Janusz Budzyński

Był synem Wiktora Budzyńskiego, twórcy Wesołej Lwowskiej Fali i redaktora Radia Wolna Europa, oraz aktorki Krystyny Pryzińskiej (używającej pseudonimu Ewa Stojowska). Pod koniec II wojny światowej zamieszkał w Krakowie, gdzie był wychowywany przez siostry ojca – Marię i Jadwigę.

Ukończył studia na kierunku filologia polska na Uniwersytecie Jagiellońskim. W okresie studiów angażował się w ruch studencki, jednak ze względu na działalność ojca na emigracji został usunięty z ZMP.

W latach 1955–1964 pracował jako konferansjer w krakowskiej Estradzie. Około 1964 roku przeprowadził się do Warszawy, gdzie kontynuował działalność estradową. Od 1969 roku był związany z radiem i telewizją, pracując m.in. w Dzienniku Telewizyjnym^[1].

W latach 1973–1975 prowadził teleturniej Wielka gra w TVP (zastąpił w tej roli Joannę Rostocką, a jego następczynią została Stanisława Ryster)^[2]. Był pomysłodawcą i gospodarzem programu rozrywkowego Pojedynek, w którym rywalizowały znane postaci świata sportu i kultury (m.in. Władysław Komar i Andrzej Jaroszewicz).

Jako konferansjer prowadził liczne koncerty oraz festiwale, m.in. KFPP w Opolu, Festiwal Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu oraz Sopot Festival. Współpracował z Michałem Bobrowskim przy realizacji widowisk z cyklu Spotkanie z Balladą. W latach 1974–1975 występował w Teatrze na Targówku.

W latach 80. angażował się w działalność charytatywną w ramach „Solidarności”. Odwiedzał regularnie Dom Aktora w Skolimowie, gdzie opiekował się m.in. Henrykiem Vogelfängerem (znanym jako Tońcio), dawnym współpracownikiem swojego ojca.

Zmarł w 1990 roku wskutek nowotworu nerek. Pochowany w grobie własnym na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.