Ischnosiphon
![]() Ischnosiphon sp. | |||
| Systematyka[1][2] | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Podkrólestwo | |||
| Nadgromada | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Nadklasa | |||
| Klasa | |||
| Nadrząd | |||
| Rząd | |||
| Rodzina | |||
| Rodzaj |
Ischnosiphon | ||
| Nazwa systematyczna | |||
| Ischnosiphon Körnicke Nouv. Mém. Soc. Imp. Naturalistes Moscou 11: 316 (1859)[3] | |||
| Typ nomenklatoryczny | |||
|
Ischnosiphon arouma (Aubl.) Körn.[4] | |||
| Synonimy | |||
| |||
Ischnosiphon Körn. − rodzaj roślin z rodziny marantowatych. Należy do niego 36 gatunków występujących w strefie klimatu tropikalnego Ameryki Środkowej i Południowej[3].
Nazwa naukowa rodzaju pochodzi od greckich słów ισχνός ('ischnos – smukły) i σιφόν (siphon – rurka)[5].
Morfologia
- Pokrój
- Wieloletnie, rosłe, niekiedy pnące rośliny zielne[6].
- Pędy
- Podziemne kłącze. Pędy naziemne smukłe, zwykle sztywne, osiągające 8 metrów długości, wznoszące się i wierzchołkowo zwisłe[6].
- Liście
- Ulistnienie naprzemianległe, dwurzędowe. Blaszki liściowe długości 15–35 cm, papierowate, z drobnym, pierzastym użyłkowaniem. Ogonki liściowe z poduszeczką, u nasady przechodzące w wydłużoną pochwę[6].
- Kwiaty
- Wyrastają w parach zebranych w kwiatostan wyrastający z kątów liści lub wierzchołkowo na łodydze. Okwiat grzbiecisty. Trzy listki zewnętrznego okółka wolne, często różowawożółtawe. Listki wewnętrznego okółka u nasady zrośnięte w rurkę. Pręcik pojedynczy. Dwa prątniczki płatkowate. Zalążnia dolna, trójkomorowa, przy czym tylko jedna komora jest płodna, z pojedynczym zalążkiem[6].
Biologia i ekologia
- Rozwój
- Kwiaty Ischnosiphon zapylają pustelniki z gatunków p. prostodzioby, p. rdzawobrzuchy i p. rdzawy[7].
- Interakcje międzygatunkowe
- Są roślinami żywicielskimi wielenowatych z rodzaju Eurybia, oczennicowatych z gatunku Taygetis laches, powszelatkowatych z rodzaju Thracides[7].
Systematyka
- Pozycja systematyczna
- Rodzaj z rodziny marantowatych (Marantaceae) z rzędu imbirowców (Zingiberales)[2].
- Wykaz gatunków[3]
- Ischnosiphon annulatus Loes.
- Ischnosiphon arouma (Aubl.) Körn.
- Ischnosiphon bahiensis L.Andersson
- Ischnosiphon cannoideus L.Andersson
- Ischnosiphon caudatus L.Andersson
- Ischnosiphon centricifolius L.Andersson
- Ischnosiphon cerotus Loes.
- Ischnosiphon colombianus L.Andersson
- Ischnosiphon crassispicus L.Andersson
- Ischnosiphon elegans Standl.
- Ischnosiphon enigmaticus L.Andersson
- Ischnosiphon flagellatus Gleason
- Ischnosiphon foliosus Gleason
- Ischnosiphon fusiformis L.Andersson
- Ischnosiphon gracilis (Rudge) Körn.
- Ischnosiphon grandibracteatus Loes.
- Ischnosiphon heleniae L.Andersson
- Ischnosiphon hirsutus Petersen
- Ischnosiphon idrobonis L.Andersson
- Ischnosiphon inflatus L.Andersson
- Ischnosiphon killipii J.F.Macbr.
- Ischnosiphon lasiocoleus K.Schum. ex Loes.
- Ischnosiphon leucophaeus (Poepp. & Endl.) Körn.
- Ischnosiphon longiflorus K.Schum.
- Ischnosiphon macarenae L.Andersson
- Ischnosiphon martianus Eichler ex Petersen
- Ischnosiphon obliquus (Rudge) Körn.
- Ischnosiphon ovatus Körn.
- Ischnosiphon parvifolius L.Andersson
- Ischnosiphon paryrizinho L.Andersson
- Ischnosiphon petiolatus (Rudge) L.Andersson
- Ischnosiphon polyphyllus (Poepp. & Endl.) Körn.
- Ischnosiphon puberulus Loes.
- Ischnosiphon rotundifolius (Poepp. & Endl.) Körn.
- Ischnosiphon surumuensis Loes.
- Ischnosiphon ursinus L.Andersson
Zastosowanie użytkowe
Z roślin z rodzaju Ischnosiphon rdzenna ludność Amazonii pozyskuje włókno roślinne arumã, wykorzystywane do produkcji przedmiotów wykorzystywanych w uprawie manioku, takich jak różnego rodzaju kosze, sita, wachlarze i prasy. Przedmioty wykonywane z arumã stanowią ważne alternatywne źródło dochodu społeczności regionu[8].
Przypisy
- ↑ Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI: 10.1371/journal.pone.0119248, PMID: 25923521, PMCID: PMC4418965 [dostęp 2020-02-20] (ang.).
- 1 2 Peter F. Stevens, Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2023-09-17] (ang.).
- 1 2 3 4 Plants of the World Online. The Royal Botanic Gardens, Kew, 2019. [dostęp 2023-11-19]. (ang.).
- ↑ Farr E. R., Zijlstra G. (ed.): Index Nominum Genericorum (Plantarum). Smithsonian Institution, 1996–. [dostęp 2023-11-18]. (ang.).
- ↑ Umberto Quattrocchi: CRC World Dictionary of Medicinal and Poisonous Plants. CRC Press, 2012, s. 2112. ISBN 978-1-4822-5064-0.
- 1 2 3 4 5 P. Acevedo-Rodríguez: Marantaceae. National Museum of Natural History. [dostęp 2023-12-03].
- 1 2 Ischnosiphon. Global Biotic Interactions (GloBI). [dostęp 2023-11-19].
- ↑ Erika M. Nakazono, Carlito Freitas dos Santos, Moises Jesus Barbosa. Aruma Fiber: Use and Management of Ischnosiphon Polyphyllus (Marantaceae) by Artisians in Novo Airao, Rio Negro, Central Amazon, Brazil. „Conference Paper: The Commons in an Age of Globalisation, the Ninth Biennial Conference of the International Association for the Study of Common Property”, s. nd., 2002.
Identyfikatory zewnętrzne (takson):
