Jan Darnowski (oficer)
 | |
 porucznik | |
| Data i miejsce urodzenia |
16 stycznia 1879 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
9 listopada 1920 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne |
Armia Cesarstwa Niemieckiego |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
dowódca batalionu |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
  | |
Jan Darnowski (ur. 16 stycznia 1879 w Gogolinku, zm. 9 listopada 1920 w Warszawie) – żołnierz armii niemieckiej, powstaniec wielkopolski, oficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari, pośmiertnie awansowany na stopień kapitana.
Życiorys
Urodził się w Gogolinku, w rodzinie rolników – Jana i Anny z Talaskich[1][2]. Absolwent 4-klasowej szkoły powszechnej w Gogolince, szkoły w Paradyżu oraz seminarium nauczycielskiego[3][4]. Po odbyciu czynnej służby wojskowej w armii niemieckiej pracował jako nauczyciel[4]. Podczas I wojny światowej, 16 sierpnia 1914 ponownie wcielony do armii niemieckiej[3][4]. W 1917 przeszedł przeszkolenie oficerskie w Biedrusku[4], skąd jako podporucznika wyruszył na front francuski[4]. W 1918 wstąpił do oddziałów powstańczych i walczył na północnym odcinku frontu wielkopolskiego[3]. Na czele kompanii, a potem II batalionu 4 pułku Strzelców Wielkopolskich, wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej[3]. 14 września 1920 w trakcie akcji pułku na tyły 170 BP bolszewickiej, baony niespodziewanie natknęły się na silny opór nieprzyjaciela. Brawurowe natarcie baonu por. Darnowskiego po pięciogodzinnej walce przyniosło rozbicie oddziałów 165 BP bolszewickiej, która straciła ok. 600 zabitych i 300 rannych. W boju Darnowski odniósł śmiertelną ranę i zmarł w szpitalu w Warszawie[3][5]. Za czyn ten pośmiertnie odznaczony został orderem „Virtuti Militari” V klasy[3]. Pochowany został na cmentarzu w Byszewie. Pośmiertnie awansowany na stopień kapitana.
W 1906 zawarł związek małżeński z Teofilą Sierakowską[6]. Miał pięcioro dzieci: Alfonsa (1907–1931), Marię (ur. 19 kwietnia 1910), Bernarda (ur. 20 marca 1913), Renatę (ur. 13 października 1914) i Bolesława (ur. 20 marca 1920)[7].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1742 – pośmiertnie, 19 lutego 1922[8][9][10][11]
- Krzyż Żelazny (Cesarstwo Niemieckie)[12]
Przypisy
- ↑ Polak (red.) 1991 ↓, s. 29.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 1.
- 1 2 3 4 5 6 Polak (red.) 1991 ↓, s. 30.
- 1 2 3 4 5 Kolekcja ↓, s. 5.
- ↑ Łapiński 1928 ↓, s. 26, 31.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 2, 5.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 2.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 30 kwietnia 1922, s. 320.
- ↑ Polak (red.) 1991 ↓, s. 30 – tu wskazano błędnie nr 102.
- ↑ Łapiński 1928 ↓, s. 35.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 1, 5.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 3.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2023-10-30].
- Jerzy Łapiński: Zarys historji wojennej 58-go pułku piechoty wielkopolskiej. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1928, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991. ISBN 83-900510-0-1.
- Darnowski Jan. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari; I.482.58-4918 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-07-06].