Jacek Pawłowicz

W 1995 ukończył studia na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego, w 1997 także studia podyplomowe na UW na kierunku przedsiębiorczość i rynek kapitałowy, a w 1998 został absolwentem Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie^[1].

W latach 1982-1983 i 1989-1991 był zatrudniony w Mazowieckich Zakładów Rafineryjnych i Petrochemicznych w Płocku. W okresie 1983-1985 pracował w Zespole Szkół Zawodowych nr 2 w Płocku, a następnie w Wojewódzkim Urzędzie Poczty, PSS Społem i Przedsiębiorstwie Budownictwa Komunalnego w tym mieście^[1]. Od 1991 do 1993 był inspektorem w Wojewódzkim Zespole Pomocy Społecznej^[1]. W okresie 1993-1994 pełnił funkcję kierownika ds. opiekuńczo-terapeutycznych w Domu Pomocy Społecznej w Koszelewie, a w latach 1994-1999 w placówce w Zakrzewie^[1].

Od 1999 do 2000 kierował filią Banku Rozwoju Cukrownictwa, a w latach 2000-2001 pełnił urząd doradcy wojewody mazowieckiego^[1]. W 2001 został zatrudniony na stanowisku kierownika referatu edukacji historycznej w Oddziałowym Biurze Edukacji Publicznej Instytutu Pamięci Narodowej w Warszawie^[1].

Od 2016 do 2022 sprawował funkcję dyrektora Muzeum Żołnierzy Wyklętych i Więźniów Politycznych PRL, a następnie został zastępcą dyrektora tej instytucji^[2].

Jest autorem publikacji historycznych o najnowszej historii Polski, m.in. Nieznani bohaterowie (cz. I: 1995, cz. II: 1998), Rotmistrz Witold Pilecki (2009), Generał Leopold Okulicki (z Januszem Kurtyką; 2010).

W 1979 roku był współzałożycielem i członkiem Młodzieżowego Komitetu Oporu w Płocku. W tym samym roku został aresztowany i skazany przez sąd dla nieletnich na nadzór kuratora za próbę wysadzenia trybuny podczas pochodu pierwszomajowego^[1]. W latach 1981–1987 należał do Konfederacji Polski Niepodległej. Został również członkiem „Solidarności”, a po wprowadzeniu stanu wojennego kontynuował działalność w podziemnych strukturach związku^[1][3].

Z powodu prowadzonej działalności został w kwietnia 1983 aresztowany i osadzony w Zakładzie Karnym w Płocku, gdzie przebywał do 25 lipca tego samego roku^[3]. Był też współpracownikiem Radia Wolna Europa. Drukował i kolportował podziemne wydawnictwa. W 1988 brał udział w proteście głodowym we Wrocławiu^[3]. Był wielokrotnie zatrzymywany i karany grzywnami przez Kolegium do spraw wykroczeń^[3].

Od 1987 do 1993 działał w Polskiej Partii Socjalistycznej, wchodząc w skład centralnego komitetu wykonawczego tego ugrupowania^[1][3]. W wyborach samorządowych w 1994 bez powodzenia ubiegała się o mandat radnego Płocka z listy Unii Wolności^[4], a w wyborach w 1998 z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność^[5].