Jan Dereziński

Jan Dereziński
Ilustracja
Państwo działania

 Polska

Data urodzenia

1957

profesor nauk fizycznych
Specjalność: fizyka matematyczna, operatory Schrödingera, teoria rozpraszania
Alma Mater

Uniwersytet Warszawski

Habilitacja

28 listopada 1994

Profesura

22 października 2007

Nauczyciel akademicki
Uczelnia

Uniwersytet Warszawski

Jan Dereziński (ur. 1957[1]) – polski fizyk zajmujący się głównie fizyką matematyczną, operatorami Schrödingera i teorią rozpraszania; profesor w Katedrze Metod Matematycznych Fizyki Wydziału Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego.

Życiorys

W 1994 Wydział Fizyki UW – na podstawie rozprawy habilitacyjnej zatytułowanej Asymptotic completeness of long-range N-body quantum systems – przyznał mu stopień doktora habilitowanego, a w 2007 uzyskał tytuł profesora nauk fizycznych[2]. Od 1981 r. opublikował 62 prace naukowe, m.in. z Christianem Gérardem, Vojkanem Jaksicem, Claude'em Alainem Pilletem, Laurentem Bruneau, Krzysztofem Meissnerem, Erikiem Skibstedem i Wojciechem de Roeckiem[3].

Pracuje w Katedrze Metod Matematycznych Fizyki Wydziału Fizyki UW[4], gdzie pełnił też funkcję zastępcy kierownika[5].

Przypisy

  1. ↑ Algebraic approach to the N-body quantum long range scattering / Jan Dereziński [online], Katalog BN [dostęp 2020-08-17].
  2. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 października 2007 r. nr 115-5-07 o nadaniu tytułu profesora (M.P. z 2007 r. Nr 82, poz. 861 (ISAP)).
  3. ↑ Home Page of Jan Dereziński [online], Wydział Fizyki UW [dostęp 2021-07-15] (ang.).
  4. ↑ prof. dr hab. Jan Dereziński [online], Wydział Fizyki UW [dostęp 2021-07-15].
  5. ↑ Struktura organizacyjna [online], Wydział Fizyki UW [zarchiwizowane z adresu 2012-03-03].

Bibliografia