Henryk Budkowski

Henryk Budkowski
pułkownik kawalerii pułkownik kawalerii
Data i miejsce urodzenia

2 lutego 1879
Mińsk Mazowiecki

Data i miejsce śmierci

14 października 1928
Warszawa

Przebieg służby
Lata służby

do 1928

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

XVII Brygada Kawalerii

Stanowiska

dowódca brygady

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920–1941, dwukrotnie) Kawaler Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Włochy) Kawaler Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wojenny 1914–1918 (Francja) Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja) Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

Henryk Budkowski (ur. 2 lutego 1879 w Mińsku Mazowieckim, zm. 14 października 1928 w Warszawie) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.

Życiorys

Urodził się w Mińsku Mazowieckim, w rodzinie Józefa i Amelii z Mianowskich. Po ukończeniu szkoły średniej w Charkowie wstąpił do Jelizawietgradzkiej Szkoły Junkrów Kawalerii w Jelizawietgradzie. Po otrzymaniu nominacji oficerskiej rozpoczął służbę w 13 Włodzimierskim pułku ułanów, który stacjonował w rodzinnym Mińsku Mazowieckim. Po pewnym czasie porzucił służbę wojskową i rozpoczął studia politechniczne. Po wybuchu I wojny światowej został zmobilizowany do armii rosyjskiej[1].

Był zawodowym oficerem kawalerii Armii Imperium Rosyjskiego. W stopniu rotmistrza pełnił służbę w 13 Włodzimierskiego pułku ułanów. W styczniu 1915 roku, w Puławach, został organizatorem i dowódcą 1 szwadronu ułanów[2]. Szwadron wchodził w skład Legionu Puławskiego i był protoplastą 1 pułku ułanów krechowieckich. W marcu 1915 roku przeniósł się ze szwadronem do folwarku Krempa, położonym na terenie bitwy pod Maciejowicami. W sierpniu 1915 roku, w Brześciu, opuścił szwadron i powrócił do macierzystego 13 pułku ułanów.

Był bliskim współpracownikiem generała Józefa Hallera, z którym 3 lipca 1918 roku, na angielskim statku „City of Maresille”, wypłynął z Murmańska i po dziesięciu dniach przybył do Hawru[3]. Odegrał poważną rolę przy organizacji kawalerii Armii Polskiej we Francji. Był także komendantem obozu w St. Quentin w Bretanii. Wiosną 1919 wrócił do Polski i wziął udział w wojnie z Ukraińcami[1].

29 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika, w kawalerii, w grupie oficerów byłej armii gen. Hallera. Był wówczas zastępcą dowódcy miasta Warszawa[4].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 10. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii), a jego oddziałem macierzystym był 1 pułk ułanów krechowieckich[5]. 30 grudnia 1922 roku został przydzielony z Komendy miasta Warszawy do Rezerwy Oficerów Sztabowych przy Dowództwie Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi[6][7]. 1 marca 1924 roku, w związku z likwidacją Rezerwy Oficerów Sztabowych DOK IV, został przydzielony do macierzystego 1 puł z równoczesnym odkomenderowaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I, do czasu zakończenia postępowania superrewizyjnego i do dalszych zarządzeń ministra spraw wojskowych[8]. 31 grudnia 1924 roku został mianowany dowódcą XVII Brygady Kawalerii w Hrubieszowie, pozostając oficerem nadetatowym 1 puł[9][10]. 31 marca 1927 roku został mianowany członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego[11][12].

Zmarł 14 października 1928 roku Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie, w następstwie obrażeń ciała doznanych w pojedynku na rewolwery z por. Janem de Rossetem[13][14]. 18 października 1928 roku został pochowany w grobie rodzinnym na Cmentarzu Powązkowskim[1][15].

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 Wspomnienie pośmiertne ↓.
  2. ↑ Henryk Bagiński, Wojsko Polskie na Wschodzie 1914–1920, s. 36. W ówczesnej rosyjskiej nomenklaturze wojskowej szwadron nazywany był 104 Konną Sotnią Pospolitego Ruszenia.
  3. ↑ Wacław Lipiński, Walka zbrojna ... s. 390.
  4. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 21 z 9 czerwca 1920 roku, s. 400.
  5. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 153.
  6. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 59 z 30 grudnia 1922 roku, s. 952.
  7. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 601, 675.
  8. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 23 z 11 marca 1924 roku, s. 115.
  9. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 136 z 31 grudnia 1924 roku, s. 764.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 85, 543, 597.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 31 marca 1927 roku, s. 97.
  12. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 327, 336.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 29 stycznia 1929 roku, s. 41.
  14. ↑ Tragiczny zgon płk. Henryka Butkowskiego. „Polska Zbrojna”. 288, s. 2, 1928-10-16. Warszawa.
  15. ↑ Nekrolog. „Polska Zbrojna”. 289, s. 5, 1928-10-17. Warszawa.
  16. ↑ M.P. z 1932 r. Nr 64, poz. 82 (ISAP) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  17. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 39 z 29 października 1921 roku, s. 1465.
  18. 1 2 3 4 5 Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 85.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.