Hippopotaminae

	Hippopotaminae
	J.E. Gray, 1821
	; Hipopotam nilowy (Hippopotamus amphibius)
	Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	strunowce
Podtyp	kręgowce
Gromada	ssaki
Podgromada	żyworodne
Infragromada	łożyskowce
Rząd	parzystokopytne
Podrząd	Ancodonta
Rodzina	hipopotamowate
Podrodzina	Hippopotaminae
	Typ nomenklatoryczny
	Hippopotamus Linnaeus, 1758
Synonimy
	Hippopotamina J.E. Gray, 1825; Hyppopotamisideæ: Lesson, 1842; Hippopotami: Fitzinger, 1861; Hippopotamida: Haeckel, 1866; Choeropsinae Gill, 1872; Hippopotaminae: Gill, 1872; Hippopotamini: Winge, 1906; Hippopotamoidea: Colbert, 1938; Hippopotamoidea: A.W. Gentry & Hooker, 1988;
	Hippopotamina J.E. Gray, 1825; Hyppopotamisideæ: Lesson, 1842; Hippopotami: Fitzinger, 1861; Hippopotamida: Haeckel, 1866; Choeropsinae Gill, 1872; Hippopotaminae: Gill, 1872; Hippopotamini: Winge, 1906; Hippopotamoidea: Colbert, 1938; Hippopotamoidea: A.W. Gentry & Hooker, 1988;
Rodzaje
	6 rodzajów (w tym 4 wymarłe) – zobacz opis w tekście
	6 rodzajów (w tym 4 wymarłe) – zobacz opis w tekście

Hippopotaminae – podrodzina ssaków z rodziny hipopotamowatych (Hippopotamidae).

Podział systematyczny

Do podrodziny należą dwa występujące współcześnie rodzaje^[10]:

Hippopotamus Linnaeus, 1758 – hipopotam – jedynym występującym współcześnie przedstawicielem jest Hippopotamus amphibius Linnaeus, 1758 – hipopotam nilowy
Choeropsis Leidy, 1853 – hipopotamek – jedynym przedstawicielem jest Choeropsis liberiensis (Morton, 1849) – hipopotamek karłowaty

Opisano również rodzaje wymarłe^[11]:

Archaeopotamus Boisserie, 2005^[12]
Chororatherium Boisserie, Suwa, Asfaw, Lihoreau, Bernor, Katoh & Beyene, 2017^[13] – jedynym przedstawicielem był Chororatherium roobii Boisserie, Suwa, Asfaw, Lihoreau, Bernor, Katoh & Beyene, 2017
Hexaprotodon Falconer & Cautley, 1836^[14]
Saotherium Boisserie, 2005^[15] – jedynym przedstawicielem był Saotherium mingoz (Boisserie, Brunet, Andossa & Vignaud, 2003)

Uwagi

↑ Pisownia oryginalna.
↑ Typ nomenklatoryczny: Choeropsis Leidy, 1853.

Przypisy

↑ J.E. Gray. On the Natural Arrangment of Vertebrose Animals. „The London Medical Repository”. 15, s. 306, 1821. (ang.).
↑ J.E. Gray. An Outline of an Attempt at the Disposition of Mammalia into Tribes and Families, with a List of the Genera apparently appertaining to each Tribe. „Annals of Philosophy”. New Series. 10, s. 343, 1825. (ang.).
↑ R.-P. Lesson: Nouveau Tableau du Règne Animal: Mammifères. Paris: Arthus Bertrand, 1842, s. 158. (fr.).
↑ L.J.F.J. Fitzinger. Die Ausbeute österreichischer Naturforscher an Säugethieren und Reptilien während der Weltumsegelung Sr. Majestät Fregatte Novara. „Sitzungsberichte der Kaiserlichen Akademie der Wissenschaften. Mathematisch-Naturwissenschaftliche Classe”. 42, s. 395, 1861. (niem.).
↑ E. Haeckel: Generelle morphologie der organismen. Allgemeine grundzüge der organischen formen-wissenschaft, mechanisch begründet durch die von Charles Darwin reformirte descendenztheorie. Cz. 2. Berlin: G. Reimer, 1866, s. clviii. (niem.).
1 2 T.N. Gill. Arrangement of the families of mammals. With analytical tables. Prepared for the Smithsonian institution. „Smithsonian Miscellaneous Collection”. 11, s. 10, 82, 1872. (ang.).
↑ H. Winge: Jordfundne og nulevende hovdyr (Ungulata) fra Lagoa Santa, Minas Geraes, Brasilien: med udsigt over hovdyrenes indbyrdes slægtskab. Kjøbenhavn: H. Hagerup, 1906, s. 70, seria: E Museo Lundii. Triede Bind. Første halvbind. (duń.).
↑ E.H. Colbert. Brachyhyops, a new bunodont artiodactyl from Beaver Divide, Wyoming. „Annals of the Carnegie Museum”. 27, s. 104, 1938. (ang.).
↑ A. Gentry & J. Hooker: The phylogeny of the Artiodactyla. W: M. Benton (red.): The Phylogeny and Classification of the Tetrapods. Cz. 2. Oxford: Clarendon Press, 1988, s. 266. ISBN 978-0-19-857712-6. (ang.).
↑ N.S. Upham, C.J. Burgin, J. Widness, M.A. Becker, H. Handika, J.S. Zijlstra & D.G. Huckaby: The ASM Mammal Diversity Database. [w:] ASM Mammal Diversity Database (Version 2.2) [on-line]. American Society of Mammalogists. [dostęp 2025-07-13]. (ang.).
↑ J.S.J.S. Zijlstra J.S.J.S., Hippopotaminae Gray, 1821, Hesperomys project (Version 25.3.0), DOI: 10.5281/zenodo.7654755 [dostęp 2025-07-13] (ang.).
↑ Boisserie 2005 ↓, s. 16.
↑ J.-R. Boisserie, G. Suwa, B. Asfaw, F. Lihoreau, R.L. Bernor, S. Katoh & Y. Beyene. Basal hippopotamines from the upper Miocene of Chorora, Ethiopia. „Journal of Vertebrate Paleontology”. 37 (3), s. 3, 2017. DOI: 10.1080/02724634.2017.1297718. (ang.).
↑ H. Falconer & P. Cautley. Note on the fossil Hippopotamus of the Sivalik Hills. „Asiatic Researches”. 19 (1), s. 51, 1836. (ang.).
↑ Boisserie 2005 ↓, s. 12.

