Jacek Rykała
| Data i miejsce urodzenia |
1 września 1950 |
|---|---|
| Narodowość | |
| Alma Mater | |
| Dziedzina sztuki | |
| Odznaczenia | |
Jacek Rykała (ur. 1 września 1950 w Sosnowcu) – polski malarz, rysownik, autor obiektów malarskich, poeta, dramaturg, reżyser teatralny, scenograf i pedagog, profesor malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach, w latach 2005–2012 prorektor tej uczelni, kierownik Pracowni Malarstwa I[1]. W twórczości łączy malarstwo olejne, kolaż, fotografie, elementy przedmiotów codziennego użytku, działania teatralne i realizacje w przestrzeni publicznej[2][3]. Jest autorem sztuk „Dom przeznaczony do wyburzenia”, „Mleczarnia” i „Chłodne poranki”[1].
Życiorys
W 1968 r. ukończył III Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Prusa w Sosnowcu, a w 1976 roku Wydział Grafiki w Katowicach Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie[4]. Od lat 70. XX wieku związany jest z katowickim środowiskiem akademickim; na Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach prowadził pracownię malarstwa przez niemal pięćdziesiąt lat[3].
Tematykę jego prac wypełnia oblicze wschodniej części Górnego Śląska i Zagłębia Dąbrowskiego, w tym podwórka, bramy, ściany, schody, miejskie zaułki i miejsca związane z pamięcią dzieciństwa oraz przemianami przestrzeni miejskiej[5][3]. W obrazach i obiektach malarskich wykorzystuje fragmenty dawnej zabudowy i wyposażenia, fotografie rodzinne i archiwalne, numery domów, tabliczki z nazwami ulic, kawałki drzwi, ramy okienne, deski oraz inne materialne ślady codzienności[2][5]. Jego prace łączą pejzaż miejski z kolażem i przedmiotem, a obecność ludzi często przywoływana jest pośrednio przez pozostawione rzeczy, fotografie i detale architektoniczne[6]. Do cykli i tematów obecnych w jego twórczości należą m.in. ławki, bramy, okna, podwórka, pejzaże, „Podszepty dzielnicy Sielec”, „Światła Środuli”, „Rezydencje”, „Lśnienie”, „Żółte światło pustych miejsc” i „Chłodne poranki”[5][7]. W regionalnym kontekście jego twórczość obejmuje pamięć miejsc, ślady dawnych mieszkańców, doświadczenie czasu oraz przestrzeń Sosnowca i Zagłębia Dąbrowskiego, w tym dzielnice Sielec i Środula[7].
Dzieła prezentowane były w Polsce i za granicą w ponad 50 wystawach indywidualnych i 250 zbiorowych, a także na kilkudziesięciu targach sztuki, w tym Art Frankfurt, Art Köln, Art Chicago i innych[8]. Nowsze zestawienia dorobku wystawienniczego wskazują ponad 80 wystaw indywidualnych oraz udział w ponad 300 wystawach artystycznych[6][1]. W 2002 roku miał wystawę retrospektywną w Muzeum Narodowym w Krakowie, pierwszą w tej instytucji retrospektywę artysty żyjącego[1]. Do ważniejszych prezentacji indywidualnych należały m.in. wystawy „Podszepty dzielnicy Sielec” w Galerii Sztuki Współczesnej BWA w Katowicach i Instytucie Polskim w Wiedniu, „Lśnienie” w Centrum Sztuki Studio w Warszawie i Instytucie Polskim w Rzymie, „...Popołudnia niedzielne napięte ciszą pustych ulic i placów...” w Muzeum Narodowym w Krakowie oraz „Żółte światło pustych miejsc” w Sosnowieckim Centrum Sztuki – Zamku Sieleckim[7][9].
W Polsce jego prace znajdują się m.in. w Muzeum Narodowym w Warszawie, Muzeum Narodowym w Krakowie, Muzeum Narodowym w Poznaniu, Muzeum Narodowym w Szczecinie, Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Śląskim w Katowicach, Muzeum UJ w Krakowie, Muzeum Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze, w muzeach miejskich w Sosnowcu, Jaworznie i Chorzowie, w Centrum Sztuki „Studio” w Warszawie, w kolekcji Volkera Feierabenda przeznaczonej dla Sprengel Museum w Hanowerze oraz w kolekcjach prywatnych w kilkudziesięciu krajach świata[10].
Od 2005 roku realizuje własne sztuki w teatrze. W Teatrze Śląskim im. Stanisława Wyspiańskiego w Katowicach przygotował „Dom przeznaczony do wyburzenia” jako autor, reżyser i scenograf; premiera odbyła się 4 czerwca 2005 roku na Scenie w Malarni[11]. W 2007 roku w tym samym teatrze wyreżyserował „Mleczarnię”, do której przygotował także oprawę muzyczną i projekcje multimedialne[12]. W 2012 roku w Teatrze Zagłębia w Sosnowcu zrealizował „Chłodne poranki” jako autor sztuki, reżyser, autor opracowania muzycznego i kostiumów[13]. Działalność teatralna Rykały rozwija motywy obecne w jego malarstwie, w tym temat domu, wyburzania, pamięci miejsca i zanikania dawnej przestrzeni miejskiej[7].

