Hesperomyces harmoniae
 | |
| Systematyka | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Typ | |
| Klasa | |
| Rząd | |
| Rodzina | |
| Rodzaj | |
| Nazwa systematyczna | |
| Hesperomyces harmoniae Haelew. & De Kesel Sydowia 75: 60 (2022) [2023] | |
Hesperomyces harmoniae Haelew. & De Kesel (2022) [2023] – gatunek grzybów należący do rodziny Laboulbeniaceae[1][2]. Jest grzybem mikroskopijnym, entomopatogenicznym, ektopasożytem biedronki azjatyckiej[3].
Systematyka
Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Laboulbeniaceae, Laboulbeniales, Laboulbeniomycetidae, Laboulbeniomycetes, Ascomycota, Fungi[4].
Po raz pierwszy opisali go Danny Haelewaters i André De Kesel w 2022 r.[1] Został wyodrębniony z Hesperomyces virescens, należy do kompleksu gatunków He. virescens, inaczej He. virescens sensu lato (s.l.)[5][3].
Morfologia
Hesperomyces harmoniae jest grzybem mikroskopijnym. Podobnie jak inne Laboulbeniales nie tworzy grzybni (mycelium) ani strzępek (hyphae)[6][a], tylko maleńką plechę (thallus). Zbudowana jest ona zaledwie z kilkunastu komórek, ma długość (290)372–431–490(653) μm i kolor od szklistego do żółto–zielonego[3].
W jej skład wchodzą:
- receptakl (receptaculum), czyli trzoneczek, który przymocowuje grzyba do ciała żywiciela za pomocą ssawki (haustorium)[a][8][6][7], oraz znajdujące się na nim:
- perytecjum (perythecium, otocznia) wytwarzające dwukomórkowe zarodniki workowe (askospory)[a][3][7]. Przed ich powstaniem znajduje się tutaj lęgnia (askogon)[a][7].
- przydatek zwieńczony plemniami (anterydiami)[3][8], wytwarzającymi spermacja[a][6].
Rozmnażanie się
Hesperomyces harmoniae podobnie jak inne Laboulbeniales rozmnaża się tylko przy pomocy dwukomórkowych zarodników workowych (askospor). Wytworzenie zarodników jest poprzedzone przez proces płciowy[a][7].
Przypuszcza się, że lepkie zarodniki He. virescens s.l. ze względu na krótki czas życia przenoszone są drogą płciową. U biedronki azjatyckiej zimującej w dużych i gęstych koloniach również przez bezpośredni kontakt w takich skupiskach[9][b].
Tryb życia
Hesperomyces harmoniae jest grzybem entomopatogenicznym, ektopasożytem specyficznym wobec biedronki azjatyckiej (występuje tylko na tym gatunku)[3] i znacząco zwiększa jej śmiertelność[10].
Występowanie
Uuważa się, że Hesperomyces harmoniae pochodzi prawdopodobnie ze wschodniej Azji i rozprzestrzenił się za swoim żywicielem – biedronką azjatycka. Jednak w Stanach Zjednoczonych ustabilizowana populacja tej biedronki została stwierdzona po raz pierwszy w 1988 roku, natomiast Hesperomyces harmoniae pojawił się dopiero w maju 2002 roku. To może tłumaczyć gwałtowny rozwój populacji biedronki azjatyckiej w nowym środowisku[3].
Wcześniej długo sądzono, że grzyb ten przeniósł się na biedronkę azjatycką z jakiegoś gatunku północnoamerykańskiego[3].
Hesperomyces harmoniae obecnie występuje już na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Australii i Antarktydy. Do tej pory został stwierdzony w następujących krajach: Argentyna, Austria, Belgia, Bułgaria, Chiny, Chorwacja, Czarnogóra, Czechy, Ekwador, Francja, Grecja, Holandia, Japonia, Kanada, Kolumbia, Luksemburg, Meksyk, Niemcy, Polska, Republika Południowej Afryki, Rosja, Rumunia, Salwador, Serbia, Słowacja, Stany Zjednoczone, Szwajcaria, Turcja, Węgry, Wielka Brytania, Włochy[3].
