Jan Śnigir
 pułkownik | |
| Data i miejsce urodzenia |
1904 |
|---|---|
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1932–1947(?) |
| Siły zbrojne | |
| Stanowiska |
dyrektor Departamentu II MBP (1945–1947) |
| Odznaczenia | |
 | |
Jan Śnigir, także Snigir, Sniger, Śniger[1], właśc. Iwan Iwanowicz Snigir[2] (ur. 1904 w m. Zamoszje[1], zm. ?) – polsko-radziecki wojskowy i funkcjonariusz służb bezpieczeństwa narodowości białoruskiej, związany także z Polską. Pułkownik Armii Czerwonej, dyrektor Departamentu II Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego (1945–1947).
Życiorys
Syn Jana. Z pochodzenia Białorusin[3], pochodził z terenów późniejszego ZSRR[4]. Należał do Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego[5]. W latach 1926–1932 pracował jako nadleśniczy[3]. Pomiędzy 1932 a 1943 służył w Armii Czerwonej, osiągając rangę pułkownika. W latach 1943–1944[1] lub 1944–1945[3] kierował Wydziałem Łączności Sztabu Polskich Partyzantów[1]. Jako pułkownik Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego w kwietniu 1945 został p.o. dyrektora Departamentu II MBP, odpowiedzialnego za kartoteki[6], technikę operacyjną[3] lub łączność; w styczniu 1946 został pełnoprawnym dyrektorem. Stanowisko zajmował do marca[4] lub kwietnia 1947[2], następnie odkomenderowany do ZSRR[1].
W 1945 odznaczony Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy[7].
Przypisy
- 1 2 3 4 5 Dane osoby z katalogu funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa. Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 2025-10-09].
- 1 2 Kochański 2022 ↓, s. 508.
- 1 2 3 4 Bogusław Kopka: Księgi bezprawia. Akta normatywne kierownictwa resortu bezpieczeństwa publicznego (1944–1956). Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2011, s. 119. ISBN 978-83-7629-253-3. [dostęp 2025-10-09].
- 1 2 Krzysztof Szwagrzyk (red.): Aparat bezpieczeństwa w Polsce. Kadra kierownicza. T. I: 1945–1956. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2005, s. 66, 79. ISBN 83-89078-94-5.
- ↑ Lista ubeków wyniesiona z archiwum IPN. onet.pl, 2 lutego 2005. [dostęp 2025-10-09].
- ↑ Józef Kossecki: Totalna wojna informacyjna XX wieku a II RP. Kielce: Wydział Zarządzania i Administracji Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. J. Kochanowskiego, 1997, s. 251.
- ↑ M.P. z 1945 r. Nr 44, poz. 109 (ISAP)
Bibliografia
- Aleksander Kochański: Polska 1944–1991. Informator historyczny. Struktury i ludzie. T. 1. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2022. ISBN 978-83-8229-465-1. [dostęp 2025-10-07].