Józef Ćwik

Józef Ćwik (ur. 4 grudnia 1904 w Byczynie, obecnie część Jaworzna, zm. 1991^[1]) – polski działacz partyjny i państwowy, przewodniczący Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Jaworznie (1960–1965).

Urodził się jako najstarsze z pięciorga dzieci rolnika Antoniego i Katarzyny z domu Skuza (zm. 1914). Jego ojciec i stryj walczyli w I wojnie światowej. Ukończył szkołę podstawową w Byczynie, od 1922 pracował w kopalni Piłsudski. W 1924 powołany do służby wojskowej w 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich, skierowany następnie do pracy w Inspektoracie Armii jako ordynans generała Mieczysława Norwid-Neugebauera. Po zakończeniu służby wojskowej pozostał jego asystentem, wraz z nim przenosząc się kolejno ze Lwowa do Warszawy i Torunia. Od 1936 do 1939 był woźnym w Generalnym Inspektoracie Sił Zbrojnych. Walczył w kampanii wrześniowej, 17 września dostał się do niewoli radzieckiej, a 27 października przeniesiono go do niemieckiego obozu jenieckiego, z którego wkrótce wyszedł. W marcu 1940 wywieziony na roboty przymusowe do gospodarstwa rolnego w powiecie Ostprignitz-Ruppin^[1].

Po zakończeniu wojny powrócił do Byczyny, podjął pracę w warsztacie kopalni Jaworzno/Bierut. Związany z Polską Partią Robotniczą, w 1948 przekształconą w Polską Zjednoczoną Partię Robotniczą. W 1948 rozpoczął pracę jako instruktor Komitetu Powiatowego PPR w Miechowie. Następnie pomiędzy 1950 a 1960 zatrudnionych w Prezydiach Powiatowych Rad Narodowych w Myślenicach (przewodniczący PRMN ok. 1956^[2]) i Żywcu. Od września 1960 do czerwca 1965 kierował Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Jaworznie, po czym przeszedł na emeryturę. W późniejszych latach spisywał swoje wspomnienia poświęcone historii ruchu robotniczego, ruchu oporu podczas II wojny światowej oraz pierwszych lat władzy ludowej, opublikowane częściowo w pracy „Z dziejów Byczyny”^[1].