Iberina candida
| Iberina candida | |||
| (Simon, 1875) | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Gromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Infrarząd | |||
| Rodzina | |||
| Rodzaj |
Iberina | ||
| Gatunek |
Iberina candida | ||
| Synonimy | |||
| |||
Iberina candida – gatunek pająka z rodziny Hahniidae. Zamieszkuje Europę, Azję Zachodnią i Afrykę Północną.
Taksonomia
Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1875 roku przez Eugène’a Simona na kartach „Les arachnides de France” pod nazwami Hahnia candida i Hahnia muscicola[1][2]. Ich synonimizacji dokonała w 1966 roku Marie A.E. Harm[3][2]. Z kolei opisana przez Simona w 1884 roku Hahnia rupicola zsynonimizowana została z omawianym gatunkiem przez niego samego w 1937 roku[4].
W rodzaju Iberina omawiany takson umieszczony został po raz pierwszy w 1967 roku przez Pekkę T. Lehtinena[5][2], jednak kroku tego nie uznawano aż do pracy Jean-Claude’a Ledoux z 2014 roku[6][2].
Morfologia
Samiec osiąga od 1,2 do 1,4 mm, a samica od 1,5 do 1,7 mm długości ciała[7].
Prosoma jest w zarysie gruszkowata[8], ubarwiona bladożółto ze słabo zaznaczoną kropką na jamce i słabo widocznymi paskami promienistymi[8][7]. Wysokość nadustka jest większa niż dwukrotność średnicy oka pary przednio-środkowej, a osiągać może nawet trzykrotność tejże. Szczękoczułki mają dwa lub trzy ząbki na krawędziach tylnych. Szerokość wargi dolnej jest większa niż długość. Kolejność par odnóży od najdłuższej do najkrótszej to: IV, I, II, III[8]. Nadstopia dwóch ostatnich par odnóży mają po jednej silnej, małej szczecince na spodzie części odsiebnej[8][7].
Opistosoma (odwłok) jest białożółta, z wierzchu z poprzecznymi szeregami ciemnych kropek[8][7].
Nogogłaszczki samca mają rzepkę zaopatrzoną w mocną, ostrogowatą apofizę, a goleń wyposażony w półkolistą apofizę wierzchołkową. Bulbus pozbawiony jest konduktora. Długi i cienki embolus robi półtorej pętli wokół rozdętego tegulum[8].
Genitalia samicy mają żółtawą, prześwitującą płytkę płciową oraz dwie pary spermatek częściowo otoczonych długimi przewodami kopulacyjnymi[8]. Spermateki pary środkowej są znacznie większe od bocznych[7].
Ekologia i występowanie
Pająk ciepłolubny. Aktywne osobniki obserwuje się od maja do listopada[7].
Gatunek palearktyczny, znany z Portugalii, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, Francji, Niemiec, Belgii, Holandii, Luksemburga, Szwajcarii, Włoch, Polski, Rumunii, Bułgarii, Albanii, Macedonii Północnej, Grecji[7], anatolijskiej części Turcji, Cypru, Izraela, Wysp Kanaryjskich, Maroka i Algierii[7][2].
Przypisy
- ↑ E. Simon: Les Arachnides de France. Tome seconde. Contenant les familles des Urocteidae, Agelenidae, Thomisidae et Sparassidae. Paris: Roret, 1875, s. 143.
- 1 2 3 4 5 Gen. Iberina Simon, 1881. [w:] World Spider Catalog [on-line]. Natural History Museum Bern. [dostęp 2025-11-25].
- ↑ M. Harm. Die deutschen Hahniidae (Arach., Araneae). „Senckenbergiana Biologica”. 47, s. 345-370, 1966.
- ↑ Les arachnides de France. Synopsis générale et catalogue des espèces françaises de l'ordre des Araneae. Tome VI. 5e et derniére partie. Paris: Roret, 1937, s. 1028.
- ↑ Pekka T. Lehtinen. Classification of the cribellate spiders and some allied families, with notes on the evolution of the suborder Araneomorpha. „Annales Zoologici Fennici”. 4, s. 199-468, 1967.
- ↑ J.-C. Ledoux. Les Hahniidae de la faune française (Araneae). „Revue Arachnologique”. 1 (2), s. 29-40, 2014.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 Wolfgang Nentwig, Theo Blick, Daniel Gloor, Ambros Hänggi, Christian Kropf: Iberina candida (Simon, 1875). [w:] Araneae. Spiders of Europe [on-line]. Universität Bern. [dostęp 2025-11-25].
- 1 2 3 4 5 6 7 Garshom Levy. Spiders of the families Anyphaenidae, Hahniidae, Ctenidae, Zoridae, and Hersiliidae (Araneae) from Israel. „Israel Journal of Zoology”. 49, s. 1-31, 2003.