Jan Wolgner

Jan Wolgner
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia

16 grudnia 1863
Stanisławów

Data i miejsce śmierci

8 października 1926
tamże

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

18 Dywizja Piechoty

Stanowiska

dowódca dywizji

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Zasługi Wojskowej z Mieczami Krzyż Zasługi Wojskowej (w czasie pokoju)

Jan Wolgner (ur. 16 grudnia 1863 w Stanisławowie, zm. 8 października 1926 tamże) – generał brygady Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 16 grudnia 1863 w Stanisławowie, w rodzinie Jana i Wiktorii Bensdorf[1][2]. Był starszym bratem Gustawa (1866–1932), pułkownika Wojska Polskiego[3][4]. Przez pięć lat uczęszczał do gimnazjum w Stanisławowie[2]. W 1882 ukończył Wyższą Wojskową Szkołę Realną w Mährisch Weißkirchen, a trzy lata później Terezjańską Akademię Wojskową w Wiener Neustadt[5].

Od 18 sierpnia 1885 pełnił zawodową służbę w cesarskiej i królewskiej Armii. W 1913 został przeniesiony z Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 13 w Opawie do Czeskiego Pułku Piechoty Nr 21 w Kutnej Horze na stanowisko komendanta 1. batalionu, który był detaszowany w Brczko, w Bośni i Hercegowinie. W czasie służby awansował na kolejne stopnie:

  • porucznika (niem. Leutnant) – 1 września 1885,
  • nadporucznika (niem. Oberleutnant) – 1 maja 1889,
  • kapitana (niem. Hauptmann) – 1 maja 1896,
  • majora (niem. Major) – 1 maja 1909,
  • podpułkownika (niem. Oberstleutnant) – 1 listopada 1912,
  • pułkownika (niem. Oberst) – 1 marca 1915.

1 listopada 1918 został internowany przez Ukraińców w Stanisławowie[6]. 29 maja 1919, po uwolnieniu, powierzono mu funkcję dowódcy szpitali w Stanisławowie[5]. 17 lipca 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austriacko-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika ze starszeństwem od dnia 1 marca 1915, i przydzielony do Dowództwa Okręgu Generalnego Warszawa[7][8]. Od 21 sierpnia 1919 dowodził XXIII Brygadą Piechoty. Od 18 stycznia do 21 kwietnia 1921 był kierownikiem wyszkolenia w Dowództwie 6 Armii[9].

Od 17 września 1921 dowódca 18 Dywizji Piechoty[2]. Na podstawie dekretu Naczelnika Państwa i Naczelnego Wodza z dnia 9 września 1922 został przeniesiony z dniem 1 października 1922 w stan spoczynku, w stopniu generała brygady[10]. 26 października 1923 Prezydent RP zatwierdził go w stopniu generała brygady[11][12].

Mieszkał w Krakowie[13], a później w Stanisławowie przy ul. Moniuszki 11a[14]. Został osadnikiem wojskowym w koloniach Butyń I i II (osada Butyń, gmina Wiśniowiec)[15]. Zmarł 8 października 1926 w Stanisławowie[16].

Był żonaty z Marią Goral, dzieci nie miał[17][2].

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Kolekcja ↓, s. 4.
  2. 1 2 3 4 Stawecki 1994 ↓, s. 353.
  3. ↑ Kolekcja ↓, s. 57.
  4. ↑ Wolgner Gustaw. Zakład Usług Komunalnych w Przemyślu Sp. z o.o.. [dostęp 2025-12-28].
  5. 1 2 Kolekcja ↓, s. 12.
  6. ↑ Kolekcja ↓, s. 5, 26.
  7. ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 81 z 31 lipca 1919, poz. 2820, 2830.
  8. ↑ Stawecki 1994 ↓, s. 353, tu błędnie 1 listopada 1918.
  9. ↑ Kolekcja ↓, s. 10.
  10. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 33 z 16 września 1922, s. 719.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 70 z 7 listopada 1923, s. 738.
  12. ↑ Stawecki 1994 ↓, s. 353, tu błędnie, jako tytularny generał brygady.
  13. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1406.
  14. ↑ Kolekcja ↓, s. 98.
  15. ↑ Osadnicy wojskowi – lista kompletna. kresy.genealodzy.pl. s. 227. [dostęp 2015-04-10].
  16. ↑ Kolekcja ↓, s. 95, 97.
  17. ↑ Kolekcja ↓, s. 4, 95, 103.
  18. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 30 kwietnia 1922, s. 320.
  19. ↑ Kolekcja ↓, s. 89–94.
  20. 1 2 Kolekcja ↓, s. 2.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.