Hypoxys amyoti
| Hypoxys amyoti | |
| Mendonca, Nunes et Fernandes, 2021 | |
| Systematyka | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Typ | |
| Gromada | |
| Rząd | |
| Podrząd | |
| Rodzina | |
| Podrodzina |
Edessinae |
| Rodzaj |
Hypoxys |
| Gatunek |
Hypoxys amyoti |
Hypoxys amyoti – gatunek pluskwiaka z podrzędu różnoskrzydłych i rodziny tarczówkowatych.
Taksonomia
Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 2021 roku przez Marię Th.S. Mendoncę, Benedita M. Nunesa i Josego A.M. Fernandesa na łamach „Acta Entomologica Musei Nationalis Pragae”. Miejsce typowe znajduje się w Gujanie Francuskiej. Epitet gatunkowy nadano na cześć Charlesa J.-B. Amyota[1].
Morfologia
Pluskwiak o ciele długości od 15,9 do 16,3 mm i szerokości od 10 do 10,2 mm. Głowa pozbawiona jest czarnych znaków na nadustku i płytkach żuwaczkowych. Kolor czułków jest brązowy, a ich drugi człon jest dłuższy od trzeciego. Przedplecze ma żółtą krawędź przednio-boczną, czarne punktowanie oraz brązowy do czarnego pasek w tyle niedochodzący do samej tylnej krawędzi. W przedniej połowie tarczki występują skąpe punkty na ciemnych kropkach. Listewki brzeżne odwłoka są jednolicie zielone. Spód ciała jest zielony z żółtym środkiem i czarnymi kropkami na sternitach i pleurytach. Wyrostek zapiersia ma na przedzie wykrojenie, w które chowa się czwarty i niemal cały trzeci człon kłujki[1].
Samiec ma pygofor o rozwiniętych, dowewnętrznie zakrzywionych, wyostrzonych kątach tylno-bocznych. Górny wyrostek genitaliów jest wydłużony, zakrzywiony, trójpłatowy, równoległy grzbietowej krawędzi i niemal sięgający szczytu kąta tylno-bocznego; część wewnętrzną ma rozdwojoną na parę płatków, a zewnętrzną zwężoną ku końcowi. Paramera podzielona jest na kwadratowy, zakrzywiony ku górze płat przedni i zaokrąglony płat boczny. Proktiger cechuje się prawie pięciokątną, krótką powierzchnią tylną i wyposażony jest koronę z gęstych szczecinek. Nieznacznie wykraczające poza kąty tylno-boczne wypustki krawędzi brzusznej są wyostrzone i brzuszno-bocznie wykrojone[1].
U samicy w przeciwieństwie do podobnego H. stysi laterotergity dziewiątego segmentu odwłoka osiągają lub nieco przekraczają poziom kątów jego siódmego segmentu i wyraźnie wykraczają poza wyobrażoną linię łączącą szczyty laterotergitów ósmego segmentu. Genitalia samicy mają walwifery ósmego segmentu z ząbkowatymi, ku tyłowi zwróconymi kątami tylno-bocznymi i ząbkowatymi, sięgającymi walwiferów segmentu dziewiątego kątami wewnętrznymi[1].
Rozprzestrzenienie
Owad neotropikalny, znany z Gujany Francuskiej i Powakki w Surinamie[1].
Przypisy
- 1 2 3 4 5 Maria Thayane S. Mendonca, Benedito M. Nunes, Jose Antonio M. Fernandes. Description of fifteen new species of the Hypoxys balteatus species group (Hemiptera: Heteroptera: Pentatomidae). „Acta Entomologica Musei Nationalis Pragae”. 61 (1), s. 289-318, 2021. DOI: 10.37520/aemnp.2021.017. ISSN 0374-1036.