Ivösjön
 Jezioro Ivösjön | |
| Położenie | |
| Państwo | |
|---|---|
| Lokalizacja | |
| Miejscowości nadbrzeżne | |
| Wysokość lustra |
5,8[1] m n.p.m. |
| Wyspy |
Ivön, Enön |
| Morfometria | |
| Powierzchnia |
54,2 km² |
| Wymiary • max długość • max szerokość |
|
| Głębokość • średnia • maksymalna |
|
| Objętość |
0,564 km³[2] |
| Hydrologia | |
| Cieki zasilające |
Byaån, Holjeån |
| Cieki wypływające |
Skräbeån |
Położenie na mapie Skanii  | |
Położenie na mapie Szwecji  | |
 56°05′00″N 14°25′00″E/56,083333 14,416667 | |
Ivösjön – jezioro w południowej Szwecji, położone w północno-wschodniej części prowincji historycznej (landskap) Skania, w granicach gmin Kristianstad i Bromölla. Największe pod względem powierzchni (54,2 km²) i najgłębsze jezioro w Skanii. Średnia głębokość wynosi 11,3 m, maksymalna ok. 50 m. W latach 1872–1874 w wyniku przeprowadzonych robót, obniżono poziom jeziora o ok. 1,8 m[3].
W wodach jeziora żyje około 25–30 gatunków ryb. Jego obszar objęty jest od 2004 r. programem Natura 2000[4].
Na jeziorze Ivösjön położona jest największa wyspa Skanii, Ivön, o powierzchni ok. 1100 ha. Znajdują się na niej średniowieczne ruiny tzw. piwnicy biskupiej (Biskopkällaren), gdzie ostatnie lata życia spędził śmiertelnie chory arcybiskup Lund Anders Sunesen (zm. 1228). W północnej części wyspy do lat 50. XX w. wydobywano kaolin, transportowany następnie promami do zakładów Iföverken w Bromölla.
Druga pod względem powierzchni wyspa jeziora, Enön, jest niezamieszkana.
Od nazwy jeziora utworzono nazwę gatunkową kopalnego (kredowego) grzyba Stomiopeltites ivoeensis (workowce, klasa Dothideomycetes, rząd Micropeltidales), znalezionego w skałach, odsłaniających się w nieodległym od jeziora kamieniołomie[5].
Przypisy
- ↑ SMHI: Sjöareal och sjöhöjd. [dostęp 2017-12-13]. (szw.).
- ↑ SMHI: Sjödjup och sjövolym. [dostęp 2017-12-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-09-27)]. (szw.).
- ↑ Ivösjökommittén: Mer om Ivösjön. [dostęp 2017-12-13]. (szw.).
- ↑ Länsstyrelsen Skåne: Ivösjön, Opmannasjön, Levrasjön, Skräbeån. [dostęp 2017-12-13]. (szw.).
- ↑ Stephen McLoughlin, Adam T. Halamski, Chris Mays, Jiří Kvacek, Neutron tomography, fluorescence and transmitted light microscopy reveal new insect damage, fungi and plant organ associations in the Late Cretaceous floras of Sweden, „GFF”, 143 (2–3), 2021, s. 248–276, DOI: 10.1080/11035897.2021.1896574, ISSN 1103-5897 [dostęp 2024-10-13] (ang.).