Ignacy Ozdowski

Ignacy Ozdowski
Ilustracja
major artylerii major artylerii
Pełne imię i nazwisko

Ignacy Michał Ozdowski

Data i miejsce urodzenia

29 stycznia 1895
Inowrocław

Data i miejsce śmierci

27 października 1934
Tarnopol

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

12 pułk artylerii lekkiej

Stanowiska

dowódca dywizjonu

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Faksymile
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920–1941, trzykrotnie) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Ignacy Michał Ozdowski (ur. 29 stycznia 1895 w Inowrocławiu, zm. 27 października 1934 w Tarnopolu) – major artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Syn Stanisława (1868–1924), ogrodnika, i Franciszki z Czubaczyńskich (1872–1939) urodzony 29 stycznia 1895 w Inowrocławiu, ówczesnym mieście powiatowym rejencji bydgoskiej[1][2][3][4]. Uczył się w niemieckim gimnazjum w Gnieźnie, gdzie zdał maturę[1]. W trakcie nauki należał do tajnych kółek samokształceniowych[1]. 11 listopada 1914 został wcielony do armii niemieckiej[1]. W czasie I wojny światowej walczył na froncie bałkańskim[1]. W 1918, po rewolucji listopadowej w Niemczech, przyjechał do Miłosławia[1].

15 stycznia 1919 wstąpił do 3 pułku artylerii polowej wielkopolskiej, późniejszego 14 pułku artylerii polowej wielkopolskiej. Początkowo pełnił funkcję instruktora w szkole podoficerskiej, a później wyruszył na front jako dowódca 8 baterii[1]. Wyróżnił się 16 i 17 września 1920 w walce pod wsią Laskowo. 2 grudnia 1920 podpułkownik Leon Dębski w zastępstwie dowódcy 14 pap sporządził wniosek na odznaczenie Orderem Virtuti Militari, w którym napisał:

Dnia 16.IX.1920 r. pod Laskowem (Tewle-Kobryń) gdy bolszewicy zajęli Laskowo co groziło przełamaniem frontu ppr. Ozdowski zajeżdża na otwartą pozycję z plutonem i pod huraganowym ogniem karabinów maszynowych gromi nieprzyjaciela z odległości 200 m. Dnia następnego bolszewicy atakują masami, ppr Ozdowski dwukrotnie zmienia pozycję w ogniu i znajdując się w pierwszej linii piechoty nadzwyczaj skutecznie strzela i podtrzymuje ją gdy wszyscy oficerowie baonu (II/1 p.p. Wlkp.) odchodzą jako zabici i ranni. Przyczynił się bezwzględnie do utrzymania pozycji[1].

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 14 pap na stanowisku dowódcy 8 baterii[1][5]. 19 stycznia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii niemieckiej[6]. W październiku 1921 razem z dowodzoną przez siebie baterią został przeniesiony do nowo sformowanego 25 pułku artylerii polowej w Kaliszu[1][7][8][9]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 32. lokatą w korpusie oficerów artylerii[7][10]. 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień kapitana ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 26. lokatą w korpusie oficerów artylerii[11][12][13]. Później został przeniesiony do 14 dywizjonu artylerii konnej w Białymstoku[14]. W grudniu 1929 został przeniesiony do 13 dywizjonu artylerii konnej w Kamionce Strumiłowej[15]. 2 grudnia 1930 prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i 20. lokatą w korpusie oficerów artylerii[16][17]. W marcu 1931 został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza dywizjonu[18][19]. W kwietniu 1933 został przeniesiony do 12 pułku artylerii lekkiej w Tarnopolu na stanowisko dowódcy I dywizjonu[20]. 27 października 1934 w Tarnopolu popełnił samobójstwo[21][22][23]. Został pochowany na tamtejszym cmentarzu Mikulinieckim[24].

23 kwietnia 1930 w Białymstoku ożenił się z Marią (Metelą) Matylewską, z którą miał syna Michała (1932–2010), księdza kanonika, długoletniego proboszcza parafii pw. Krzyża Świętego w Grabówce[1][25][2][4].

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 Ozdowski Ignacy. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.29-2026 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-02-26].
  2. 1 2 mjr Ignacy Ozdowski. www.geni.com. [dostęp 2026-02-26].
  3. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-02-26].
  4. 1 2 Ignacy s. Stanisława i Franciszki z d. Czubaczyńskiej. www.ozdowscy.net. [dostęp 2026-02-26].
  5. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 298.
  6. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 29 stycznia 1921, s. 154.
  7. 1 2 Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 201.
  8. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 763.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 684.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 821.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 2 kwietnia 1924, s. 175.
  12. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 745.
  13. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 461.
  14. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 426.
  15. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929, s. 401.
  16. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930, s. 330.
  17. 1 2 Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 184.
  18. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931, s. 94.
  19. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 725.
  20. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 11 kwietnia 1933, s. 84.
  21. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 6 lutego 1935, s. 9.
  22. ↑ Samobójstwo oficera. „Dziennik Bydgoski”. 251, s. 4, 1934-11-01. Bydgoszcz.
  23. ↑ Samobójstwo oficera. „Kurjer Powszechny”. 299, s. 5, 1934-10-30. Kraków-Lwów.
  24. ↑ Anna Sylwia Czyż i Bartłomiej Gutowski: Ignacy Ozdowski. [w:] Cmentarze dawnego województwa tarnopolskiego : Badania inwentaryzacyjne [on-line]. Instytut Historii Sztuki Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. [dostęp 2026-02-26].
  25. ↑ Zmarł ks. kanonik Michał Ozdowski. Centrum Informacji i Środków Społecznego Przekazu Archidiecezji Białostockiej. [dostęp 2026-02-26].
  26. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 30 kwietnia 1922, s. 321, błędnie jako Ozdorski.
  27. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-02-26].
  28. ↑ Uziembło 1928 ↓, s. 31.
  29. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-02-26].

Bibliografia