Janusz Heitzman

Janusz Heitzman

Janusz Heitzman, 2014
Państwo działania	Polska
Data urodzenia	1952
profesor nauk medycznych i nauk o zdrowiu
Specjalność: patologia społeczna, psychiatria, psychiatria sądowa
Doktorat	1991 – medycyna Akademia Medyczna w Krakowie
Habilitacja	2003 – psychiatria Uniwersytet Jagielloński
Profesura	22 kwietnia 2021

Janusz Piotr Heitzman (ur. 1952^[1]) – polski lekarz, profesor nauk medycznych, W latach 2016–2020 dyrektor Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie, specjalista w zakresie patologii społecznej, psychiatrii i psychiatrii sądowej. W listopadzie 2025 stał się przedmiotem publicznych zarzutów dotyczących niewłaściwych relacji z nieletnimi pacjentami, w tym oskarżeń o wykorzystywanie relacji zależności, co stało się przedmiotem postępowań prokuratorskich i skutkowało utratą pełnionej funkcji^[2].

W 1977 ukończył studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Krakowie^[3]. W 1991 tam na podstawie napisanej pod kierunkiem Zdzisława Jana Ryna rozprawy doktorskiej pt. Upicie alkoholowe w orzecznictwie sądowo-psychiatrycznym uzyskał stopień naukowy doktora nauk medycznych w zakresie medycyny specjalność psychiatria. Na Wydziale Lekarskim Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego na podstawie dorobku naukowego oraz monografii pt. Stres w etiologii przestępstw agresywnych uzyskał w 2003 stopień naukowy doktora habilitowanego nauk medycznych w zakresie medycyny specjalność psychiatria^[4]. W 2021 otrzymał tytuł profesora nauk medycznych i nauk o zdrowiu^[5].

Był adiunktem w Katedrze Psychiatrii Wydziału Lekarskiego Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W 2016 został dyrektorem Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie^[6][4].

W latach 2010–2013 był prezesem, a od 2013 jest wiceprezesem Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego^[7]. Został członkiem Komitetu Badań nad Zagrożeniami Polskiej Akademii Nauk^[4].

W latach 2016–2020 był dyrektorem Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie. Od 5 lutego 2020^[8] do 7 listopada 2025^[9] piastował urząd Pełnomocnika Ministra Zdrowia ds. psychiatrii sądowej. Został Przewodniczącym Komisji Psychiatrycznej ds. Środków Zabezpieczających oraz członkiem międzyresortowego zespołu roboczego powołanego w celu przygotowania projektu nowelizacji ustawy o Krajowym Ośrodku Zapobiegania Zachowaniom Dyssocjalnym w Gostyninie^[10].

W listopadzie 2025 prof. Janusz Heitzman stał się centralną postacią kontrowersji związanej z oskarżeniami o nieodpowiednie zachowania wobec nieletnich pacjentów. W artykule Dariusza Farona i Michała Janczury opublikowanym w Wirtualnej Polsce opisana została relacja Janusza Heitzmana z jego byłym pacjentem, który to relacjonował, że Janusz Heitzman zapraszał go do swojego prywatnego mieszkania, częstował alkoholem i się przy nim onanizował, podczas gdy miał on (ów pacjent) piętnaście lat^[2]. Sprawa została zgłoszona organom ścigania, a wśród dowodów znalazło się nagranie wideo. Prokuratura prowadziła śledztwo głównie pod kątem rozpijania małoletniego, natomiast nie przeprowadzono pełnej analizy zarzutów dotyczących potencjalnego wykorzystania relacji zależności pomiędzy lekarzem a pacjentem^[2][11].

W reakcji na doniesienia Ministerstwo Zdrowia przeprowadziło własne postępowanie i 7 listopada 2025 formalnie uchyliło zarządzenie w sprawie ustanowienia stanowiska pełnomocnika ds. psychiatrii sądowej. Heitzman z dnia na dzień przestał pełnić tę rolę^[12].

Oprócz tego, niezależnie od wspomnianych zdarzeń, toczy się (listopad 2025) inne postępowanie dotyczące domniemanego wykorzystania osoby poniżej 15. roku życia, wszczęte w następstwie zawiadomienia Dominiki Dudek^[2][13]. Prezes Naczelnej Izby Lekarskiej Łukasz Jankowski skrytykował opisywane zachowania, wskazując na złamanie etyki zawodowej i zapowiadając podjęcie działań dyscyplinarnych w ramach organów lekarskich^[14].

Sam Janusz Heitzman nie przyznał się do winy i oświadczył, że kontakty, o których mowa, miały charakter wyłącznie towarzyski, a oskarżenia są efektem prywatnych konfliktów i nieporozumień^[2].

• Psychiatria. Podręcznik dla studentów medycznych. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2007. Współautor i redaktor.
• Farmakoterapia depresji – współczesne podstawy teoretyczne i doświadczenia kliniczne. Termedia, 2012. Współredaktor wraz z Jerzym Vetulanim.
• Psychiatria w geriatrii. Termedia, 2018. ISBN 978-83-7988-223-6. Redaktor.