Bibliografia

J.-R. Boisserie. The phylogeny and taxonomy of Hippopotamidae (Mammalia: Artiodactyla): a review based on morphology and cladistic analysis. „Zoological Journal of the Linnean Society”. 143 (1), s. 1–26, 2005. DOI: 10.1111/j.1096-3642.2004.00138.x. (ang.).

[hippo-2] Pisownia oryginalna.

[7] Typ nomenklatoryczny: Choeropsis Leidy, 1853.

[gray21-1] J.E. Gray. On the Natural Arrangment of Vertebrose Animals. „The London Medical Repository”. 15, s. 306, 1821. (ang.).

[gray25-3] J.E. Gray. An Outline of an Attempt at the Disposition of Mammalia into Tribes and Families, with a List of the Genera apparently appertaining to each Tribe. „Annals of Philosophy”. New Series. 10, s. 343, 1825. (ang.).

[les-4] R.-P. Lesson: Nouveau Tableau du Règne Animal: Mammifères. Paris: Arthus Bertrand, 1842, s. 158. (fr.).

[fit-5] L.J.F.J. Fitzinger. Die Ausbeute österreichischer Naturforscher an Säugethieren und Reptilien während der Weltumsegelung Sr. Majestät Fregatte Novara. „Sitzungsberichte der Kaiserlichen Akademie der Wissenschaften. Mathematisch-Naturwissenschaftliche Classe”. 42, s. 395, 1861. (niem.).

[hae66-6] E. Haeckel: Generelle morphologie der organismen. Allgemeine grundzüge der organischen formen-wissenschaft, mechanisch begründet durch die von Charles Darwin reformirte descendenztheorie. Cz. 2. Berlin: G. Reimer, 1866, s. clviii. (niem.).

[gill-8] 1 2 T.N. Gill. Arrangement of the families of mammals. With analytical tables. Prepared for the Smithsonian institution. „Smithsonian Miscellaneous Collection”. 11, s. 10, 82, 1872. (ang.).

[win-9] H. Winge: Jordfundne og nulevende hovdyr (Ungulata) fra Lagoa Santa, Minas Geraes, Brasilien: med udsigt over hovdyrenes indbyrdes slægtskab. Kjøbenhavn: H. Hagerup, 1906, s. 70, seria: E Museo Lundii. Triede Bind. Første halvbind. (duń.).

[col-10] E.H. Colbert. Brachyhyops, a new bunodont artiodactyl from Beaver Divide, Wyoming. „Annals of the Carnegie Museum”. 27, s. 104, 1938. (ang.).

[gen&hoo-11] A. Gentry & J. Hooker: The phylogeny of the Artiodactyla. W: M. Benton (red.): The Phylogeny and Classification of the Tetrapods. Cz. 2. Oxford: Clarendon Press, 1988, s. 266. ISBN 978-0-19-857712-6. (ang.).

[mdd-12] N.S. Upham, C.J. Burgin, J. Widness, M.A. Becker, H. Handika, J.S. Zijlstra & D.G. Huckaby: The ASM Mammal Diversity Database. [w:] ASM Mammal Diversity Database (Version 2.2) [on-line]. American Society of Mammalogists. [dostęp 2025-07-13]. (ang.).

[zij-13] J.S.J.S. Zijlstra J.S.J.S., Hippopotaminae Gray, 1821, Hesperomys project (Version 25.3.0), DOI: 10.5281/zenodo.7654755 [dostęp 2025-07-13] (ang.).

[CITEREFBoisserie200516-14] Boisserie 2005 ↓, s. 16.

[boi&inni-15] J.-R. Boisserie, G. Suwa, B. Asfaw, F. Lihoreau, R.L. Bernor, S. Katoh & Y. Beyene. Basal hippopotamines from the upper Miocene of Chorora, Ethiopia. „Journal of Vertebrate Paleontology”. 37 (3), s. 3, 2017. DOI: 10.1080/02724634.2017.1297718. (ang.).

[fal&cau-16] H. Falconer & P. Cautley. Note on the fossil Hippopotamus of the Sivalik Hills. „Asiatic Researches”. 19 (1), s. 51, 1836. (ang.).

[CITEREFBoisserie200512-17] Boisserie 2005 ↓, s. 12.

[1]

[a]

[2]

[3]

[4]

[5]

[b]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]

[13]

[14]

[15]