Jan Dudziński
 podporucznik | |
| Data i miejsce urodzenia |
1893 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
22 grudnia 1914 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
dowódca plutonu |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
  | |
Jan Dudziński (ur. 1893 w Łagiewnikach, zm. 22 grudnia 1914) – działacz niepodległościowy, oficer piechoty Legionów Polskich, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się 24 czerwca 1893 r. w Łagiewnikach lub w Podgórzu (obecnie dzielnica Krakowa) jako syn Andrzeja, członka PDS, odznaczonego Medalem Niepodległości, który po śmierci syna, mimo skończonych 56 lat, zgłosił akces do Legionów, i Anny z d. Góral[1]. Ukończył pięć klas gimnazjum w Krakowie[2]. Po przerwaniu nauki odbył praktykę rzemieślniczą. Pracował jako murarz[3]. Od 1912 r. należał do Polskich Drużyn Strzeleckich, zorganizował drużynę w Łagiewnikach[4]. Był również członkiem PPS[5][4].
Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do oddziałów legionowych. Jako chorąży dowodził plutonem w 8 kompanii 3 pułku piechoty Legionów Polskich.
Został awansowany do stopnia podporucznika piechoty i przeniesieniu z baonu w którym służył do 2 pułku piechoty. Został mianowany dowódcą 10 kompanii 2 pułku. Poległ 22 grudnia 1914 w czasie walk o górę Kliwę[6]. Kompania dowodzona przez Dudzińskiego, która w tym dniu wspomagała kompanię Landszturmu, dostała się pod obstrzał rosyjskich karabinów maszynowych. Zginął Dudziński i 8 jego żołnierzy[7]. Został pochowany w (węg. Ökörmező – obecnie Miżhirja na Ukrainie).
Jego brat Stanisław (1895–1920) był legionistą, obrońcą Lwowa, uczestnikiem wojny polsko-bolszewickiej.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7041 – pośmiertnie, 17 maja 1922[8][9][10]
- Krzyż Niepodległości – pośmiertnie, 19 grudnia 1930 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[11]
Upamiętnienie
Jan Dudziński – został upamiętniony tablicą pamiątkową na budynku Magistratu w krakowskim Podgórzu.
Plac Braci Dudzińskich znajduje się przy dworcu PKP w Krakowie-Płaszowie.
Przypisy
- ↑ Marek Gałęzowski, Dudziński Jan „Janowski” [w:] idem, My idziemy w zórz świtanie... Sylwetki oficerów Legionów Polskich poległych i zmarłych w walce o niepodległość w latach 1914–1916, Warszawa: IPN, 2019, s. 64.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 2.
- ↑ Ibidem.
- 1 2 Kolekcja ↓, s. 3.
- ↑ Ibidem.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 6.
- ↑ Patrz August Krasicki. s. 148.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 26 stycznia 1923, s. 66 – wskazany jako Janowski-Dziudziński.
- ↑ Wykaz odznaczonych orderem wojskowym „Virtuti Militari“ V kl. oficerów i szeregowych z b. 2-go pułku piechoty Legjonów Polskich., „Żołnierz Polski” (26 (305)), zbrojownia.cbw.wp.mil.pl, 25 czerwca 1922, s. 15 [dostęp 2025-10-28], Cytat: ppor. L. P. ś. p. Janowski-Dudziński.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 1.
- ↑ M.P. z 1930 r. Nr 300, poz. 423 (ISAP)
Bibliografia
- Marek Gałęzowski, Dudziński Jan „Janowski” [w:] idem, My idziemy w zórz świtanie... Sylwetki oficerów Legionów Polskich poległych i zmarłych w walce o niepodległość w latach 1914–1916, Warszawa: IPN, 2019, s. 64–65.
- August Krasicki: Dziennik z kampanii rosyjskiej 1914–1916. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1988. ISBN 83-211-1000-2.
- Wiktor Krzysztof Cygan, Słownik biograficzny oficerów Legionów Polskich. Gryf, Warszawa 1992, Tom I, str. 27.
- Panteon Polski, Nr 1 rok 1924, s. 13
- Wiadomości Polskie 1915, nr 12 i 13 s. 6–7
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-10-28].
- Dudziński-Janowski Jan. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari 76 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-10-28].