Ignacy Kinel
 porucznik | |
| Data i miejsce urodzenia |
4 marca 1844 |
|---|---|
| Data śmierci |
2 stycznia 1924 |
| Przebieg służby | |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
 | |
Ignacy Kinel (ur. 4 marca 1844 w Piotrkowie Trybunalskim, zm. 2 stycznia 1924 we Lwowie) – polski inżynier, powstaniec styczniowy, porucznik weteran Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się w 1844[1]. Do 1863 był uczniem instytutu politechnicznego w Puławach[1]. Wziął udział w powstaniu styczniowym 1863[2]. Służył w oddziałach Zdanowicza, Cieszkowskiego, Oksińskiego, potem dowodził oddziałem partyzanckim na ziemi kaliskiej[1]. Brał udział w bitwach Łazami, Koniecpolem, Przedborzem, Trzebnicą i Dłutowem, gdzie został dwukrotnie ranny[1]. Za swoje czyny, 20 lipca 1922 otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 8710[3][2].
Po upadku powstania pracował jako starszy inżynier dróg krajowych we Lwowie oraz jako radca w tamtejszym Wydziale Krajowym[2][1]. W tym mieście 23 stycznia 1912 został wybrany członkiem wydziału Towarzystwa Weteranów z roku 1863 we Lwowie[4].
Pracował jako budowniczy dróg i mostów w Rzeszowie[5]. Był autorem gmachu seminarium nauczycielskiego i bursy wzniesionego przez Fundację im. Jana Towarnickiego[6]. W tym mieście należał do gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, w 1897 został wybrany wydziałowym[7]. Od 1896 był przewodniczącym komitetu budowy pomnika Tadeusza Kościuszki na Starym Rynku w Rzeszowie, obejmując stanowisko po śmierci Wiktora Zbyszewskiego[8][9].
Zmarł 2 stycznia 1924 w szpitalu wojskowym we Lwowie[2]. Został pochowany na tamtejszym Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie[10][2].
Był żonaty, miał synów Ignacego (ur. 1877)[11] i Jana (1886-1950, entomolog)[12].
Inny inżynier Ignacy Kinel był mierniczym przysięgłym we Lwowie (na polskiej liście mierniczych przysięgłych) i wykładowcą Politechniki Lwowskiej[13].
Zobacz też
- Antoni Barancewicz – powstaniec styczniowy, później także inżynier drogowy
Przypisy
- 1 2 3 4 5 Nieco szczegółów biograficznych dotyczących uczestników organizacyi i partyzantki r. 1863/64. W: Józef Białynia Chołodecki: Księga pamiątkowa opracowana staraniem Komitetu Obywatelskiego w czterdziestą rocznicę powstania r. 1863/1864. Lwów: 1904, s. 256.
- 1 2 3 4 5 † Inżynier Ignacy Kinel. „Gazeta Lwowska”. Nr 4, s. 6, 5 stycznia 1924.
- ↑ Szwedo 2013 ↓, s. 52.
- ↑ Kronika. Towarzystwo Weteranów z roku 1863. „Gazeta Lwowska”. Nr 18, s. 4, 24 stycznia 1912.
- ↑ Wojewódzka i Miejska Biblioteka Publiczna w Rzeszowie. [dostęp 2015-04-26].
- ↑ Szkoły. [dostęp 2015-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-10-03)].
- ↑ Sprawozdanie z czynności Wydziału Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Rzeszowie za rok 1897. Rzeszów: 1898, s. 5, 6, 10.
- ↑ Tadeuszowi Kościuszce 1746–1946. Rzeszów: 1946, s. 28.
- ↑ Izabela Mikuła: Pomnik Tadeusza Kościuszki w Rzeszowie. Niedziela, 2013-06-20. [dostęp 2015-04-26].
- ↑ Ignacy Kinel. [dostęp 2015-04-26].
- ↑ Corpus Studiosorum Universitatis Iagellonicae 1850/51–1917/18. T. III: K–Ł. Kraków: Archiwum Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2009, s. 193. ISBN 978-83-88737-04-6.
- ↑ Jan Kinel. sejm-wielki.pl. [dostęp 2015-04-26].
- ↑ Program Politechniki Lwowskiej na rok akademicki 1933/34 LXI we Lwowie. [dostęp 2015-04-26].
Bibliografia
- Ignacy Kinel. sejm-wielki.pl. [dostęp 2015-04-26].
- Bogusław Szwedo, Powstańcy Styczniowi odznaczeni Orderem Wojennym Virtuti Militari., Mińsk Mazowiecki–Warszawa–Tarnobrzeg: Oficyna Wydawnicza Zbroja, Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego, 2013, ISBN 978-83-63164-36-2.