii jako oficer przewidziany do użycia w czasie wojny i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kałusz^[1].

W niepodległej II Rzeczypospolitej 29 marca 1920 na walnym zebraniu Kałuskiego Oddziału Towarzystwa Gospodarskiego został wybrany delegatem na ogólne zebranie TG oraz radnym Rady Oddziału^[29].

• Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
• Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
• Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1934.