Język pancana
| Obszar | |||
|---|---|---|---|
| Liczba mówiących |
6 tys. (2005) | ||
| Klasyfikacja genetyczna | |||
| |||
| Status oficjalny | |||
| Ethnologue | 6a żywy↗ | ||
| Kody języka | |||
| ISO 639-3 | pnp | ||
| IETF | pnp | ||
| Glottolog | panc1247 | ||
| Ethnologue | pnp | ||
| W Wikipedii | |||
| |||
| Ta strona zawiera symbole fonetyczne MAF. Bez właściwego wsparcia renderowania wyświetlane mogą być puste prostokąty lub inne symbole zamiast znaków Unikodu. | |||
Język pancana, także kapontori[1] – język austronezyjski używany w prowincji Celebes Południowo-Wschodni w Indonezji. Według danych szacunkowych z 2005 roku posługuje się nim 6 tys. osób[2][3].
Jego użytkownicy zamieszkują centralną część wyspy Buton[1][2]. Dostępne doniesienia (2010) sugerują, że pancana pozostaje w powszechnym użyciu (przynajmniej w dwóch miejscowościach)[3]. Społeczności znany jest również język wolio[2].
Pancana jest blisko spokrewniony z językiem muna[4].
J.C. Anceaux (1978) pod pojęcie pancana podłożył następujące odmiany: palewata, lawele, kalende i lambusango. Z kolei B.H. Bhurhanuddin (1979) do dialektów pancana zaliczył: kapontori, kambowa, kalende (poddialekty kalende i lawele) i labuandiri[5]. W publikacji Ethnologue (wyd. 22, 2019) wymieniono następujące dialekty: kapontori (akido), kalende (lawele), labuandiri[2]; kambowa uznano natomiast za odmianę postulowanego języka kioko[6].
Miejscowa sytuacja językowa nie została dobrze przebadana[1]. Niewykluczone, że chodzi o więcej niż jeden język[2].
Przypisy
- 1 2 3 René van den Berg, The Busoa language of Southeast Sulawesi: Grammar sketch, texts, vocabulary, Dallas: SIL International, 2020 (SIL Language and Culture Documentation and Description 48), s. 4 [dostęp 2022-11-04] (ang.).
- 1 2 3 4 5 David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Pancana, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [zarchiwizowane z adresu 2019-06-06] (ang.).
- 1 2 David Mead: Pancana. Sulawesi Language Alliance. [dostęp 2024-08-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2024-08-19)]. (ang.).
- ↑ van den Berg 1991 ↓, s. 43.
- ↑ van den Berg 1991 ↓, s. 43–44.
- ↑ David M. Eberhard, Gary F. Simons, Charles D. Fennig (red.), Kioko, [w:] Ethnologue: Languages of the World, wyd. 22, Dallas: SIL International, 2019 [zarchiwizowane z adresu 2019-06-06] (ang.).
Bibliografia
- René van den Berg, Muna Dialects and Munic Languages: Towards a Reconstruction, [w:] Ray Harlow (red.), VICAL 2: Western Austronesian and contact languages: Papers from the Fifth International Conference on Austronesian Linguistics, Part 1–2, Auckland: Linguistic Society of New Zealand, 1991, s. 21–51, ISBN 0-908928-00-9, OCLC 59606647 [dostęp 2024-08-19] (ang.).