Język mesapijski

Język mesapijski – wymarły język indoeuropejski, używany w starożytności przez Messapiów i Japygów na obszarze południowo-wschodniej Italii (dzisiejszy włoski region Apulia). Zachowało się blisko 300 inskrypcji w tym języku, przede wszystkim antroponiów, zapisanych w alfabecie wywodzącym się z formy jońskiej alfabetu greckiego, datowanych na VI–I wiek p.n.e. Niewiele wiadomo o jego historii i strukturze. Sugerowany jest bliski związek z językiem ilirskim używanym na obszarze zachodnich Bałkanów[1], czasem wręcz sugeruje, że mesapijski to jedyna udokumentowana odmiana ilirskiego, ale udowodnienie tego jest niemożliwe ze względu na skrajnie ograniczony stan wiedzy o języku ilirskim. Fonetyka i inne cechy języka mesapijskiego są zbieżne z greckim i albańskim[2].

Przypisy

  1. ↑ Benjamin W. Fortson: Indo-European Language and Culture: An Introduction. John Wiley & Sons, 2009, s. 467. ISBN 978-1-4051-8896-8.
  2. ↑ Piotr Gąsiorowski, Śródziemnomorze Północne, czyli świat języków zaginionych (3). Zanim urósł Rzym: Italia z lotu ptaka - Eksperyment Myślowy, „Eksperyment Myślowy”, 11 lutego 2023 [dostęp 2026-08-13] [zarchiwizowane z adresu 2026-04-14].
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.