Jazz modalny

Jazz modalny – odmiana jazzu nowoczesnego rozwijana od końca lat 50. XX wieku, w której podstawą improwizacji są skale modalne, a nie rozbudowane następstwa akordów charakterystyczne dla bebopu i hard bopu[1][2][3]. Ograniczenie liczby zmian harmonicznych dawało muzykom większą swobodę kształtowania melodii, rytmu i barwy dźwięku[1][3].

Początki jazzu modalnego wiążą się z poszukiwaniem nowych środków wyrazu przez muzyków nowoczesnego jazzu w drugiej połowie lat pięćdziesiątych[1][3]. Ważną rolę w ukształtowaniu tego nurtu odegrali Miles Davis i John Coltrane[1][2][4][3]. Za jedno z najważniejszych dzieł jazzu modalnego uznawany jest album Kind of Blue Milesa Davisa z 1959 roku, nagrany m.in. z udziałem Johna Coltrane’a i Billa Evansa[1][2][3].

Na rozwój jazzu modalnego wpłynęły także koncepcje teoretyczne George’a Russella, przedstawione w pracy Lydian Chromatic Concept of Tonal Organization, która zwróciła uwagę na możliwości organizacji materiału muzycznego wokół skal zamiast tradycyjnej harmoniki funkcyjnej[3].

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 Encyklopedia muzyki. Andrzej Chodkowski (red.). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, s. 401–403. ISBN 83-01-13410-0.
  2. 1 2 3 Roman Kowal: Muzyka. Encyklopedia PWN. Kompozytorzy i wykonawcy, prądy i kierunki, dzieła. Bartłomiej Kaczorowski (red. nacz.), Sławomir Żurawski (red.). Warszawa: PWN, 2007, s. 356–362. ISBN 978-83-01-15229-1.
  3. 1 2 3 4 5 6 jazz, [w:] Encyclopædia Britannica, 6 maja 2026 [dostęp 2026-05-20] [zarchiwizowane z adresu 2026-05-18] (ang.).
  4. ↑ Janusz Ekiert: Bliżej muzyki: encyklopedia. Warszawa: Muza SA, 2006, s. 212–219. ISBN 978-83-7200-087-3.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.