Iwan Iwanowicz
 | |
| Data urodzenia | |
|---|---|
| Data śmierci | |
Iwan Iwanowicz (ros. Иван Иванович, ur. 28 marca 1554, zm. 19 listopada 1581[1.1]) – carewicz rosyjski z dynastii Rurykowiczów, drugi syn Iwana Groźnego i Anastazji Zacharyny.
Pochodzenie
Iwan Iwanowicz urodził się 28 marca 1554 roku[2] jako czwarte z sześciorga dzieci cara Iwana Groźnego i jego pierwszej żony Anastazji Zacharyny. Z jego rodzeństwa tylko młodszy brat Fiodor przeżył dzieciństwo.
Wiódł zwyczajne życie następcy tronu – brał udział w spotkaniach państwowych, egzekucjach, wyprawach wojennych, przyjęciach delegacji zagranicznych, czyli wszelkich czynnościach, które miały go przygotować do sprawowania władzy. Napisał żywot świętego Antoniego Sijskiego[3].
Małżeństwa
W 1571 roku dwukrotnie owdowiały Iwan Groźny poszukiwał kolejnej żony. Do Moskwy sprowadzono około 2000 kobiet, spośród których car na swoją trzecią żonę wybrał Marfę Sobakinę[1.2]. Na żonę następcy tronu została wybrana Eudokia Bogdanowa Saburowa[1.2]. Już rok po ślubie Eudokia została odesłana do klasztoru na rozkaz cara[1.1]. Tak samo postąpiono z drugą żoną carewicza, Paraskewą Sołową[1.1]. Powodem krótkich małżeństw był brak potomstwa, gdyż Iwan oczekiwał od swoich synowych zapewnienia ciągłości dynastii.
W 1581 roku Iwan wziął trzeci ślub. Jego wybranką była Helena Iwanowna Szeremietiewa, córka Iwana Wasiljewicza Mniejszego, który zginął w bitwie pod Rewlem w 1577 roku. Iwan Groźny był skonfliktowany z rodziną swojej trzeciej synowej[1.1].
Śmierć
Helena szybko zaszła w ciążę. W połowie listopada 1581 roku car wszedł do jej komnaty i pobił ją, gdyż była ubrana tylko w jedną koszulę[1.1]. W obronie żony stanął carewicz, wywiązała się awantura podczas której doszło do ostrej wymiany zdań[1.1]. Car uderzył Iwana w ucho ciężką laską zakończoną metalowym okuciem[1.1]. Według niektórych źródeł Iwan cierpiał na epilepsję i gwałtowne uderzenie spowodowało napad paniki[1.1]. Dodatkowo pojawiło się zapalenie płuc[1.1]. Iwan chorował przez dziesięć dni, a car nakazał przywieźć do pałacu wielu lekarzy, którym obiecywał sowite wynagrodzenie, jeśli uratują życie następcy tronu[1.1]. Carewicz zmarł 19 listopada 1581 roku w wieku 27 lat. Car opłakiwał syna, a patriarchom posłał znaczne sumy pieniędzy na modlitwy za duszę zmarłego[1.1].
Wdowa po Iwanie tuż po jego śmierci urodziła martwego syna[1.1]. Z rozkazu cara odesłano ją do klasztoru[1.1].