Herb Pińska
 | |
| Typ herbu | |
|---|---|
| Wprowadzony |
1581, |
Herb Pińska – jeden z symboli Pińska nadany miastu w 1581 przez króla Polski i wielkiego księcia litewskiego Stefana Batorego. Obecna wersja herbu została przyjęta 21 czerwca 1994.
Opis herbu
Na tarczy barokowej (polskiej), w czerwonym polu, złoty łuk ze stalowym ostrzem skierowanym w prawo[1].
Znaczenie
Herb symbolizuje stałą gotowość mieszkańców miasta do odparcia ataku wroga[1].
Historia
Herb został nadany miastu wraz z prawami magdeburskimi w 1581 przez króla Polski i wielkiego księcia litewskiego Stefana Batorego. Znany on jest z pieczęci miejskich z XVI-XVIII w.[1]
W wyniku II rozbioru Polski Pińsk znalazł się pod zaborem rosyjskim. 22 stycznia 1796 cesarzowa Rosji Katarzyna II nadała miastu nowy herb. Na podzielonej w pas tarczy, w górnym polu widniał herb Mińska – stolicy guberni mińskiej, w której leżał Pińsk; w dolnej przedrozbiorowy herb Pińska[1].
W II Rzeczpospolitej powrócono do przedrozbiorowego herbu miasta. Oficjalnie został on zatwierdzony przez ministra spraw wewnętrznych 18 czerwca 1937[2].
W okresie sowieckim używano dwudzielnego herbu, którego górna część nawiązywała do herbu nadanego przez Stefana Batorego, w dolnej znajdował się symbolika typowo sowiecka.
Po uzyskaniu przez Białoruś niepodległości przywrócono herb nadany przez Stefana Batorego. Od poprzednich herbów Pińska różni on się zwróceniem łuku w prawo, zamiast w górę. Został on zatwierdzony uchwałą Pińskiej Miejskiej Rady Delegatów Ludowych z 21 czerwca 1994. 21 czerwca 1996 herb został zarejestrowany w Rejestrze Herbowym Republiki Białorusi. Był to jeden z pierwszych herbów miejskich przyjętych w niepodległej Białorusi[a][1].
herb z czasów zaborów
herb z czasów II Rzeczpospolitej
herb z czasów sowieckich
Uwagi
- ↑ W Rejestrze Herbowym Republiki Białorusi został zarejestrowany pod numerem 2.