Józef Marcickiewicz
 podpułkownik dyplomowany piechoty | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data śmierci | |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Jednostki |
4 Pułk Piechoty Legionów |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
      | |
Józef Marcickiewicz[a] (ur. 4 października 1895 w Padwi Narodowej, zm. 22 lutego 1982) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy[5], kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Syn Antoniego i Karoliny z domu Piechocińskiej, urodzony 4 października 1895 we wsi Padew[6], w ówczesnym powiecie mieleckim Królestwa Galicji i Lodomerii. Tam też uczęszczał do szkoły powszechnej[7], a następnie do gimnazjum w Mielcu[8]. W 1914 ukończył seminarium nauczycielskie i zadał egzamin dojrzałości[7]. W latach 1913–1914 należał do Drużyn Strzeleckich i Związku Walki Czynnej[9].
W czasie I wojny światowej wstąpił Legionów Polskich, gdzie otrzymał przydział do 2 Pułku Piechoty, z którym przebył całą kampanię karpacką[9]. Następnie służył jako sierżant w 4. kompanii I batalionu 4 Pułku Piechoty[9]. Od 15 lipca 1915 do 6 października 1916 walczył na froncie lubelskim, a następnie wołyńskim. Po kryzysie przysięgowym, 6 września 1917 został wcielony do armii austriackiej i otrzymał przydział do 16 pułku strzelców[9]. 4 kwietnia 1917 został wymieniony we wniosku o odznaczenie austriackim Krzyżem Wojskowym Karola[3]. Służbę zakończył 31 października 1918[10]. Podczas walk wykazał „niezwykle wybitną inicjatywę i swą nieustraszoną odwagę”[11], za co 17 maja 1922 odznaczono go orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy[12].
W listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego[13]. W styczniu 1919 został ranny pod Lwowem w czasie wojny polsko-ukraińskiej[14]. 18 marca 1919, jako podoficer byłych Legionów Polskich został mianowany z dniem 1 marca 1919 podporucznikiem w 4 Pułku Piechoty Legionów[15].
12 kwietnia 1927 został mianowany na stopień majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 roku i 67. lokatą w korpusie oficerów piechoty[16]. W maju tego roku został przydzielony do Oficerskiej Szkoły Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej na stanowisko dowódcy kompanii[17][18]. W lipcu 1929 został przeniesiony do 79 Pułku Piechoty w Słonimiu na stanowisko oficera sztabowego pułku[19]. W marcu 1930 został przesunięty na stanowisko dowódcy batalionu[20][21]. W grudniu 1932 ogłoszono jego przeniesienie do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie na stanowisko dowódcy batalionu[22]. W kwietniu 1934 został przeniesiony do 25 Pułku Piechoty w Piotrkowie na stanowisko dowódcy batalionu[23]. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 17. lokatą w korpusie oficerów piechoty[1][24]. W marcu 1939 pełnił służbę w 25 pp na stanowisku I zastępcy dowódcy pułku[25].
W czasie kampanii wrześniowej dowodził rezerwowym 145 Pułkiem Piechoty[26][27]. W czasie walk z resztką I batalionu dotarł do Warszawy[26]. Po kapitulacji załogi stolicy dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu XI B Braunschweig, a następnie Oflagu IV B Königstein i od 5 czerwca 1940 w Oflagu VII A Murnau[28].
Zmarł 22 lutego 1982 i pochowany został na Cmentarzu "Nowym" w Kielcach.
Był żonaty i miał dwóch synów: Jerzego (ur. 5 listopada1924) i Ryszarda (ur. 10 grudnia 1929)[7].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6210 – 17 maja 1922[12][29][6]
- Krzyż Niepodległości – 6 czerwca 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[30][10]
- Krzyż Walecznych trzykrotnie „za czyny męstwa i odwagi wykazane w bojach toczonych w latach 1918–1921”[31][10]
- Złoty Krzyż Zasługi – 19 marca 1936[32][24]
- Srebrny Krzyż Zasługi[24]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[10]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[10]
Uwagi
- ↑ W pracach Ryszarda Rybki i Kamila Stepana występuje, jako „Józef Marcinkiewicz”[1][2]. Autorzy portalu „Żołnierze Niepodległości” przypuszczają, że Józef Marcickiewicz służący w 4 pp LP jest tożsamy z Józefem Marcinkiewiczem, urodzonym w 1895, telegrafistą kolejowym, który od 1914 służył w 13. kompanii IV batalionu 2 pp LP, a w pierwszych dniach listopada 1918 zgłosił się w Krakowie do odtwarzanego 4 pp Leg. oraz rozkazem Polskiej Komendy Wojskowej w Krakowie z 20 listopada 1918 mianowany chorążym ze starszeństwem z 1 lutego 1918[3][4].
Przypisy
- 1 2 Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 376.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 15, 577.
- 1 2 Żołnierze Niepodległości. Józef Marcickiewicz ↓.
- ↑ Żołnierze Niepodległości. Józef Marcinkiewicz ↓.
- ↑ Marcickiewicz Józef | Fundacja 100 [online], fundacja100.pl [dostęp 2026-08-09].
- 1 2 Kolekcja ↓, s. 1.
- 1 2 3 Kolekcja ↓, s. 2.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 4.
- 1 2 3 4 Kolekcja ↓, s. 3, 4.
- 1 2 3 4 5 Kolekcja ↓, s. 3.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 6.
- 1 2 Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 6 stycznia 1923, s. 17.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 5.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 2, 4.
- ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 36 z 1 kwietnia 1919 roku, poz. 1149.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 119.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 maja 1927 roku, s. 149.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 125, 180.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 190.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 116.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 607.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 415.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 158.
- 1 2 3 Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 15.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 577.
- 1 2 Jarno 2001 ↓, s. 345.
- ↑ Głowacki 1985 ↓, s. 332.
- ↑ Straty ↓.
- ↑ Wykaz odznaczonych orderem wojskowym „Virtuti Militari“ V kl. oficerów i szeregowych z b. 4-go pułku piechoty Legjonów Polskich., „Żołnierz Polski” (28 (307)), zbrojownia.cbw.wp.mil.pl, 9 lipca 1922, s. 15 [dostęp 2025-06-09] (pol.).
- ↑ M.P. z 1931 r. Nr 132, poz. 199 (ISAP)
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 30.
- ↑ M.P. z 1936 r. Nr 66, poz. 131 (ISAP) „za zasługi w służbie wojskowej”.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-03-31].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Ludwik Głowacki: Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej 1939. Wyd. 5. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1985. ISBN 83-11-07109-8.
- Witold Jarno: Okręg Korpusu Wojska Polskiego nr IV Łódź 1918–1939. Łódź: Wydawnictwo „Ibidem”, 2001. ISBN 83-88679-10-4.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2004. ISBN 978-83-7188-691-1.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
- Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2020-06-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-10-11)].
- Żołnierze Niepodległości. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2020-06-13].
- Marcickiewicz Józef. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari; I.482.59-5015 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-08-09].