Jan Kicka
 | |
 major piechoty | |
| Data i miejsce urodzenia |
16 maja 1895 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
18 lutego 1934 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
dowódca batalionu |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
 | |
| Odznaczenia | |
      | |
Jan Kicka (ur. 16 maja 1895 w Bratucicach), zm. 18 lutego 1934 w Warszawie) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Syn Jana i Marii z Szeligów urodzony 16 maja 1895 w Bratucicach, w ówczesnym powiecie bocheńskim Królestwa Galicji i Lodomerii[1][2][3]. Od 1908 uczęszczał do c. k. Gimnazjum w Bochni[4]. 28 czerwca 1914 zakończył naukę w klasie szóstej[5]. Od 1913 należał do „Zarzewia” i Związku Strzeleckiego[2].
16 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich i został przydzielony do 4 kompanii III batalionu 3 pułku piechoty[2]. 18 stycznia 1915 został mianowany chorążym[6]. Ranny w walkach o Polską Górę koło Kostiuchnówki, od 15 listopada 1915 przebywał w szpitalu rezerwowym w Karolinenthal[7]. 15 grudnia 1915 został awansowany na podporucznika (komendanta plutonu w XI randze)[6][8]. Od marca 1916 służył w batalionie uzupełniającym (od 1 do 8 marca 1916 dowodził kompanią marszową, którą odprowadził na front i wrócił do baonu)[2]. 1 listopada 1916 awansował na porucznika[6]. W 1917 przez cztery tygodnie uczęszczał do klasy ósmej w macierzystym gimnazjum, po czym 2 kwietnia złożył wojenny egzamin dojrzałości, a jako maturzysta gimnazjalny i porucznik Legionów złożył datek w wysokości 30 koron[9]. 5 kwietnia 1917 jako komendant 11 kompanii III batalionu 3 pp został wymieniony we wniosku o odznaczenie austriackim Krzyżem Wojskowym Karola[2]. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) został wcielony do austriackiego 100 pułku piechoty i wysłany na front włoski[2]. W 1918 przyjechał do Bochni na urlop i objął obowiązki komendanta Polskiej Organizacji Wojskowej w Krynicy i Nowym Sączu[2].
Od listopada 1918 walczył w szeregach 5 pułku piechoty Legionów na wojnie z Ukraińcami[2]. 25 listopada 1918 generał Bolesław Roja mianował go kapitanem[2]. W marcu 1919 został przeniesiony do 6 pułku piechoty Legionów na stanowisko dowódcy II batalionu[2]. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich[10]. W tym samym miesiącu został organizatorem i dowódcą I batalionu 201 pułku piechoty[1]. Wyróżnił się w dniach 26–31 lipca 1920 broniąc ze swym batalionem mostu kolejowego i przyczółka pod Ugowem[1]. 1 sierpnia 1920 został ciężko ranny w walkach pod Jabłonią Kościelną i Szepietowem[1]. Leczył się w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie[1]. 9 grudnia 1920 dowódca Dywizji Ochotniczej, podpułkownik Adam Koc sporządził wniosek na odznaczenie go Orderem Virtuti Militari[1].
1 czerwca 1921 w dalszym ciągu przebywał w Szpitalu Ujazdowskim, a jego oddziałem macierzystym był 6 pułk piechoty Legionów[11]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 325. lokatą w korpusie oficerów piechoty[12][13]. W lipcu tego roku został przeniesiony do 4 pułku piechoty Legionów w Kielcach na stanowisko komendanta kadry batalionu zapasowego[14][15]. W kwietniu 1924 został przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Kielce na stanowisko I referenta[16]. Z dniem 31 stycznia 1925 został przeniesiony w stan spoczynku z powodu trwałej niezdolności do służby wojskowej stwierdzonej na podstawie przeprowadzonej superrewizji. Mieszkał wówczas we wsi Czarnomino, w gminie Lisewo[17][18]. Później przeprowadził się do Płocka i zamieszkał przy ul. Stary Rynek 7[1][19]. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Płock. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I”[20]. Zmarł 18 lutego 1934 w 1 Szpitalu Okręgowym w Warszawie, a dwa dni później został pochowany w Płocku[21][22]. Był żonaty ze Stanisławą z Trzcińskich (ok. 1896–1985), dzieci nie miał[1][23]. Upamiętniony tablicą memoratywną w kościele św. Kazimierza w Nowym Sączu.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4600[24][1]
- Krzyż Niepodległości – 12 maja 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[25]
- Krzyż Walecznych czterokrotnie[1] (po raz pierwszy, drugi, trzeci i czwarty „za czyny orężne w bojach b. 3 pp b. Leg. Pol.”[26], po raz pierwszy i drugi za działalność w POW w b. zaborze austriackim i b. okupacji austriackiej[27])
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[1]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[1]
- Odznaka pamiątkowa II Brygady Legionów Polskich[28]
- Krzyż Honorowy 3 pułku piechoty Legionów Polskich[28]
- austriacki Medal Zasługi Wojskowej[28]
Zobacz też
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Kicka Jan. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.46-3603 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-08-16].
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Janusz Cisek, Ewa Kozłowska, Łukasz Wieczorek: Kicka Jan. [w:] Słownik Legionistów Polskich 1914-1918 [on-line]. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2026-08-16].
- ↑ Sprawozdanie 1917 ↓, s. 27.
- ↑ Sprawozdanie 1910 ↓, s. 76, w roku szkolnym 1909/1910 ukończył klasę drugą.
- ↑ Sprawozdanie 1914 ↓, s. 69.
- 1 2 3 Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 11.
- ↑ V Lista strat 1916 ↓, s. 12.
- ↑ Rozkaz nr 178. „Goniec Polowy Legionów : Dziennik rozporządzeń Komendy Legionów Polskich”. 12, s. 2, 1916-01-15. Lwów..
- ↑ Sprawozdanie 1917 ↓, s. 19, 27, 44.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 27 z 21 lipca 1920, s. 598.
- ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 40.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 32.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 402.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 22 z 22 lipca 1922, s. 545.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 134.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 37 z 12 kwietnia 1924, s. 210.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 125 z 28 listopada 1924, s. 705.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1414.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 899.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 326, 845.
- ↑ Nekrolog. „Polska Zbrojna”. 49, s. 2, 1934-02-20. Warszawa.
- ↑ Jan Marjański. Mjr. Kicka Jan (Wspomnienie pośmiertne). „Polska Zbrojna”. 49, s. 2, 1934-02-20. Warszawa.
- ↑ Podziękowanie żony i rodziny. „Polska Zbrojna”. 49, s. 1, 1934-02-20. Warszawa.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 18 lutego 1922, s. 103.
- ↑ M.P. z 1931 r. Nr 111, poz. 163 (ISAP)
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 59 z 30 grudnia 1922, s. 949.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 35 z 26 września 1922, s. 737.
- 1 2 3 Sprawozdanie 1917 ↓, s. 25.
Bibliografia
- Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum w Bochni za rok szkolny 1910. Kraków: Nakładem Funduszu Naukowego, 1910.
- Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum w Bochni za rok szkolny 1913/14. Kraków: Nakładem Funduszu Naukowego, 1914.
- Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum w Bochni za rok szkolny 1916/17. Bochnia: Nakładem Funduszu Naukowego, 1917.
- V Lista strat Legionów Polskich. Piotrków: Centralny Urząd Ewidencyjny Departamentu Wojskowego NKN, 1916-04-01.
- Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917). Komenda Legionów Polskich, 1917.
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-07-28].
- Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.