Józef Magnuszewski

Józef Magnuszewski
Państwo działania

 Polska

Data i miejsce urodzenia

12 marca 1924
Warszawa

Data i miejsce śmierci

19 grudnia 1994
Warszawa

Profesor nauk filologicznych
Specjalność: slawistyka
Alma Mater

Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu

Uczelnia

Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu

Okres zatrudn.

1947–1952

Uczelnia

Uniwersytet Warszawski

Okres zatrudn.

1952–1994

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 30-lecia Polski Ludowej Order Cyryla i Metodego (1950-1991)

Józef Magnuszewski (ur. 12 marca 1924 w Warszawie, zm. 19 grudnia 1994 tamże) – profesor nauk humanistycznych, slawista kulturoznawca, historyk literatur czeskiej, słowackiej i łużyckiej, wykładowca Uniwersytetu Warszawskiego.

Życiorys

Grób prof. Józefa Magnuszewskiego na cmentarzu Bródnowskim

Studia polonistyczne rozpoczął na Wydziale Humanistycznym tajnego Uniwersytetu Ziem Zachodnich, działającym w Warszawie, a ukończył je na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Po obronie pracy magisterskiej w 1947, podjął pracę w macierzystej uczelni w Katedrze Historii Literatury Polskiej, a następnie w Katedrze Historii Literatur Zachodniosłowiańskich. Od 1952 adiunkt w Katedrze Filologii Słowiańskiej Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie zdobywał kolejne szczeble kariery uniwersyteckiej (w 1955 docenta, w 1960 profesora nadzwyczajnego, a w 1972 profesora zwyczajnego)[1].

Rozprawę doktorską Stosunki literackie polsko-czeskie w końcu XIX i na początku XX wieku obronił w 1949 (promotor: prof. Roman Pollak). W latach 1969–1978 kierował Instytutem Filologii Słowiańskiej UW. W latach 1962–1969 i 1991-1994 pełnił funkcję redaktora naczelnego Pamiętnika Słowiańskiego[1]. Prowadził badania z zakresu relacji kulturowych polsko-czeskich, ale także słowacko-polskich i łużycko-polskich.

Pochowany na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kwatera 15E, rz. 4, gr. 31).

Odznaczenia

Prace naukowe

  • Stosunki literackie polsko-czeskie w końcu XIX i na początku XX wieku, Wrocław 1951.
  • Ludowe pieśni, bajki i podania Łużyczan, (wybór i opracowanie), Warszawa 1965.
  • Tropami folkloru i literatury, Warszawa 1983.
  • Literatura polska w kręgu literatur słowiańskich, Wrocław 1993.

Ponadto Magnuszewski był autorem syntezy dziejów literatury czeskiej[3].

Przypisy

  1. 1 2 Joanna Rapacka. Józef Magnuszewski (1924-1994). „Rocznik Towarzystwa Literackiego im. Adama Mickiewicza”. 29, s. 169–171, 1994.
  2. 1 2 3 4 5 Kto jest kim w Polsce. Warszawa: Interpress, 1989, s. 777
  3. ↑ Józef Magnuszewski, Historia literatury czeskiej. Zarys, Wrocław 1973.

Bibliografia

  • Z historii slawistyki na Uniwersytecie Warszawskim, red. Jerzy Molas, Warszawa 2005.
  • Biogram uczonego na stronie ISZiP UW
  • Prof. zw. dr Józef Magnuszewski, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2013-09-18].