Henryk Kalinowski
 | |
 komandor | |
| Data i miejsce urodzenia |
4 czerwca 1925 |
|---|---|
| Data śmierci |
26 grudnia 2020 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1944–1980 |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki |
6 batalion pontonowo-mostowy |
| Stanowiska |
szef sztabu jednostki |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
            | |
Henryk Leopold Kalinowski (ur. 4 czerwca 1925 w Krzemieńcu, zm. 26 grudnia 2020) – oficer ludowego Wojska Polskiego i komandor Marynarki Wojennej, kawaler Orderu Virtuti Militari i Orderów Odrodzenia Polski.
Życiorys
Urodził się w rodzinie szlacheckiej Józefa i Heleny z d. Jastrzębska[1]. Słuchacz kursu dla małoletnich KOP w Brasławiu. Po 17 września 1939 znalazł się na terenach zajętych przez ZSRR, pod okupacją sowiecką działał w ruchu partyzanckim na Wołyniu i Polesiu[1].
Od marca 1944 w szeregach 1 Armii Wojska Polskiego, gdzie został przydzielony do 6 batalionu pontonowo-mostowego, wraz z którym przeszedł cały szlak bojowy zakończony zdobyciem Berlina[2].
Po zakończeniu działań wojennych ukończył Oficerską Szkołę Saperów w Lublinie i został żołnierzem zawodowym w wojskach inżynieryjno-saperskich[3]. Brał udział w akcji rozminowania kraju (1947-50). W 1951 przeniesiony do Sztabu Generalnego, a następnie do Dowództwa Marynarki Wojennej, gdzie otrzymał stanowisko szefa wydziału rozpoznawczego[4]. Absolwent Wyższej Akademii Wojskowej im. K. Woroszyłowa w Moskwie (1956-59) i Wojskowej Akademii Politycznej (1959-62)[4].
Zajmował różne stanowiska dowódcze m.in.: szef sztabu bazy, p.o. dowódcy Bazy Marynarki Wojennej w Świnoujściu, kierownik Katedry Taktyki i Sztuki Operacyjnej Akademii Sztabu Generalnego WP[4].
Od 1980 na emeryturze[4]. Był przewodniczącym Rady Dzielnicowej PRON warszawskiej dzielnicy Ochota oraz członkiem Społecznego Komitetu Obchodów 40-lecia Polski Ludowej w Warszawie[5]. Działał w organizacjach kombatanckich: był sekretarzem, a następnie do końca życia prezesem Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych[4]. Jako pierwszy otrzymał Odznaczenie za Zasługi dla Polskiego Czarnego Krzyża z numerem 0001 w 2017[6].
Zmarł 26 grudnia 2020[7]. Pochowany na Cmentarzu Prawosławnym przy ul. Wolskiej w Warszawie[8] (kwatera nr 67).
Odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari[4]
- Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[4] (2005)[9]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski[4]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski[4]
- Order Krzyża Grunwaldu III kl.[4]
- Medal za Długoletnie Pożycie Małżeńskie (2000)[10]
- Krzyż Walecznych[4]
- Krzyż Partyzancki[4]
- Warszawski Krzyż Powstańczy[4]
- Medal „Za udział w walkach o Berlin”[4]
- Medal „Zasłużonym na Polu Chwały”[4]
- Medal za Warszawę 1939–1945[4]
- Medal Rodła (1988)[11]
- Srebrny Medal „Za Zasługi w Umacnianiu Przyjaźni PRL-ZSRR” (1989, TPPR)[12]
- Medal „Za zasługi dla ZSMP” (1983)[13]
- Medal 60-lecia zakończenia II Wojny Światowej (Izrael) – 2005[14]
- Order Wojny Ojczyźnianej I klasy (ZSRR, 1988)[15]
- Odznaka „25 lat Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Narodowej 1941-1945” (ZSRR, 1971)[16]
- Polski Czarny Krzyż – odznaczenia za upamiętnianie poległych w obu wojnach z numerem 0001[6]
- i inne odznaczenia
Przypisy
- 1 2 Szostak 2008 ↓, s. 95.
- ↑ Szostak 2008 ↓, s. 95–96.
- ↑ Szostak 2008 ↓, s. 96.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Szostak 2008 ↓, s. 97.
- ↑ Skład Społecznego Komitetu Obchodów 40-lecia Polski Ludowej w Warszawie, „Trybuna Ludu”, nr 162, 9 lipca 1984, s. 5.
- 1 2 Kmdr. dypl. Henryk Kalinowski odszedł na wieczną wartę! [online], polskiczarnykrzyz.pl [dostęp 2025-10-13] [zarchiwizowane z adresu 2024-08-04] (pol.).
- ↑ Kmdr dypl. Henryk Leopold Kalinowski (1925–2020), „Polsce Wierni” (2), Warszawa: Zarząd Główny ZKRPiBWP, 2021, s. 3, ISSN 1425-8633 [zarchiwizowane z adresu 2025-01-21] (pol.).
- ↑ Pożegnanie komandora Henryka Leopolda Kalinowskiego, „Polsce Wierni” (2), Warszawa: Zarząd Główny ZKRPiBWP, 2021, s. 4, ISSN 1425-8633 [zarchiwizowane z adresu 2025-01-21] (pol.).
- ↑ M.P. z 2005 r. Nr 61, poz. 812 (ISAP).
- ↑ M.P. z 2000 r. Nr 17, poz. 382 (ISAP).
- ↑ Słupy graniczne nad Odrą, „Trybuna Ludu”, nr 49, 29 lutego 1988, s. 3.
- ↑ Odznaczenia TPPR dla kombatantów - Polaków byłych żołnierzy Armii Radzieckiej, "Żołnierz Wolności", nr 245, 20 października 1989, s. 4.
- ↑ Spotkania pokoleń, „Rzeczpospolita”, nr 237, 6 października 1983, s. 5.
- ↑ „Kombatant. Biuletyn Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych”, nr 10 (177), 2005, s. 9.
- ↑ Radzieckie odznaczenia dla polskich kombatantów, „Za Wolność i Lud”, nr 10, 5 marca 1988, s. 10.
- ↑ Pierwszy słup graniczny nad Odrą, „Żołnierz Wolności”, nr 50, 1 marca 1971, s. 5.
Bibliografia
- Jan Szostak: Zeszyty Historyczne – Kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari w kraju i na obczyźnie, część II – Wojenne i powojenne losy Kawalerów Orderu Wojennego Virtuti Militari (noty biograficzne). Warszawa: Stowarzyszenie–Klub Kawalerów Orderu Wojennego Virtuti Militari, 2008. ISSN 1895-9482.