Iwo Byczewski
 Iwo Byczewski (2009) | |
| Data i miejsce urodzenia |
29 lutego 1948 |
|---|---|
| Ambasador RP w Tunezji | |
| Okres |
od 2012 |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Ambasador RP w Belgii | |
| Okres |
od 2002 |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Przedstawiciel RP przy Wspólnotach Europejskich | |
| Okres |
od 2001 |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych | |
| Okres |
od lipca 1991 |
| Odznaczenia | |
    | |
Iwo Byczewski (ur. 29 lutego 1948 w Poznaniu) – polski prawnik, polityk i dyplomata, wiceminister spraw zagranicznych (1991–1995), ambasador przy Wspólnotach Europejskich (2001–2002) oraz w Belgii (2002–2007) i Tunezji (2012–2016).
Życiorys
Absolwent studiów prawniczych na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (1971). Studiował także w paryskim Instytucie Nauk Politycznych (1966–1967) oraz w Kolegium Europejskim w Brugii (1971–1972). Doktoryzował się z zakresu prawa międzynarodowego publicznego w Instytucie Państwa i Prawa Polskiej Akademii Nauk w 1988[1].
W swojej karierze zawodowej był dziennikarzem, urzędnikiem Ministerstwa Sprawiedliwości (1977–1982), a następnie pracownikiem Instytutu Nauk Ekonomicznych Polskiej Akademii Nauk (1982–1989).
Od września 1980 w „Solidarności”, członek komitetu założycielskiego. W 1980–1981 członek Komitetu Zakładowego w Ministerstwie Sprawiedliwości, przewodniczący związku w Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich. Po wprowadzeniu stanu wojennego kolporter wydawnictw podziemnych i organizator transportu. W okresie przemian politycznych był współpracownikiem Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie. W 1989 uczestnik obrad Okrągłego Stołu w podzespole do spraw stowarzyszeń i samorządu terytorialnego[2].
Od 1989 podejmował pracę w administracji państwowej, m.in. w Kancelarii Senatu RP i następnie w Urzędzie Rady Ministrów jako wicedyrektor biura[2]. Od stycznia 1990 dyrektor Departamentu Personalnego w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Od lipca 1991 do stycznia 1995 sprawował urząd podsekretarza stanu w tym resorcie.
Od połowy lat 90. działał w biznesie, m.in. jako przewodniczący rady nadzorczej Alcatela. Od 1997 do 2001 był prezesem Centrum Stosunków Międzynarodowych. W lutym 2001 został ambasadorem nadzwyczajnym i pełnomocnym – przedstawicielem RP przy Wspólnotach Europejskich[3], którym był do 20 marca 2002[4][5]. Następnie od 21 marca 2002[6] do 15 kwietnia 2007 pełnił funkcję ambasadora Polski w Belgii[7][8], do 2005 akredytowanego także w Luksemburgu[9][10].
Został członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przedterminowymi wyborami prezydenckimi w 2010[11].
W listopadzie 2012 złożył list akredytacyjny na ręce prezydenta Republiki Tunezyjskiej, obejmując urząd ambasadora RP w tym kraju[1][12]. Odwołany z 31 lipca 2016[13].
Został wykładowcą i członkiem rady programowej Akademii Służby Zagranicznej i Dyplomacji w Collegium Civitas.
Życie prywatne
Zna język angielski i francuski. Ojciec dwójki dzieci[1]. Mąż aktorki Anny Nehrebeckiej. Wnuk Bohdana Winiarskiego.
Odznaczenia
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1995)[14]
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2009)[15]
- Krzyż Oficerski z Gwiazdą Orderu Leopolda II (2006)[1]
- Wielka Gwiazda Orderu Korony (2007)[1]
Przypisy
- 1 2 3 4 5 Ambasador. msz.gov.pl. [dostęp 2015-12-16].
- 1 2 Iwo Byczewski. encysol.pl. [dostęp 2019-02-04].
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 lutego 2001 r. nr Z. 110-13-2001 w sprawie mianowania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2001 r. Nr 8, poz. 131 (ISAP)).
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 lutego 2002 r. nr Z. 110-11-2002 w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2002 r. Nr 12, poz. 210 (ISAP)).
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 marca 2002 r. nr Z.110-14-2002 o zmianie postanowienia w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2002 r. Nr 15, poz. 236 (ISAP)).
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 marca 2002 r. nr Z.110-17-2002 w sprawie mianowania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2002 r. Nr 15, poz. 241 (ISAP)).
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 grudnia 2006 r. nr Z.110-55-2006 w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2007 r. Nr 5, poz. 55 (ISAP)).
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 23 lutego 2007 r. nr 110-15-2007 (M.P. z 2007 r. Nr 18, poz. 201 (ISAP)).
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 10 września 2002 r. nr Z.110-54-2002 w sprawie mianowania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2002 r. Nr 44, poz. 662 (ISAP)).
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 1 września 2005 r. nr Z.110-74-2005 w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2005 r. Nr 62, poz. 836 (ISAP)).
- ↑ Komitet poparcia Bronisława Komorowskiego. onet.pl, 16 maja 2010. [dostęp 2014-04-26].
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 sierpnia 2012 r. nr 110-70-2012 w sprawie mianowania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2012 r. poz. 703 (ISAP)).
- ↑ Postanowienie nr 110.10.2016 Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2016 r. poz. 739 (ISAP)).
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 3 lutego 1995 r. o nadaniu orderu (M.P. z 1995 r. Nr 19, poz. 228 (ISAP)).
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 września 2009 r. o nadaniu orderów i odznaczeń (M.P. z 2010 r. Nr 27, poz. 277 (ISAP)).
Bibliografia
- Anna Grażyna Kister: Iwo Byczewski. encysol.pl. [dostęp 2019-02-04].
- Tadeusz Kosobudzki: MSZ od A do Z. Ludzie i sprawy Ministerstwa Spraw zagranicznych w latach 1990–1995. Warszawa: Wydawnictwo'69, 1997, s. 81–84. ISBN 83-86244-09-7.