Jan Roman Haftek

Jan Roman Haftek

Data i miejsce urodzenia	8 listopada 1928 Kańczuga
Data i miejsce śmierci	9 grudnia 2015 Warszawa
profesor nauk medycznych
Specjalność: neurochirurgia, rehabilitacja
Alma Mater	Uniwersytet Warszawski
Doktorat	1963
Habilitacja	1970 Akademia Medyczna w Krakowie
Profesura	14 września 1978
Doktor honoris causa Wojskowa Akademia Medyczna w Łodzi – 1999
Odznaczenia

Jan Roman Haftek (ur. 8 listopada 1928 w Kańczudze^[1], zm. 9 grudnia 2015 w Warszawie^[2].) – polski lekarz neurochirurg, profesor medycyny, pułkownik Wojska Polskiego.

Uczęszczał do Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Króla Władysława Jagiełły w Przeworsku, które ukończył zdaniem egzaminu dojrzałości w 1947^[3]. Już w latach szkolnych wybrał medycynę^[4]. W 1947 zdał egzamin konkursowy na Uniwersytet Warszawski. Po zdaniu egzaminu z anatomii prawidłowej rozpoczął pracę zawodową, zaś w 1952 otrzymał dyplom^[5].

Pracował jako młodszy asystent, początkowo w Katedrze Anatomii, następnie w Klinice Neurochirurgii Akademii Medycznej^[5]. Pod kierunkiem prof. Jerzego Choróbskiego uzyskał w 1956 specjalizację z neurochirurgii^[6]. . Jan Haftek doktoryzował się w 1963. W ciągu 13 lat pracy w Klinice Neurochirurgii odbył liczne podróże naukowe. W latach 1959–1960 w Instytucie Chirurgii im. Polenowa w Leningradzie zgłębiał podstawy chirurgii nerwów obwodowych. Jako stypendysta British Council pracował w Londynie, pod kierunkiem prof. Herberta Seddona, ortopedy zajmującego się regeneracją nerwów obwodowych, oraz (późniejszego) prof. Petera K. Thomasa, neurologa (lata 1966–1967). Wiedzę uzyskaną w Londynie wykorzystał habilitując się na Akademii Medycznej w Krakowie w 1970 (praca poświęcona badaniom mechanizmu urazu nerwu obwodowego przy jego dławieniu i naciąganiu). W 1963 rozpoczął pracę w Stołecznym Centrum Rehabilitacji w Konstancinie. Zajął się tam zorganizowaniem pierwszego w Polsce Oddziału Ostrych Urazów Rdzenia Kręgowego. W tym czasie zrobił drugą specjalizację – z rehabilitacji. W 1970 na życzenie prof. Jana Bromowicza objął stanowisko kierownika Kliniki i Katedry Neurochirurgii w WAM w Łodzi. Po 13 latach doszedł do stopnia pułkownika. W 1982 powrócił do Stołecznego Centrum Rehabilitacji w Konstancinie, obejmując kierownictwo tej placówki. Zainicjował powstanie Kliniki Urazów Układu Nerwowego. Został członkiem Komitetu Nauk Neurologicznych PAN, organizował Polskie Towarzystwo Rehabilitacji i był krajowym konsultantem w dziedzinie rehabilitacji. 14 września 1978 otrzymał tytuł profesora^[7]. W 2000 odszedł na emeryturę. Nie porzucił medycznych zainteresowań – pracował na Wydziale Fizjoterapii w Wyższej Szkole Zarządzania i Administracji w Zamościu^[5].

• doktorat honoris causa WAM w Łodzi (1999);
• Gold Medal of Honour (Marrakesz, 2005): najwyższe wyróżnienie World Federation of Neurosurgical Societies;
• tytuł Pioneer of Hand Surgery, najwyższe wyróżnienie Międzynarodowej Federacji Towarzystw Chirurgii Ręki (Sydney, 2007)
• honorowe członkostwo Polskiego Towarzystwa Neurochirurgów (1999)
• honorowe członkostwo Polskiego Towarzystwa Rehabilitacji (2002);
• dyplom „Zasłużonemu” nadany przez PTL (2005)
• Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1989)^[5]

Był również Honorowym Obywatelem Jarosławia (1998) i Kańczugi (2007)^[6].