Zobacz też
Uwagi
- 1 2 3 4 5 6 Haelewaters et al. 2017[6], Podbielkowski i in. 1986[7]: w tych źródłach opisy dotyczą rzędu Laboulbeniales, nie gatunku Hesperomyces harmoniae w szczególności.
- ↑ Artykuł[9] sprzed wydzielenia He. harmoniae z He. virescens. Nie wiedziano wtedy również jeszcze, że He. virescens to grupa gatunków specyficznych wobec swoich żywicieli.
Przypisy
- 1 2 Index Fungorum. Index Fungorum Partnership. [dostęp 2025-06-13]. (ang.).
- ↑ MycoBank Database. International Mycological Association (IMA) and the Westerdijk Fungal Biodiversity Institute. [dostęp 2025-06-13]. (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Danny Haelewaters, Warre Van Caenegem, André De Kesel. Hesperomyces harmoniae, a new name for a common ectoparasitic fungus on the invasive alien ladybird Harmonia axyridis. „Sydowia -Horn-”. 75, s. 53–74, 2022 [2023]. DOI: 10.12905/0380.sydowia75-2022-0053. [dostęp 2025-06-13]. (ang.).
- ↑ Species Fungorum. [dostęp 2025-06-13]. (ang.).
- ↑ Van Caenegem Warre, Merzoug Aicha, Ceryngier Piotr, Biranvand Amir, Boualem Malika, Nisha Musa Nadia, Verbeken Annemieke, Yaakop Salmah, Haelewaters Danny. Two new species of ectoparasitic microfungi within the Hesperomyces virescens complex from Algeria, Italy, and Malaysia. „Mycological Progress”. 24 (2), 2025. Springer. DOI: 10.1007/s11557-024-02020-9. Bibcode: 2025MycPr..24....2V. [dostęp 2025-06-13]. (ang.).
- 1 2 3 4 Haelewaters Danny, Pfliegler Walter P., Szentiványi Tamara, Földvári Mihály, Sándor Attila D., Barti Levente, Camacho Jasmin J., Gort Gerrit, Estók Péter, Hiller Thomas, Dick Carl W., Pfister Donald H. Parasites of parasites of bats: Laboulbeniales (Fungi: Ascomycota) on bat flies (Diptera: Nycteribiidae) in central Europe. „Parasites Vectors”. 10 (96), 2017. DOI: 10.1186/s13071-017-2022-y. [dostęp 2025-06-19]. (ang.).
- 1 2 3 4 5 Zbigniew Podbielkowski, Irena Rejment–Grochowska, Alina Skirgiełło: Rośliny zarodnikowe. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1986, s. głównie 420-423. ISBN 83-01-04394-6.
- 1 2 Danny Haelewaters, André De Kesel, Donald H. Pfister. Integrative taxonomy reveals hidden species within a common fungal parasite of ladybirds. „Sci Rep”. 8 (15966), 2018. DOI: 10.1038/s41598-018-34319-5. [dostęp 2025-06-19]. (ang.).
- 1 2 Danny Haelewaters, Ingrid A Minnaar, Susana Clusella-Trullas. First finding of the parasitic fungus Hesperomyces virescens (Laboulbeniales) on native and invasive ladybirds (Coleoptera, Coccinellidae) in South Africa. „Parasite”. 23 (5), 2016-02-09. DOI: 10.1051/parasite/2016005. PMID: 26861616. PMCID: PMCPMC4748155. [dostęp 2025-06-19]. (ang.).
- ↑ Haelewaters Danny, Hiller Thomas, Kemp Emily A., van Wielink Paul S., Shapiro-Ilan David I., Aime M. Catherine, Nedvěd Oldřich, Pfister Donald H., Cottrell Ted E. Mortality of native and invasive ladybirds co-infected by ectoparasitic and entomopathogenic fungi. „PeerJ”. 8, s. e10110, 2020. DOI: 10.7717/peerj.10110. ISSN 2167-8359. PMID: 33194385. PMCID: PMC7648450. [dostęp 2025-06-13]. (ang.).