Henryk Jasionowski
 kapitan | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1939-1945 |
| Siły zbrojne | |
| Formacja |
Samodzielna Grupa Operacyjna „Polesie” |
| Stanowiska |
Kapitan |
| Główne wojny i bitwy | |
| Późniejsza praca |
Ministerstwo Pracy, DESA |
| Odznaczenia | |
  | |
Henryk Jasionowski (ur. 27 maja 1908 w Janówce k. Kalwarii, zm. 21 grudnia 1983 r. w Warszawie) – kapitan piechoty, kawaler orderu Virtuti Militari, członek PPS.
Życiorys
Urodził się w rodzinie szlacheckiej herbu Starykoń żyjącej na Litwie i Suwalszczyźnie jako syn Jystyna i Zygmunty (d. Taniewskiej). Po I wojnie światowej wraz z ojcem osiedlił się w Suwałkach, gdzie ukończył gimnazjum im. Karola Brzostowskiego. W roku 1930 ukończył Państwowe Seminarium Nauczycielskie im. G. Piramowicza, a następnie rozpoczął czynną służbę wojskową w Kompanii Podchorążych Rezerwy Piechoty przy 81 pułku piechoty w Grodnie pod dowództwem gen. Stanisława Maczka. Po przeprowadzce do Warszawy kończy kurs penitencjarny w Ministerstwie Sprawiedliwości, dla którego zaczyna pracować. W 1935 r. ożenił się z Marią z domu Spadarzewską[1], późniejszą kwestor Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Miał dwóch synów: artystę plastyka Zygmunta (1936 r.) oraz kompozytora Leszka (1947 r.). Walczył w kampanii wrześniowej jako dowódca 3. kompanii strzeleckiej, I batalionu, 183 pułku piechoty. Walczył pod Kobryniem (za co został odznaczony Virtuti Militari[2]) oraz pod Kockiem[3]. Następnie, po kapitulacji, do końca wojny w obozach jenieckich w Arnswalde i Woldenberg. Podczas niewoli słuchacz kursów z zakresu polityki społecznej. Po wojnie pracował w ubezpieczeniach społecznych[4], Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej. Za pracę przy organizowaniu ministerstwa w 1947 roku otrzymuje Złoty Krzyż Zasługi. Od roku 1959 aż do emerytury pracował jako główny księgowy w Desie. Ogniskował środowisko żołnierzy generała Franciszka Kleeberga. Prowadził w domu archiwum SGO Polesie.(obecnie znajduje się ono w Centralnym Archiwum Wojskowym) oraz współorganizował inicjatywy społeczne dawnych towarzyszy broni[5]. Pochowany na Powązkach[6].
Przypisy
- ↑ https://www.myheritage.pl/names/maria_jasionowska
- ↑ 159. SGO Polesie w dokumentach i wspomnieniach - PDF Darmowe pobieranie [online], docplayer.pl [dostęp 2024-05-16].
- ↑ Henryk Jasionowski, Niemcy nam salutowali [online], www.polityka.pl, 2010 [dostęp 2024-05-16] (pol.).
- ↑ Postanowienie o odznaczeniu z dnia 22 lipca 1947 r. za zasługi położone przy odbudowie i organizacji ubezpieczeń społecznych (M.P. z 1947 r. Nr 125, poz. 786 (ISAP)).
- ↑ https://xdoc.mx/preview/od-wydawcow-centralne-archiwum-wojskowe-5ffe80b150176
- ↑ https://cmentarz.stare-powazki.pl/
Bibliografia
- SGO "Polesie" w dokumentach i wspomnieniach. Cz. 3, Dywizja "Kobryń" Centralne Archiwum Wojskowe, 2014, Warszawa ISBN 978-83-64475-12-2
- Andrzej Wesołowski, Tadeusz Zawadzki: 60 Dywizja Piechoty „Kobryń”. Wielka księga piechoty polskiej 1918-1939. Tom nr 36. Edipresse Polska S.A., 2019. ISBN 978-83-7945-433-4
- Postanowienie o odznaczeniu z dnia 22 lipca 1947 r. za zasługi położone przy odbudowie i organizacji ubezpieczeń społecznych, Monitor Polski 1947 r. nr 125, poz. 786