Jan Fuglewicz
 pułkownik dyplomowany piechoty | |
| Pełne imię i nazwisko |
Jan Antoni Fuglewicz |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
16 kwietnia 1900 |
| Data i miejsce śmierci |
14 kwietnia 1958 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
     | |
Jan Antoni Fuglewicz[a] (ur. 16 kwietnia 1900 w Krakowie, zm. 14 kwietnia 1958 w Bochni) – pułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari klasy 4 i 5.
Życiorys
Urodził się 16 kwietnia 1900 w Krakowie[2]. Był synem Józefa (Jozafata) - urzędnika pocztowego i Stanisławy z domu Hamuda. Miał siostrę Marię zmarłą w dzieciństwie.
Od 7 lipca 1916 był żołnierzem 10 kompanii 6 pułku piechoty Legionów Polskich. Po zakończeniu wojny, kontynuował służbę w Wojsku Polskim. Ukończył szkołę podchorążych i 1 września 1919 otrzymał stopień podporucznika piechoty. Służył w 24 pułku piechoty, a 1 września 1920 awansował na porucznika piechoty.
W czerwcu 1927 został przeniesiony z 24 do 49 pułku piechoty w Kołomyi[3][4], którego szlak bojowy opisał w książce[5]. Z dniem 1 stycznia 1929 r. otrzymał stopień kapitana piechoty[6]. W latach 1930–1932 uczył się w Wyższej Szkole Wojennej[7][8]. Z dniem 1 listopada 1932, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, został przeniesiony do 29 Dywizji Piechoty w Grodnie na stanowisko oficera sztabu[9]. W listopadzie 1934 został przeniesiony do 76 pułku piechoty w Grodnie[10]. Na stopień majora został awansowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 125. lokatą w korpusie oficerów piechoty[11][12]. W kwietniu 1936 został przeniesiony do Oddziału II Sztabu Głównego na stanowisko kierownika Referatu Gospodarczo-Przemysłowego w Samodzielnym Referacie „Niemcy”[13]. Był opisywany jako pracowity, sumienny i dokładny w pracy. Jego doświadczenie i umiejętności sprawiały, że nadawał się do pracy w ewidencji Oddziału II, a także do linii na stanowisko dowódcy[14].
Brał udział w kampanii wrześniowej 1939. Po 17 września opuścił kraj. Przedostał się do Francji, gdzie kontynuował służbę w Wojsku Polskim. Był dowódcą III batalionu 1 pułku grenadierów[15]. Uczestniczył w kampanii francuskiej 1940[16]. Dostał się do niewoli niemieckiej i został osadzony w Oflagu XVIII C Spittal[17]. 25 września 1940 został przeniesiony do Oflagu II C Woldenberg[17].
Po wojnie mieszkał w Polsce. Służył w Ludowym Wojsku Polskim. Awansował do stopnia pułkownika[2]. Zmarł 14 kwietnia 1958 w Bochni i został pochowany na tamtejszym Cmentarzu Komunalnym (sektor: IV, rząd: 7, grób:28)[18].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 24
- Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari[6][12]
- Krzyż Walecznych dwukrotnie[6][12]
- Złoty Krzyż Zasługi – 1938 „za zasługi na polu pracy społecznej”[19]
- Krzyż Niepodległości – 9 stycznia 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[20][21]
- Srebrny Krzyż Zasługi[6]
Uwagi
Przypisy
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934, s. 36.
- 1 2 Jan Fuglewicz. Fundacja Obchodów 100 Rocznicy Odzyskania Przez Polskę Niepodległości. [dostęp 2026-07-06].
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 11 czerwca 1927, s. 166.
- ↑ [Pochwała dla por. Jana Fuglewicza w związku z jego przeniesieniem ze sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II do 49 Huculskiego Pułku Piechoty, wystawiona przez dowódcę okręgu gen. dyw. Władysława Junga]., 1927 [dostęp 2024-04-23].
- ↑ Jan Fuglewicz: Zarys historji wojennej 49-go Pułku Piechoty. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
- 1 2 3 4 Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 70.
- ↑ Wacław Chocianowicz, W 50-lecie powstania Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, nakładem Oficerów Dyplomowanych na Obczyźnie, Londyn 1969 [dostęp 2024-04-23].
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 800.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932, s. 405.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934, s. 258.
- ↑ Rybka i Stepan 2021 ↓, s. 381.
- 1 2 3 Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 28.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 422.
- ↑ Tadeusz Dubicki, Tajne służby Rzeczypospolitej w latach 1939–1945, Łomianki Dziekanów Leśny: Wydawnictwo LTW, 2023, ISBN 978-83-7565-820-0 [dostęp 2024-04-23].
- ↑ Tadeusz Czak, Józef Smoliński, 1 Dywizja Grenadierów w kampanii francuskiej 1940 roku, Pruszków: Ulmak, 1998, s. 31, ISBN 978-83-87226-09-1, OCLC ocm55806068 [dostęp 2024-04-23].
- ↑ Krzysztof Filipow, Zbigniew Wawer, Przechodniu powiedz Polsce--: Narvik-Tobruk-Monte Cassino-Falaise, Wyd. 1, Pomniki walki i chwały, Warszawa: Arkady, 1991, ISBN 978-83-213-3554-4 [dostęp 2024-04-24].
- 1 2 Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2026-07-06].
- ↑ Jan Fuglewicz. Cmentarz Komunalny w Bochni. [dostęp 2026-07-29].
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938, s. 24.
- ↑ M.P. z 1932 r. Nr 12, poz. 16 (ISAP)
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 19 marca 1932, s. 203.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-07-28].
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939. Wyd. 2 poszerzone. Warszawa: Wydawnictwo Tetragon, 2021. ISBN 978-83-66687-09-7.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.