Irena Dziedzic

Irena Dziedzic
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

20 czerwca 1925
Kołomyja

Data i miejsce śmierci

5 listopada 2018
Warszawa

Zawód, zajęcie

dziennikarka

Sylwia Irena Dziedzic[1] (ur. 20 czerwca 1925 w Kołomyi, zm. 5 listopada 2018 w Warszawie[2]) – polska dziennikarka i prezenterka telewizyjna.

Życiorys

Jej rodzicami byli Aleksandra Zajączkowska (zm. 1952) i Antoni-Marceli Dziedzic (zm. 1939)[3]. Była jedynaczką[4]. Przed II wojną światową była uczennicą żeńskiej szkoły podstawowej, wychowanką w internacie ss. felicjanek[5] w Zakładzie Sierot i Ubogich w Drohowyżu. Po zajęciu miasta przez Armię Czerwoną we wrześniu 1939 uczęszczała do koedukacyjnej szkoły średniej (tzw. dziesięciolatki[6]) w dawnym gimnazjum żeńskim sióstr Notre Dame przy ul. Ochronek 8 we Lwowie (w jej klasie obok ok. 30 dziewcząt byli dwaj chłopcy, w tym Jerzy Janicki)[7]. W mieście mieszkała wówczas przy ul. Tarnowskiego 44[7]. W 1946 zdała eksternistycznie maturę w Krakowie[8.1][9].

Pracę zawodową rozpoczęła w „Słowie Polskim” we Wrocławiu[10]. W 1946 była redaktorką depesz w „Echu Krakowa”[8.1]. W 1948 zamieszkała w Warszawie, gdzie początkowo pracowała jako depeszowiec w „Głosie Ludu”, a później w „Trybunie Ludu” i „Expressie Wieczornym”[8.2][11]. W lutym 1952 zaczęła pracować w redakcji serwisu i publicystyki Radia Poland[12].

W marcu 1956 rozpoczęła pracę w Telewizji Polskiej jako prowadząca autorski program publicystyczno-rozrywkowy Tele-Echo[8.3], którego realizację zakończyła z końcem marca 1981 po stworzeniu 806 odcinków[13]. Miała też audycję Rozmowy Ireny Dziedzic[14]. Łącznie przeprowadziła rozmowy z ok. 15 tys. osób w 1012 programach[14]. W latach 1958–1960 była także spikerką TVP[8.4][15]. W latach 1965–1967 prowadziła Dziennik Telewizyjny[16]. W 1977 stworzyła redakcję kulturalną w Dzienniku Telewizyjnym, którą kierowała do 1981[17]. Przez blisko dwa lata prowadziła Panoramę, była też gospodynią autorskiego programu publicystycznego Goście mile widziani[18]. Wystąpiła w jednym z odcinków programu Lucjana Kydryńskiego Muzyka lekka, łatwa i przyjemna, w którym zaśpiewała utwór „Śpią rekiny w oceanie”[19].

Pod koniec lat 50. rozpoczęła pracę jako konferansjerka[20]. Zaczynała od prowadzenia pokazów mody organizowanych przez Dom Mody Telimena[21]. W latach 1961–1963, 1965, 1969–1970 i 1977–1980 współprowadziła Międzynarodowe Festiwale Piosenki w Sopocie (w latach 1977–1980 rozgrywane jako Festiwal Interwizji[22]). W 1964 współprowadziła z Lucjanem Kydryńskim koncert z okazji jubileuszu dziennika „Życie Warszawy” w Sali Kongresowej w Warszawie[23]. Prowadziła także recitale m.in. Jerzego Połomskiego[24].

Dziedzic (2006)
Grób Ireny Dziedzic na cmentarzu leśnym w Laskach

5 kwietnia 1981 wytoczyła proces o zniesławienie dziennikarzowi Januszowi Ratzko z czasopisma „Płomienie”, a także jego wspólnikowi, Jerzemu Pardusowi, z którymi w marcu 1988 wygrała w sądzie[25][8.5].

15 października 1983 wróciła na antenę TVP z autorskim programem Wywiady Ireny Dziedzic[8.6]. 31 grudnia 1986 poprowadziła program sylwestrowy dla TVP2[26]. 22 sierpnia 1991 zakończyła współpracę z TVP, kończąc tym samym tworzenie Wywiadów… po zrealizowaniu 206 odcinków programu[27].

W 1985 była członkinią Narodowej Rady Kultury[28].

W 1992 wydała książkę autobiograficzną pt. Teraz ja... 99 pytań do mistrzyni telewizyjnego wywiadu.

W latach 2002–2006 prezentowała swoje publicystyczne felietony w cotygodniowym cyklu Punkt widzenia w audycji Muzyka i aktualności w Programie I Polskiego Radia. Rozgłośnia zrezygnowała ze współpracy z Dziedzic po emisji felietonu, w którym mówiła o lustracji. Następnie zaczęła prowadzić blog internetowy[8.7].

W 2006 redakcja „Newsweeka” wymieniła Dziedzic jako jedną z dziennikarek, którym zarzucano tajną współpracę z SB w okresie PRL[8.5]. 30 listopada 2010 Sąd Okręgowy Warszawa-Praga uznał ją za kłamcę lustracyjnego[29]. W 2011 Sąd Apelacyjny w Warszawie, na jej wniosek, uchylił ten wyrok i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia. W październiku 2012 Sąd Okręgowy Warszawa-Praga uznał, że jej oświadczenie lustracyjne było zgodne z prawdą[30]. Sprawę zakończył prawomocnie Sąd Apelacyjny w Warszawie, który 25 marca 2013 oddalił apelację IPN od wyroku I instancji[31].