Twórczość Rykały weszła również do przestrzeni publicznej Sosnowca poprzez realizacje muralowe. W 2015 roku na elewacji kamienicy przy ul. 3 Maja 11 w Sosnowcu, od strony ul. Warszawskiej, powstał mural „Sosnowieckie podwórko z żółtą Warszawą”, którego autorem projektu był Jacek Rykała; przy wykonaniu pracowali Aleksander Kozera i Miłosz Wnukowski[14]. W 2026 roku przy ul. Małachowskiego w Sosnowieckim Dziedzińcu Sztuki powstawał monumentalny mural inspirowany obrazem „Elisabeth Balut”; projekt przygotował Jacek Rykała, a w realizację zaangażowani byli Aleksander Kozera i Miłosz Wnukowski[15]. W 2025 roku w Muzeum w Sosnowcu w ramach Festiwalu Ars Cameralis prezentowana była instalacja „Wyjście | Wejście”, której częścią był obraz „Ayer”[16]. Sosnowieckie realizacje muralowe rozwijają obecny w jego obrazach motyw miejskiego podwórka, fasady, okna, bramy i śladów dawnych mieszkańców, przenosząc go z obrazu i obiektu malarskiego do przestrzeni publicznej[7].
O jego twórczości nakręcono 8 materiałów telewizyjnych, m.in. dla TVP Warszawa, TVP Kraków, TVP Katowice i Canal+[8].
Odznaczenia
- Złoty Krzyż Zasługi[10]
- Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2020)[17]
- Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2011)[1]
Nagrody
- Medale na Ogólnopolskiej Wystawie Malarstwa „Bielska Jesień” w Bielsku-Białej (1978, 1980)[10]
- I nagroda w Ogólnopolskim Konkursie Malarstwa im. Z. R. Pomorskiego w Katowicach (1980)[10]
- Nagrody w konkursie na obraz im. J. Spychalskiego w Poznaniu (1980, 1986)[5]
- Nagrody na X i XV Festiwalu Malarstwa Polskiego w Szczecinie (1980, 1988)[10]
- Nagroda na wystawie „Polska. Krajobraz, ludzie, idee” w BWA w Sopocie (1981)[18]
- Wyróżnienie na Internationale Kunstbiennale „Seetal” w Szwajcarii (1985)[10]
- Nagroda Miasta Sosnowca za działalność artystyczną za rok 1992 (1992)[10]
- Doroczna Nagroda Artystyczna Marszałka Województwa Śląskiego (2011)[1]
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 Jacek Rykała [online], Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach [dostęp 2026-06-25].
- 1 2 Jacek Rykała – Czarne słońce [online], Centrum Kultury Śląskiej w Nakle Śląskim [dostęp 2026-06-25].
- 1 2 3 Jak ona miała na imię... Wernisaż Jacka Rykały w galerii „Na żywo” [online], Polskie Radio Katowice [dostęp 2026-06-25].
- ↑ Jacek Rykała [online], m.sosnowiec.pl [dostęp 2026-06-25].
- 1 2 3 4 Rykała Jacek [online], Artinfo.pl [dostęp 2026-06-25].
- 1 2 14.09–15.10.2023 [online], Biuro Wystaw Artystycznych w Rzeszowie, 15 października 2023 [dostęp 2026-06-25].
- 1 2 3 4 5 Jacek Rykała [online], WikiZagłębie [dostęp 2026-06-25].
- 1 2 Jacek Rykała [online], DESA Unicum [dostęp 2026-06-25].
- ↑ Jacek Rykała [online], Artinside.pl [dostęp 2026-06-25].
- 1 2 3 4 5 6 7 Jacek Rykała [online], Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej, 21 stycznia 2022 [dostęp 2026-06-25].
- ↑ Dom przeznaczony do wyburzenia [online], e-teatr.pl [dostęp 2026-06-25].
- ↑ Mleczarnia, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (baza wiedzy: Przedstawienia) [dostęp 2026-06-25].
- ↑ Chłodne poranki, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (baza wiedzy: Przedstawienia) [dostęp 2026-06-25].
- ↑ Adam Tarnowski, Sztuka dla wszystkich [online], Niedziela.pl, 25 czerwca 2015 [dostęp 2026-06-25].
- ↑ Rodzinne warsztaty plastyczne z okazji odsłonięcia muralu „Elisabeth Balut” [online], Sosnowiec.pl, 24 czerwca 2026 [dostęp 2026-06-25].
- ↑ Jacek Rykała. Wyjście [online], Ars Cameralis, 27 listopada 2025 [dostęp 2026-06-25].
- ↑ Lista laureatów Medalu Zasłużony Kulturze Gloria Artis [online], Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego [dostęp 2026-06-25].
- ↑ Kronika życia kulturalnego Wybrzeża Gdańskiego 1981–1984. Plastyka. Fotografika, t. 9, Gdańsk: Gdańskie Towarzystwo Przyjaciół Sztuki, 1987, s. 261 [dostęp 2026-06-25].