Józef Edward Mojski

Józef Edward Mojski

Państwo działania	Polska
Data i miejsce urodzenia	1 lipca 1926 Trawniki
Data i miejsce śmierci	16 czerwca 2020 Gdańsk
profesor nauk o Ziemi
Specjalność: geologia czwartorzędu, geomorfologia, kartografia geologiczna
Alma Mater	Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej
Doktorat	1959
Habilitacja	1969
Profesura	1979
Odznaczenia
Medal imienia Albrechta Pencka Medal „InterOceanMetal” od Międzynarodowej Organizacji Medal „Za zasługi dla Instytutu Geologicznego”

Józef Edward Mojski (ur. 1 lipca 1926 w Trawnikach, zm. 16 czerwca 2020 w Gdańsku) – polski geolog, geograf, geomorfolog. Specjalista w zakresie czwartorzędu Polski i Europy.

Autor i współautor ponad 300 publikacji naukowych głównie z zakresu stratygrafii czwartorzędu, kartografii geologicznej lessów i struktur peryglacjalnych oraz badań dna morskiego (głównie misy Morza Bałtyckiego). 1945 ukończył Liceum Drogowe w Lublinie, uzyskując dyplom technika drogowego II stopnia. Od jesieni 1945 r. podjął studia w Sekcji Geograficznej Wydziału Przyrodniczego Uniwersytetu Marii Curie Skłodowskiej w Lublinie. Pracę magisterską obronił w 1950 roku na specjalizacji geomorfologicznej na podstawie rozprawy „Asymetria zboczy dolinnych w dorzeczu Bystrzycy”. Równocześnie z zajęciami na uczelni podjął pracę zastępcy asystenta w Zakładzie Mineralogii i Petrografii UMCS^[1]. Stopień doktora uzyskał w 1959 roku na podstawie rozprawy zatytułowanej „Stratygrafia lessów w dorzeczu dolnej Huczwy na Wyżynie Lubelskiej”, zaś doktora habilitowanego w 1969 r. na podstawie opracowania „Stratygrafia zlodowacenia północnopolskiego na obszarze Niżu Polskiego i wyżyn środkowopolskich”. Tytuł profesora zwyczajnego uzyskał w 1979 roku^[2].

Od 1951 roku^[2] związany z Państwowym Instytutem Geologicznym, oficjalnie zatrudniony tam od 1953 roku, aż do przejścia na emeryturę w 1997 roku. Jest autorem lub współautorem licznych prac kartograficznych – m.in. Przeglądowej mapy geologicznej Polski w skalach 1:300 000 (arkusz Zamość, współpraca z Alfredem Jahnem i Edwardem Rühle) oraz Szczegółowej mapy geologicznej Polski w skalach 1:25 000 i 1:50 000. W latach sześćdziesiątych J.E. Mojski przystąpił do prac związanych z opracowaniem kolejnej mapy seryjnej, Mapy geologicznej Polski w skali 1:200 000. Był autorem 8 arkuszy, jak też współautorem instrukcji do tej mapy. Przez prawie 20 lat pełnił funkcję redaktora naukowego tej serii wydawniczej.

W latach 1990–2007 pracował na etacie profesora zwyczajnego w Instytucie Oceanografii Uniwersytetu Gdańskiego^[2].

Do najważniejszych publikacji J.E. Mojskiego zaliczają się:

• „Atlas geologiczny Polski, zeszyt 12, Czwartorzęd, Zagadnienia stratygraficzno-facjalne” (1965), opracowany wspólnie z E. Rühle;
• „Atlas geologiczny południowego Bałtyku” (1995) – opracowanie zbiorowe powstałe z jego inicjatywy i pod jego kierownictwem;
• „Europa w plejstocenie” (1993) – monografia;
• „Ziemie Polskie w czwartorzędzie. Zarys morfogenezy” (2005) – monografia.

Od 1959 działał w ramach Międzynarodowej Asocjacji Badań Czwartorzędu – INQUA. Za zaangażowanie organizacyjne w 1995 r. został członkiem honorowym tej organizacji. Był też członkiem honorowym Stowarzyszenia Geomorfologów Polskich i członkiem zwyczajnym Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie. W randze podoficera należał do Stowarzyszenia Szarych Szeregów^[2].

Z okazji jubileuszu 50-lecia pracy naukowej prof. J.E. Mojski otrzymał nagrodę indywidualną za całokształt działalności w dziedzinie geologii^[3], zaś w 2018 r. otrzymał tytuł Honorowego Profesora Uniwersytetu Marii Curie Skłodowskiej w Lublinie^[4].

Wspomnienia J.E. Mojskiego ukazały się dwukrotnie^[5][6].