Hollandyt

Hollandyt

okaz z Saksonii
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	Ba(Mn4+6Mn3+2)O16[1][2]
Twardość w skali Mohsa	4–6[1][2]
Przełam	nierówny[2]
Łupliwość	wyraźna/dobra, niewyraźna[1][2]
Pokrój kryształu	krótkopryzmatyczny, masywny, włóknisty, pręcikowy, słupkowy[1][2]
Przezroczystość	nieprzezroczysty[1]
Układ krystalograficzny	jednoskośny[1][2]
Klasa krystalograficzna	pryzmatyczny[1]
Właściwości mechaniczne	kruchy[1][2]
Gęstość	4,95 g/cm3[1][2]
Właściwości optyczne
Barwa	srebrnoszara, czarna[1][2]
Rysa	czarna[1][2]
Połysk	metaliczny, półmetaliczny, matowy[1][2]
Inne	anizotropia: silna[1] pleochroizm: słaby[1]
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	4.DK.05a[1]

Hollandyt – minerał z gromady tlenków^[1].

Krystalizuje w układzie jednoskośnym^[1][2]. Wykształca kryształy o pokroju krótkopryzmatycznym, pręcikowym, masywnym, włóknistym, rzadko słupkowym^[1][2]. Występuje w skupieniach groniastych i zbitych^[2]. Jest minerałem kruchym i nieprzezroczystym^[1][2]. Posiada metaliczny bądź matowy połysk oraz czarną rysę^[1][2]. Częstymi zanieczyszczeniami w strukturze są żelazo, ołów, potas i sód^[1].

Występuje w bogatych w mangan skałach zmetamorfizowanych oraz ich strefach wietrzenia^[1][2]. Towarzyszą mu najczęściej kwarc, goethyt, kalcyt, piroluzyt, wanadynit, limonit, romanechit, braunit i manganit^[1][2].

Występuje przede wszystkim w Australii, Austrii, Brazylii, Chinach, Czechach, Niemczech, Grecji, Indiach, we Włoszech, Japonii, Maroku, Rosji, Hiszpanii i USA (Arizona, Alabama, Nowy Meksyk)^[1]. W Polsce występuje na Dolnym Śląsku w Szklarach^[1].