Jan Dziewulak

Jan Dziewulak

pułkownik
Data i miejsce urodzenia	17 listopada 1923 Dziewule
Przebieg służby
Lata służby	1943–1983
Siły zbrojne	Armia Czerwona ludowe Wojsko Polskie
Jednostki	1 Dywizja Piechoty im. Tadeusza Kościuszki
Główne wojny i bitwy	II wojna światowa
Odznaczenia

Jan Dziewulak (ur. 17 listopada 1923 w miejscowości Dziewule) – polski żołnierz w czasie II wojny światowej oraz powojenny działacz kombatancki, pułkownik WP w stanie spoczynku, kawaler Orderu Wojennego Virtuti Militari^[1].

Urodził się w miesiącowości Dziewule na Nowogródczyźnie. Jego ojciec był legionistą i w Dziewulach otrzymał 18 ha ziemi^[1].

Po wybuchu II wojny światowej znalazł się w strefie okupacji sowieckiej i został wraz z rodziną deportowany do Kazachstanu, gdzie wydano mu radziecki dowód osobisty i jako obywatela radzieckiego, wcielono do Armii Czerwonej. Jako czerwonoarmista służbę odbywał w Mandżurii. Po ukazaniu się dekretu o utworzeniu 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki i po wyrażeniu zgody dowództwa jednostki Armii Czerwonej został skierowany do Sielc nad Oką, gdzie formowała się 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Do Sielc przybył 23 czerwca 1943 i otrzymał przydział do plutonu rusznic przeciwpancernych samodzielnej kompanii wsparcia 2. Pułku Piechoty. W dniach 12–13 października 1943 brał udział w walkach pod Lenino (bitwa pod Lenino). Następnie w grudniu 1943 został przeniesiony jako podoficer o 3 Dywizji Piechoty z przydziałem do 8 pp. Brał udział w walkach pod Puławami, gdzie został ranny i skierowany do szpitala w Lublinie. Po dwumiesięcznym pobycie w szpitalu, został na własną prośbę skierowany ponownie do 3 Dywizji Piechoty, gdzie objął dowództwo plutonu rusznic przeciwpancernych i brał udział w walkach na Wale Pomorskim. Brał udział w walkach o Kołobrzeg, gdzie został ranny. Szlak bojowy zakończył na Łabie^[1].

W listopadzie 1945 został skierowany do Oficerskiej Szkoły Inżynieryjno–Saperskiej w Przemyślu. W LWP, służył do 1983. Pod koniec kariery pełnił stanowisko zastępcy szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Zielonej Górze. Po przejściu do cywila wstąpił do Związku Byłych Żołnierzy Zawodowych. Przez dwie kadencje pełnił funkcję prezesa koła nr 8 ZBŻZ w Zielonej Górze. Członek Związku Żołnierzy Wojska Polskiego oraz Związku Kombatantów Rzeczpospolitej Polskiej i Byłych Więźniów Politycznych^[1]. Był również członkiem Klub Kawalerów Orderu Wojennego Virtuti Militari^[2].

Należy do grupy ostatnich żyjących kawalerów Orderu Virtuti Militari^[3].

• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski^[1],
• Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari^[1],
• Krzyż Walecznych^[1],
• Medal „Zasłużonym na Polu Chwały”^[1],
• Krzyż Bitwy pod Lenino
• Krzyż Zesłańców Sybiru
• Krzyż Komandorski ZŻWP (2019)^[1],
• Złoty Krzyż ZŻWP z Gwiazdą^[1]