Jan Nepomucen Lewicki

Jan Nepomucen Lewicki
	; drzeworyt Aleksandra Regulskiego (1871)
Data i miejsce urodzenia	1795 ; Osiek
Data i miejsce śmierci	31 maja 1871 ; Paryż
Narodowość	polska
Alma Mater	Szkoła Sztuk Pięknych w Krakowie
Dziedzina sztuki	malarstwo

Jan Nepomucen Lewicki (ur. 1795 w Osieku, zm. 31 maja 1871 w Paryżu) – polski malarz, grafik, litograf, fotograf.

Studiował w latach 1822–1824 w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie u Józefa Brodowskiego, a następnie uczył się litografii w Oddziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Warszawskiego. Krótko przebywał w Wiedniu^[2]. Uczestniczył w powstaniu listopadowym w szeregach 8 PPL^[3]. Wykonywał mapy topograficzne dla oddziałów powstańczych.

Po upadku powstania wyemigrował 1843 do Francji, zamieszkał w Paryżu, 1853-1859 prowadził szkołę fotografii i kartografii w Lizbonie. Po powrocie do Warszawy 1860 został kierownikiem artystycznym „Tygodnika Ilustrowanego” i współwłaścicielem zakładu fotograficznego.

Około roku 1865 zamieszkał ponownie w Paryżu, zajmował się grafiką użytkową (widoki miast, portrety wybitnych osobistości historycznych i współczesnych, sceny rodzajowe, historyczne ubiory polskie, a także rysunki satyryczne). Namalował obraz „Rzeź galicyjska”. Ilustrował pamiętniki Jana Chryzostoma Paska oraz „Ubiory ludu polskiego” Leona Zienkowicza (1841).

Mieszkał w Paryżu, w 4. dzielnicy przy Rue Crillon, z żoną (Catherine Janiriska). W czasie Komuny Paryskiej (1871) został przez wersalczyków zastrzelony podczas rewizji, wyłącznie z powodu polskiego pochodzenia^[4].