Jan Dominiak
 | |
 starszy wachmistrz[1] | |
| Data i miejsce urodzenia |
23 grudnia 1893 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
2 lipca 1940 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1913 – 1925 |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Jednostki | |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Późniejsza praca | |
| Odznaczenia | |
   | |
Jan Dominiak (ur. 23 grudnia 1893 w Benicach, zm. 2 lipca 1940 w Równem) – żołnierz armii niemieckiej, powstaniec wielkopolski i podoficer Wojska Polskiego oraz Policji Państwowej w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się w Benicach w rodzinie Wawrzyńca i Marianny z Zarębów[2]. Absolwent szkoły powszechnej. Po jej ukończeniu pracował w gospodarstwie rodziców[1].
W 1913 powołany do niemieckiego 13 pułku dragonów[3]. W okresie I wojny światowej walczył na froncie francuskim i rosyjskim[3]. Po demobilizacji wstąpił do oddziałów powstańczych i brał udział w powstaniu wielkopolskim.
Od sierpnia 1919 w składzie 2 szwadronu 15 pułku ułanów walczył na froncie polsko-bolszewickim. W lipcu 1920 pod wsią Drożnia koło Słucka, kiedy dowodził szpicą, jego oddział został zaatakowany przez przeważające siły przeciwnika; w walce na bagnety wróg został odparty. Za bezprzykładne bohaterstwo i poświęcenie w tym boju odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari[1]. W grudniu 1920, będąc kierownikiem placówki, uczestniczył w akcji plebiscytowej na Górnym Śląsku[3].
W 1925, zdemobilizowany z wojska, wstąpił do Policji Państwowej[3]. W stopniu starszego przodownika był komendantem posterunków w Zgoranach i Mizoczu. W październiku 1939 przebywał w Zdołbunowie. Tam został aresztowany przez NKWD i osadzony w więzieniu w Równem[4]. 7 marca 1940 został skazany na karę śmierci, a 2 lipca tego roku rozstrzelany w Równem[5].
Data śmierci ustalona została przez Sąd Grodzki w Jarocinie na dzień 24 lutego 1949.
Życie prywatne
Był żonaty z Jadwigą Gołębniak, miał synów: Zdzisława (ur. 1927) i Ryszarda (1931)[4]
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3992 – 30 czerwca 1921[6][1]
- Krzyż Walecznych[4]
- Krzyż Zasługi za Dzielność[4]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[7]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości [7]
Przypisy
- 1 2 3 4 Polak (red.) 1991 ↓, s. 33.
- ↑ Kolekcja VM ↓, s. 1.
- 1 2 3 4 Kolekcja VM ↓, s. 4.
- 1 2 3 4 Polak (red.) 1991 ↓, s. 34.
- ↑
- Indeks Represjonowanych. Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 2020-01-01]..
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 28 z 16 lipca 1921, s. 1150.
- 1 2 Kolekcja VM ↓, s. 3.
Bibliografia
- Dominiak Jan. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari; sygn. I.482.21-1502 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-03-06].
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991. ISBN 83-900510-0-1.
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2026-03-11].