Ignác Kúnos

Ignác Kúnos
Ilustracja
Ignác Kúnos (1911)
Data i miejsce urodzenia

22 września 1860
Hajdúsámson

Data i miejsce śmierci

12 stycznia 1945
Budapeszt

Zawód, zajęcie

językoznawca

Narodowość

węgierska

Ignác Kúnos (ur. 22 września 1860 w Hajdúsámson, zm. 12 stycznia 1945 w Budapeszcie[1]) – węgierski językoznawca. Zajmował się turkologią[1].

Był znawcą tureckiej literatury ludowej i dialektologii tureckiej[2]. Zajmował się zbieraniem tureckich opowieści ludowych[3].

Publikacje (wybór)

  • Turkish fairy tales and folk tales. London, 1896.
  • Mundarten der Osmanen. Sankt-Petersburg, 1899.
  • Schejk Sulejman efendi’s Tscagataj-osmanisches Wörterbuch. Budapest, 1902.
  • Türkische Volksmärchen aus Stambul. Leiden, 1905.
  • Türkische Volksmärchen aus Ada-kale. Leipzig – New York, 1907.
  • Türkisches Volksschauspiel. Leipzig, 1908.
  • Turkish fairy tales and folk tales. New York, Dover, 1969.

Przypisy

  1. 1 2 Kunos, Ignác (1862-1945). Bibliothèque nationale de France. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-12-11)]. (fr.).
  2. ↑ Michael L. Miller, European Judaism and Islam: The Contribution of Jewish Orientalists, [w:] Abdelwahab Meddeb, Benjamin Stora (red.), A History of Jewish-Muslim Relations: From the Origins to the Present Day, Princeton: Princeton University Press, 2013, s. 832, DOI: 10.1515/9781400849130-068, ISBN 978-1-4008-4913-0, ISBN 978-0-691-15127-4 (ang.).
  3. ↑ Forty-Four Turkish Fairy Tales (1913). The Public Domain Review. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-12-11)]. (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.