Józef Koska

Józef Koska
major broni pancernych major broni pancernych
Pełne imię i nazwisko

Józef Stanisław Koska

Data i miejsce urodzenia

11 marca 1895
Kraków

Data i miejsce śmierci

1940
USRR, ZSRR

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

6 batalion pancerny

Stanowiska

II zastępca dowódcy

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
obrona Lwowa
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920–1941) Złoty Krzyż Zasługi (II RP) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Józef Stanisław Koska[1] (ur. 11 marca 1895 w Krakowie, zm. 1940 w ZSRR) – major broni pancernych Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Syn Jana i Anny z Bularzów urodzony 11 marca 1895 w Krakowie[2][3].

Podczas I wojny światowej jako rezerwowy chorąży w 33 pułku piechoty Obrony Krajowej w czerwcu 1917 został awansowany podporucznikiem piechoty c. k. Obrony Krajowej w rezerwie[4][5]. Do 1918 był przydzielony do 16 pułku strzelców[6].

U schyłku wojny brał udział w obronie Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej, służąc w stopniu podporucznika w warsztatach technicznych w oddziale technicznym Naczelnej Komendy[7][8]. Został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia kapitana wojsk samochodowych ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[9][10][11], a potem na stopień majora w korpusie oficerów samochodowych ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930[12]. W 1923, 1924 i 1928 był przydzielony do 6 dywizjonu samochodowego we Lwowie[13][14][15]. W październiku 1930 został przeniesiony do Departamentu Zaopatrzenia Inżynierii MSWojsk. w Warszawie na stanowisko kierownika referatu[16]. W marcu 1932 został przeniesiony do 6 dywizjonu samochodowego[17][18]. W 1934 został przeniesiony w tym samym garnizonie do 6 batalionu czołgów i samochodów pancernych[19]. W październiku 1935 został wyznaczony na stanowisko II zastępcy dowódcy 6 batalionu pancernego we Lwowie. W 1938 był już w stanie spoczynku[20].

Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej 1939 i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez Sowietów. Na wiosnę 1940 został zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 55/4-36 oznaczony numerem 1467)[2]. Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Odznaczenie

28 lutego 1938 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia[3].

Przypisy

  1. ↑ W ewidencji wojskowych C. K. Obrony Krajowej był określany w języku niemieckim jako „Josef Koska”.
  2. 1 2 Straceni na Ukrainie 1994 ↓, s. 44.
  3. 1 2 Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-07-30].
  4. ↑ Kronika. Mianowania w c. i k. obronie krajowej. „Gazeta Lwowska”. Nr 142, s. 4, 24 czerwca 1917.
  5. ↑ Ranglisten der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1918. Wiedeń: 1918, s. 137.
  6. ↑ Ranglisten der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1918. Wiedeń: 1918, s. 277.
  7. ↑ Obsada personalna obrony Lwowa 1 - 22.11.1918r.. stankiewicze.com. [dostęp 2015-06-18].
  8. ↑ Obsada personalna obrony Lwowa 1 - 22.11.1918r.. genealogia.okiem.pl. [dostęp 2015-06-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-06-18)].
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1018.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 929.
  11. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 659.
  12. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 277.
  13. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1011.
  14. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 922.
  15. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 652.
  16. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931, s. 19.
  17. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932, s. 249.
  18. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 782.
  19. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934, s. 168.
  20. 1 2 Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938, s. 22.
  21. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-07-30].
  22. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-07-30].

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.