Ignacy Busza
 | |
 porucznik | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Jednostki | |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
  | |
Ignacy Busza (ur. 31 stycznia 1880 w Pogorzeli, zm. 21 sierpnia 1920 w Ostrołęce) – oficer armii niemieckiej, działacz niepodległościowy, powstaniec wielkopolski, porucznik Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się w Pogorzeli w rodzinie rolnika Onufrego i Marianny z Andrzejewskich[1]. Absolwent seminarium nauczycielskiego[1]. Od 1900 pracował w szkołach powszechnych[1].
W 1914 wcielony do armii niemieckiej[1]. W jej szeregach walczył na frontach I wojny światowej. W listopadzie 1918 przeniesiony do rezerwy w stopniu podporucznika[1]. Jeszcze w tym roku wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej Zaboru Pruskiego[1]. W grudniu 1918 zaciągnął się do oddziałów powstańczych i walczył w powstaniu wielkopolskim w powiecie rawickim[1]. Na czele 2 kompanii 11 pułku strzelców wielkopolskich wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. 23 lipca 1920 bolszewicy sforsowali Niemen i wdarli się na tyły pułku. Jako dowódca 2 kompanii natknął się niespodziewanie na nieprzyjacielską kolumnę piechoty. Z okrzykiem „Hurra” poderwał kompanię do ataku. Uderzeniem na bagnety rozproszył centrum kolumny, otwierając drogę dla kompanii[1][2]. Zmarł w Ostrołęce w wyniku ciężkich ran. Pośmiertnie odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu „Virtuti Militari” i awansowany na stopień kapitana[3].
Pochowany został na cmentarzu parafialnym w Rawiczu[3].
30 lipca 1907 zawarł związek małżeński z Marią Szulczyńską[4]. Dzieci nie miał[3].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 2918 – pośmiertnie[3][5]
- Krzyż Niepodległości z Mieczami – pośmiertnie, 20 lipca 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[6]
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 Polak (red.) 1991 ↓, s. 24.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 6.
- 1 2 3 4 Polak (red.) 1991 ↓, s. 25.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 4.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 1.
- ↑ M.P. z 1932 r. Nr 167, poz. 198 (ISAP)
Bibliografia
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991. ISBN 83-900510-0-1.
- Busza Ignacy. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari; I.482.15-935 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-02-26].