Jakub Darocha
 podporucznik | |
| Data i miejsce urodzenia |
24 lipca 1889 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
23 maja 1915 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1914 - 1915 |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
  | |
Jakub Darocha ps. „Koroniarz” (ur. 24 lipca 1889 w Sokołowie Małopolskim, poległ 23 maja 1915 r. w Żernikach) – polski działacz niepodległościowy, oficer Legionów Polskich, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się 24 lipca 1889 roku w Sokołowie w rodzinie o tradycjach patriotycznych (obecnie Sokołów Małopolski w pow. kolbuszowskim), jako syn Franciszka i Franciszki z d. Ożóg[1]. Po ukończeniu gimnazjum w Rzeszowie rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Lwowskim[2]. Działał w Towarzystwie Szkoły Ludowej[3][2]. W tym czasie założył i został dowódcą oddziału Związku Strzeleckiego w rodzinnym Sokołowie Małopolskim[4].
Po wybuchu I wojny światowej prowadził pracę oświatową i „urządzał rodzaj lotnej szkoły dla analfabetów”[2]. Następnie razem z członkami swojego oddziału przeszedł do Krakowa do tworzących się Legionów Polskich. Razem z drużyną został przydzielony do VI baonu w składzie I Brygady[4], gdzie dowodził plutonem.
W dniu 9 października 1914 roku w czasie pierwsze nominacji oficerskich w 1 pułku piechoty podczas postoju oddziałów Komendanta Piłsudskiego w Jakubowicach został mianowany na stopień podporucznika.
Brał udział w walkach Legionów i 18 listopada 1914 roku został dwukrotnie ciężko ranny pod Krzywopłotami[5]. Pod koniec lutego 1915 roku powrócił do swojego plutonu. 23 maja 1915 roku został śmiertelnie trafiony szrapnelem w czasie walk pod Żernikami[6]. Został pochowany na cmentarzu wojskowym w Baćkowicach.
Był kawalerem[6].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7172 – pośmiertnie, 17 maja 1922[7][8][9][1]
- Krzyż Niepodległości – pośmiertnie, 13 kwietnia 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[10][4]
Przypisy
- 1 2 Kolekcja ↓, s. 1.
- 1 2 3 Kolekcja ↓, s. 4.
- ↑ Marek Gałęzowski, Darocha Jakub [w:] idem, My idziemy w zórz świtanie... Sylwetki oficerów Legionów Polskich poległych i zmarłych w walce o niepodległość w latach 1914–1916, Warszawa: IPN, 2019, s. 54.
- 1 2 3 Kolekcja ↓, s. 3.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 6.
- 1 2 Kolekcja ↓, s. 2.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 4 stycznia 1923, s. 5.
- ↑ Polak (red.) 1993 ↓, s. 43.
- ↑ Lista odznaczonych ofic. i żołnierzy b. 1. p. p. Leg. Pol., „Żołnierz Polski” (25 (304)), zbrojownia.cbw.wp.mil.pl, 22 czerwca 1922, s. 14 [dostęp 2026-03-17], Cytat: ppor. L. P. ś. p. Darocha Jakób.
- ↑ M.P. z 1931 r. Nr 87, poz. 137 (ISAP)
Bibliografia
- Marek Gałęzowski, Darocha Jakub [w:] idem, My idziemy w zórz świtanie... Sylwetki oficerów Legionów Polskich poległych i zmarłych w walce o niepodległość w latach 1914–1916, Warszawa: IPN, 2019, s. 52-54.
- Tadeusz Kasprzycki, Kartki z dziennika oficera I Brygady, Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, Warszawa 1934.
- Wiktor Krzysztof Cygan, Słownik biograficzny oficerów Legionów Polskich, Warszawa: Gryf, 1992, ISBN 83-85209-08-5, OCLC 749422765.
- Oleandry Biuletyn Związku Piłsudczyków Oddział Świętokrzyski Kielce, numer 14, grudzień 2004.
- Jan Pudełek, W drużynie Komendanta, Wydawnictwo LTW, Łomianki 2009.
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/2. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1993. ISBN 83-900510-0-1.
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2026-03-17].
- Darocha Jakub. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari; I.482.72-6520 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-03-17].