Hermann Burger

Hermann Burger (ur. 10 lipca 1942 w Menzikenie, zm. 28 lutego 1989 w Brunegg) – szwajcarski pisarz i literaturoznawca.

Urodził się 10 lipca 1942 roku w Menzikenie w kantonie Argowia^[1]. Jako nastolatek interesował się muzyką i grał w zespole jazzowym^[2].

Początkowo studiował architekturę, ale porzucił ją na rzecz studiów nad literaturą niemiecką i historią sztuki na Uniwersytecie Zuryskim^[2][1]. W 1973 roku obronił doktorat na temat twórczości Paula Celana, a w 1975 roku rozprawę habilitacyjną na temat współczesnej literatury szwajcarskiej^[1].

Tworzył w języku niemieckim, wykładał m.in. poetykę na uniwersytecie we Frankfurcie nad Menem. Jego twórczość to iluzoryczna proza obfitująca w zaskakujące porównania i skojarzenia, oparta na założeniu, że proces tworzenia i proces odbioru dzieła powinien być formą terapii. Opublikował zbiory opowiadań Bork (1970), Diabelli (1979), powieść Die Künstliche Mutter (1982), ponadto eseje – m.in. studium o samobójstwie jako motywie literackim^[3]. Jego ostatnia powieść Brenner, była powieścią o tematyce papierosowej, dedykowaną jego przyjacielowi Kasparowi Villigerowi^[2].

W 1984 roku otrzymał Aargauer Literaturpreis. Burger cieszyła się dobrą reputacją, w światku pisarskim był określany jako błyskotliwy i elokwentny^[2].

Zmarł 28 lutego 1989 roku w zamku Brunegg, w wieku 46 lat. Popełnił samobójstwo po latach zmagań z depresją^[2].

Był żona i miał dwoje dzieci^[2].