Ireneusz Waniak

Ireneusz Waniak

szeregowy
Data i miejsce urodzenia	2 listopada 1929 Działoszyn
Przebieg służby
Lata służby	1944–1945
Siły zbrojne	ludowe Wojsko Polskie
Jednostki	3. Dywizja Piechoty im. Romualda Traugutta
Główne wojny i bitwy	II wojna światowa
Odznaczenia

Ireneusz Waniak (ur. 2 listopada 1929 w Działoszynie) – polski żołnierz w czasie II wojny światowej oraz powojenny działacz kombatancki, kawaler Orderu Wojennego Virtuti Militari^[1].

W okresie od 18 sierpnia 1944 do 26 czerwca 1945 ochotniczo brał udział w walkach na froncie warszawskim. Według własnej relacji, zgłaszając się do Biura Zaciągu Ochotniczego przeprawił w dokumentach rok urodzenia z 1929 na 1925. Jako żołnierz 8 pp 3. Dywizji Piechoty im. Romualda Traugutta 1. Armia Wojska Polskiego, uczestniczył w przeprawie przez Wisłę z Saskiej Kępy na Powiśle/Górny Czarniaków w ramach wsparcia powstańców warszawskich w dniach 19–25 września 1944 (walki o przyczółki warszawskie). Po zmasowanym natarciu sił niemieckich, ukrył się z jednym z towarzyszy pod zwalonym mostem kolejowym, a następnie pod osłoną nocy przeprawili się na stronę praską^[1].

Według zaświadczenia wydanego na podstawie akt personalnych w 1983 przez Wojskową Komendę Uzupełnień Warszawa-Mokotów za walki na Solcu odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari^[1].

Mieszka na terenie gminy Konstancin-Jeziorna^[2]. Należy do grupy ostatnich żyjących kawalerów Orderu Virtuti Militari^[3].

• Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari^[1],
• Warszawski Krzyż Powstańczy (1984)^[1],
• Medal za Warszawę (1971)^[1]