Irena Obuchowska

Irena Obuchowska

Państwo działania	Polska
Data i miejsce urodzenia	21 sierpnia 1932 Poznań
Data i miejsce śmierci	19 kwietnia 2016 Poznań
Profesor nauk humanistycznych
Specjalność: psychologia kliniczna dzieci i młodzieży
Alma Mater	Uniwersytet Adama Mickiewicza w Poznaniu
Doktorat	1966
Habilitacja	1975
Profesura	26 października 1990
Nauczyciel akademicki
Uczelnia	Uniwersytet Adama Mickiewicza w Poznaniu
Odznaczenia

Irena Obuchowska (ur. 21 sierpnia 1932 w Poznaniu, zm. 19 kwietnia 2016 tamże) – polska profesor, psycholog i pedagog.

Z wykształcenia była psychologiem (studia z zakresu psychologii klinicznej ukończyła na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w 1956^[1]), ale w jej orbicie zainteresowań znajdowała się również pedagogika, zwłaszcza specjalna. Podczas studiów pracowała na oddziale nerwic dziecięcych Państwowego Sanatorium dla Nerwowo Chorych w Kościanie, a po ich ukończeniu zatrudniła się w Poradni Zdrowia Psychicznego w Poznaniu oraz powadziła badania i udzielała konsultacji młodzieży II Liceum Ogólnokształcącym w Poznaniu. W 1964 przeszła do Katedry Psychologii Klinicznej UAM. W 1966 uzyskała stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie psychologii u prof. Andrzeja Lewickiego, a w 1975 stopień doktora habilitowanego z psychologii na podstawie monografii: Dynamika nerwic: psychologiczne aspekty zaburzeń nerwicowych u dzieci i młodzieży. W 1974 przeszła do Instytutu Pedagogiki UAM, w którym założyła Zakład Psychopatologii Dziecka i Pedagogiki Specjalnej, którego była wieloletnim kierownikiem. Utworzyła na UAM jeden z pierwszych w Polsce kierunków studiów, pedagogikę specjalną. Od 1977 do 1981 była prodziekanem na Wydziale Nauk Społecznych tej uczelni. W 1990 mianowana profesorem psychologii, a w 1993 otrzymała tytuł profesora zwyczajnego^[2].

Jej mężem był Kazimierz Obuchowski, wybitny naukowiec, również psycholog kliniczny^[3].

Zmarła w Poznaniu, pochowana na cmentarzu Junikowo (kwatera 2N-2-11)^[4].

Napisała 193 prace naukowe, w tym pięć książek. Pisała też na tematy popularnonaukowe, zwłaszcza związane z wychowaniem (siedem książek i ok. 400 felietonów). Prowadziła intensywną działalność społeczną^[2][5].

Była uczestniczką komitetów redakcyjnych czasopism naukowych (Psychiatrii i Psychologii Klinicznej Dzieci i Młodzieży, Psychologii Rozwojowej) oraz członkiem Nowojorskiej Akademii Nauk, Międzynarodowej Akademii Rehabilitacji w Wieku Rozwojowym w Monachium, Komitetu Nauk Psychologicznych PAN, Komisji Rozwoju Fizycznego, Sekcji Filmowej Centrum Marketingu UAM, Psychicznego i Społecznego Komitetu Rozwoju Człowieka PAN, jak również Komisji Rehabilitacji i Integracji Społecznej przy Oddziale PAN w Poznaniu. Prowadziła intensywną działalność społeczną. Od 1991 do 2001 była przewodniczącą Rady Fundacji Pomocy Dzieciom Niesłyszącym Grześ. W latach 1993–1997 była członkiem Komisji ds. Sieroctwa Społecznego przy Komitecie Polityczno-Społecznym Rady Ministrów RP. Od 1998 do 2001 pozostawała członkiem Zespołu ds. Patologii Społecznej wśród dzieci i młodzieży przy Wielkopolskim Kuratorium Oświaty. Współpracowała z Instytutem Pediatrii Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu^[1]. W latach 1998–2002 była członkiem Nowojorskiej Akademii Nauk.

• Dynamika nerwic. Psychologiczne aspekty zaburzeń nerwicowych dzieci i młodzieży, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1976.
• Dziecko niepełnosprawne w rodzinie, Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1999, ISBN 83-02-07257-5.
• Drogi dorastania. Psychologia rozwojowa okresu dorastania dla rodziców i wychowawców, Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 2001, ISBN 83-02-08092-6.
• Kochać i rozumieć, cz. 1–3, Poznań: Wydawnictwo Media Rodzina, 2003, ISBN 83-7278-080-3.
• Dzieci małe i duże. Jak je kochać i rozumieć, Poznań: Wydawnictwo Media Rodzina, 2007, ISBN 978-83-7278-202-1.
• Nasze dzieci, Poznań: Wydawnictwo Media Rodzina, 2008, ISBN 978-83-7278-314-1.

• Nagroda Ministra Oświaty i Wychowania (czterokrotnie)
• Nagroda zespołowa Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za współautorstwo podręcznika Psychologia kliniczna
• Nagroda zespołowa Ministra Zdrowia za współautorstwo podręcznika Zarys pediatrii
• Nagroda im. Profesora Hugona Steinhausa za wybitne osiągnięcia w zakresie popularyzacji nauki
• Złoty Krzyż Zasługi (1985)
• Odznaka Honorowa Polskiego Czerwonego Krzyża (1988)
• Medal Komisji Edukacji Narodowej (1993)
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2004)
• Medal Palmae Universitatis Studiorum Posnaniensis (2007)^[6]

• Prof. dr hab. Irena Obuchowska, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2018-06-26] .