Jacek Banaszyński

Banaszyński jest wychowankiem Zagłębia Lubin. Jego pierwszymi trenerami w grupach młodzieżowych byli Stanisław Samiec i Bogdan Korczak, których później wielokrotnie wspominał jako szkoleniowców mających duży wpływ na jego rozwój bramkarski^[1][4]. Do pierwszej drużyny Zagłębia został włączony przed sezonem 1993/1994 wraz z innymi wychowankami – m.in. Andrzejem Hebdą, Marcinem Kucharskim i Arkadiuszem Żarczyńskim^[1].

W Ekstraklasie debiutował jako 18‑latek w sezonie 1993/1994. Łącznie w barwach Zagłębia rozegrał w najwyższej klasie rozgrywkowej osiem spotkań w latach 1993–1995 oraz 1997–1998.^[1][5] W tym okresie, oprócz występów w pierwszej drużynie, regularnie grał także w zespole rezerw, m.in. w okręgówce w barwach Odrą Ścinawa, gdzie w jednym z meczów wystąpił nietypowo jako napastnik i zdobył siedem bramek w wygranym 9:0 spotkaniu^[1].

W drugiej połowie lat 90. był kilkakrotnie wypożyczany z Zagłębia do klubów drugoligowych. W sezonach 1995/1996 i 1996/1997 występował w Chrobrym Głogów (8 oraz 17 meczów ligowych), a wiosną 1997 roku bronił barw Zawiszy Bydgoszcz, dla której zagrał w 14 meczach II ligi^[1][5].

Wiosną 1998 roku został zawodnikiem Górnika Wałbrzych, z którym rozegrał 19 meczów na zapleczu Ekstraklasy^[1][5]. Trenerem wałbrzyskiego klubu był wówczas Grzegorz Kowalski, którego Banaszyński wymieniał później jako jednego z najważniejszych szkoleniowców w swojej karierze^[6]. Po problemach finansowych Górnika wrócił do Zagłębia, gdzie jesienią 1998 roku rozegrał kolejne cztery mecze ligowe w Ekstraklasie^[1][5].

Na przełomie sezonów 1998/1999 i 1999/2000 Banaszyński przeniósł się do Miedzi Legnica. Zadebiutował w niej wiosną 1999 roku w meczu III ligi z Polarem Wrocław, a w tym samym sezonie zdobył gola z rzutu karnego przeciwko Arce Nowa Sól – był pierwszym bramkarzem w historii Miedzi, który strzelił bramkę w oficjalnym meczu ligowym^[1]. W kolejnych dwóch sezonach był podstawowym golkiperem legnickiej drużyny, rozgrywając łącznie 80 spotkań i zdobywając trzy bramki (wszystkie z rzutów karnych)^[1][7].

W sezonach 1999/2000 i 2000/2001 Miedź dwukrotnie kończyła rozgrywki III ligi na drugim miejscu w tabeli, a Banaszyński należał do wyróżniających się zawodników zespołu. W jednym z sezonów zanotował serię 809 minut bez straconej bramki, a w kolejnym poprawił ten wynik do 831 minut^[1].

Przed sezonem 2001/2002 bramkarz przeniósł się do Górnika Polkowice. W dwóch pierwszych sezonach na drugoligowych boiskach rozegrał dla klubu odpowiednio 36 i 33 spotkania, a w kampanii 2003/2004 strzegł bramki Górnika w Ekstraklasie – wystąpił w 26 meczach ligowych, a ponadto zagrał w obu spotkaniach barażowych o utrzymanie w elicie z Cracovią^[5][8].

Dobra gra w bramce Górnika zwróciła uwagę obserwatorów z Warszawy – jego występy przeciwko Polonii Warszawa na Konwiktorskiej były jednymi z czynników, które później doprowadziły do transferu do stołecznego klubu^[9].

Latem 2004 roku Banaszyński podpisał trzyletni kontrakt z Polonią Warszawa, do której trafił z Górnika Polkowice^[9]. W sezonie 2004/2005 rozegrał w barwach „Czarnych Koszul” 23 mecze ligowe w Ekstraklasie^[5].

W sezonie 2005/2006 został zawodnikiem GKS‑u Bełchatów. W barwach klubu z Bełchatowa wystąpił w 14 meczach Ekstraklasy. Po zmianie trenera – kiedy zespół objął Orest Lenczyk – stracił miejsce w składzie na rzecz Piotra Lecha i Łukasza Sapeli i po sezonie opuścił klub.^[1][5]

W latach 2006–2008 występował w Jagiellonii Białystok. W sezonie 2006/2007 rozegrał 24 mecze w II lidze, przyczyniając się do awansu Jagiellonii do Ekstraklasy^[1][5]. W kolejnym sezonie 2007/2008 był podstawowym bramkarzem zespołu w najwyższej klasie rozgrywkowej, rozgrywając 25 spotkań ligowych^[5].

W tym okresie z Jagiellonią występował m.in. u boku Radosława Kałużnego, a w meczach z Legią Warszawa bywał kapitanem zespołu^[10].

Jesienią 2008 roku Banaszyński trafił do Śląska Wrocław. W sezonie 2008/2009 rozegrał sześć spotkań w Ekstraklasie, pełniąc funkcję zmiennika Wojciecha Kaczmarka^[5][11].

13 maja 2009 roku był w kadrze Śląska na finał Pucharu Ekstraklasy w Wodzisławiu Śląskim; klub z Wrocławia pokonał Odrę Wodzisław 1:0 po bramce Krzysztofa Ulatowskiego, zdobywając pierwsze trofeum od 22 lat.^[3][12]

Po rozwiązaniu kontraktu ze Śląskiem i kilkuletniej przerwie w grze na szczeblu centralnym Banaszyński powrócił do występów w 2012 roku, dołączając do trzecioligowego Tura Bielsk Podlaski. W klubie tym spędził jesień sezonu 2012/2013, rozgrywając trzy mecze ligowe, po czym zakończył piłkarską karierę^[1][6].