Jacek Kotlica

Jacek Kotlica

Portret Jacka Kotlicy, autor Zbigniew Kresowaty
Data i miejsce urodzenia	24 grudnia 1939 Kotlicach
Data i miejsce śmierci	7 maja 2010 Gdańsk
Dziedzina sztuki	literatura
Odznaczenia

Jacek Kotlica, właśc. Józef Foromański ps. Stronnik, Piotr Matejko, Jacek Hard, Bernard From^[1] (ur. 24 grudnia 1939 w Kotlicach na Zamojszczyźnie, zm. 7 maja 2010 w Gdańsku) – polski poeta, prozaik, krytyk sztuki, mający w dorobku literackim zbiory wierszy, powieści, widowiska teatralne, książki dla dzieci.

Ojciec Jacka Kotlicy zginął w kampanii wrześniowej. Ze starszym bratem Mieczysławem był jednym z ocalonych z transportu Dzieci Zamojszczyzny, wiezionych do Niemiec i przeznaczonych do germanizacji (przełom 1942/1943)^[2].

Od 1945 z bratem i matką mieszkał w Sopocie (potem w Gdańsku). W latach 1959–1961 studiował na Wydziale Filologii Polskiej Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, przez pewien czas Ekonomikę Transportu w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Sopocie. W 1975 ukończył trzyletnie Studium Kultury i Języka Czeskiego na Uniwersytecie Karola w Pradze^[2].

Od 1965 pracował jako dziennikarz, początkowo w prasie Stowarzyszenia „Pax”, następnie w „Tygodniku Morskim”. W oddziale „Pax” w Zielonej Górze udzielał się także organizacyjnie. W okresie 1981–1983 był kierownikiem literackim Teatru Współczesnego w Szczecinie.

Jako poeta debiutował w 1964 w miesięczniku „Litery”, w 1966 wydał tomik Odbieranie źródła, później Białe zaduszki (1969), Zwierzyniec Pani Res (1973), Zwierzenia Pani Res (1985), Polowanie na jednorożca (1995), powieść Wronie oko (1977) oraz utwory dla dzieci: Niezwykły skarbiec mistrza Famagusa (1979), Baśń o Wronim Oku (1983), Halo, czy to ZOO? (1986), Rejs z czarodziejem (1986)^[1]. Autor monografii, esejów i felietonów poświęconych plastyce współczesnej, publikowanych w czasopismach i prasie codziennej oraz w wydawnictwach książkowych (m.in. Malarskie widzenie, Krytycy o nas, Tendencje w sztuce i krytyce). Publikował m.in. na łamach „Punktu” (którego był początkowo sekretarzem, później zastępcą redaktora naczelnego), „Gdańskiego Rocznika Kulturalnego”, „Tygodnika Morskiego” i „Głosu Wybrzeża”. Współpracował z czasopismem „Autograf” i dwumiesięcznikiem „Autograf bis”.

Od 1969 w Związku Literatów Polskich (brał udział w pracach organizacyjnych Gdańskiego Oddziału), od 1970 działacz Gdańskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuki, od 1976 w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej^[3]. W 1987 został wiceprzewodniczącym Zarządu Głównego Gdańskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuki^[4]. W latach 1997–2009 członek jury Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego o Laur Czerwonej Róży. W 2006 współtwórca Fundacji Choinki Gdańskiej. Pod koniec życia związał się z klubem „Plama” (Gdański Archipelag Kultury) na Zaspie^[2].

Zmarł w Gdańsku, pochowany 12 maja 2010^[5] na cmentarzu komunalnym w Sopocie (sektor E4-1-29)^[6].

• Złoty Krzyż Zasługi (1985)^[7]
• Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury”^[1]
• Odznaka honorowa „Zasłużonym Ziemi Gdańskiej”^[2]
• Odznaka honorowa „Za Zasługi dla Gdańska”^[2]

• I nagroda w Lubuskim Turnieju Poetyckim (1966)^[2]
• III nagroda w Ogólnopolskim Konkursie Naczelnej Redakcji Widowisk Teatralnych (1981)^[8]
• Wyróżnienie Gdańskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuki w konkursie na małą formę prozatorską (1983)^[8]
• Nagroda pozaregulaminowa Prezydenta m. Sopotu w kategorii filmu telewizyjnego za scenariusz Gwiazda Lorda Jima w Ogólnopolskim konkursie na scenariusze filmowe zorganizowanym przez Gdańskie Towarzystwo Przyjaciół Sztuki, Wydział Kultury i Sztuki Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku, Redakcję Filmową Telewizji Polskiej w Warszawie i Zespół Filmowy „Kadr” (1986)^[9]

• Jacek Kotlica nie żyje, e-teatr.pl (dostęp: 18 maja 2010).
• Lesław Bartelski, Polscy pisarze współcześni. Informator 1944–1974, wydanie III, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1977, s. 169.