Życie prywatne

W połowie lat 50. była związana z Janem Suzinem[32], następnie pozostawała w nieformalnym związku z dziennikarzem Heinerem Tiede[8.1] i aktorem Ignacym Gogolewskim[8.2]. Była żoną dziennikarza radiowego Janusza Bałłabana, z którym się rozwiodła[8.8]. Mieszkała na Saskiej Kępie w Warszawie[8.9]. Była bezdzietna[33].

W okresie PRL jej życie prywatne było przedmiotem wielu plotek i domysłów dotyczących domniemanych wątków biograficznych[34].

14 stycznia 2019 została pochowana na cmentarzu leśnym w Laskach[35].

Filmografia

Odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Dziedzic Sylwia Irena, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2018-12-29].
  2. ↑ Irena Dziedzic nie żyje. Dziennikarka i prezenterka telewizyjna miała 93 lata [online], kultura.gazeta.pl, 12 stycznia 2019 [dostęp 2019-01-12].
  3. ↑ Dziedzic 1992 ↓, s. 97.
  4. ↑ Dziedzic 1992 ↓, s. 102.
  5. ↑ Dziedzic 1992 ↓, s. 101, 239.
  6. ↑ Dziedzic 1992 ↓, s. 103.
  7. 1 2 Janicki 1993 ↓, s. 53.
  8. Aleksandra Szarłat: Prezenterki Tele PRL. Wydawnictwo Świat Książki, 2015. ISBN 978-83-8031-299-9.
    1. 1 2 3 S. 131.
    2. 1 2 S. 132–133.
    3. ↑ S. 24–25.
    4. ↑ S. 42.
    5. 1 2 S. 126.
    6. ↑ S. 124.
    7. ↑ S. 144.
    8. ↑ S. 134.
    9. ↑ S. 139.
  9. ↑ Żelazna Irena. Onet.pl, 2015-06-18. [dostęp 2019-01-12].
  10. ↑ Janicki 1993 ↓, s. 54.
  11. ↑ Dziedzic 1992 ↓, s. 69–71.
  12. ↑ Dziedzic 1992 ↓, s. 28, 220.
  13. ↑ Dziedzic 1992 ↓, s. 41, 53, 115, 213.
  14. 1 2 Janicki 1993 ↓, s. 52.
  15. ↑ Dziedzic 1992 ↓, s. 115–118.
  16. ↑ Dziedzic 1992 ↓, s. 48–49.
  17. ↑ Dziedzic 1992 ↓, s. 48–49, 146.
  18. ↑ Dziedzic 1992 ↓, s. 41, 189.
  19. ↑ Dziedzic 1992 ↓, s. 251–253.
  20. ↑ Dziedzic 1992 ↓, s. 14.
  21. ↑ Dziedzic 1992 ↓, s. 171.
  22. ↑ Dziedzic 1992 ↓, s. 14, 167, 170–171.
  23. ↑ Dziedzic 1992 ↓, s. 75.
  24. ↑ Dziedzic 1992 ↓, s. 147.
  25. ↑ Dziedzic 1992 ↓, s. 54, 121, 213, 224, 263–265.
  26. ↑ Dziedzic 1992 ↓, s. 188.
  27. ↑ Dziedzic 1992 ↓, s. 41, 52, 143, 214.
  28. ↑ Dziedzic 1992 ↓, s. 55.
  29. ↑ PAP: Sąd: Irena Dziedzic „kłamcą lustracyjnym”. wp.pl, 2010-11-30. [dostęp 2019-01-12].
  30. ↑ (PAP), Irena Dziedzic nie jest kłamcą lustracyjnym; w: „Polska. Dziennik Łódzki”, 19 X 2012, nr 245, s. 8; Sąd: znana dziennikarka nie jest kłamcą lustracyjnym. tvn24.pl, 2010-11-19. [dostęp 2012-10-19].
  31. ↑ Sąd: Irena Dziedzic nie jest kłamcą lustracyjnym. gazeta.pl, 2013-03-25. [dostęp 2019-01-12].
  32. ↑ Irena Dziedzic: Archiwa IPN. 2013. [dostęp 2016-05-02].
  33. ↑ Dziedzic 1992 ↓, s. 95.
  34. ↑ Janicki 1993 ↓, s. 52-53.
  35. ↑ Pogrzeb Ireny Dziedzic. Ikona TVP spoczęła na cmentarzu leśnym [ZDJĘCIA i WIDEO]. super express. [dostęp 2019-01-14].
  36. ↑ Wręczenie Odznak Tysiąclecia, "Życie Warszawy", nr 55, 5 marca 1967, s. 11.

Bibliografia

  • Irena Dziedzic: Teraz ja… 99 pytań do mistrzyni telewizyjnego wywiadu. Wydawnictwo Reporter, 1992. ISBN 83-85189-30-0.
  • (PAP), Irena Dziedzic nie jest kłamcą lustracyjnym; w: „Polska. Dziennik Łódzki”, 19 X 2012, nr 245, s. 8.
  • Irena Dziedzic. Zdecydowanie młodsza koleżanka. W: Jerzy Janicki: Cały Lwów na mój głów... Alfabet lwowski. Warszawa: Polska Oficyna Wydawnicza „BGW”, 1993, s. 52-54. ISBN 83-7066-474-1.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.