Jazz tradycyjny

Jazz tradycyjny – określenie odnoszone do nurtów jazzu odwołujących się do starszych, przedswingowych odmian tego gatunku, zwłaszcza jazzu nowoorleańskiego i dixielandu[1][2]. W tym znaczeniu wiąże się z odrodzeniem zainteresowania wczesnym jazzem oraz z powrotem do zespołowej improwizacji i brzmienia klasycznych zespołów nowoorleańskich[1][2]. W polskim piśmiennictwie termin bywa używany w opozycji do jazzu nowoczesnego[3][4]. W Polsce nurt jazzu tradycyjnego reprezentowały m.in. zespoły New Orleans Stompers, Jazz Band Ball, Old Timers, Ragtime Jazz Band i Hagaw[2].

Przypisy

  1. 1 2 Mark Tucker, Travis A. Jackson. Jazz. „Grove Music Online”, 2020-06-30. Oxford University Press. DOI: 10.1093/omo/9781561592630.013.90000358106. (ang.).
  2. 1 2 3 Janusz Ekiert: Bliżej muzyki: encyklopedia. Warszawa: Muza SA, 2006, s. 212–219. ISBN 978-83-7200-087-3.
  3. ↑ Andrzej Schmidt: Encyklopedia muzyki. Andrzej Chodkowski (red.). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006, s. 401–403. ISBN 83-01-13410-0.
  4. ↑ Roman Kowal: Muzyka. Encyklopedia PWN. Kompozytorzy i wykonawcy, prądy i kierunki, dzieła. Bartłomiej Kaczorowski (red. nacz.), Sławomir Żurawski (red.). Warszawa: PWN, 2007, s. 356–362. ISBN 978-83-01-15229-1.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.